Λίγο μπάσκετ, πολύ αλκοόλ, κατεστραμμένοι χαρακτήρες, πολύ δράμα. Το The Way Back θα μείνει στην (σινε) ιστορία ως έναν από τα λίγα έργα που κυκλοφόρησαν λίγο πριν το lockdown. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο αλλά βλέπεται με ενδιαφέρον. 
Νόμιζα θα δω μία κωμωδία φαντασίας. Το Colossal δεν ήταν τελικά κωμωδία. Η ταινία έχασε το παιχνίδι επειδή δεν ήξερε προς τα πού να κλίνει. Μια ταινία φαντασίας με πρώτο πλάνο τον αλκοολισμό. 
Οι προσπάθειες ενός σκηνοθέτη να ανεβάσει ένα θεατρικό μιούζικαλ έχοντας για πρωταγωνιστή έναν πάλαι ποτέ σταρ, νυν αλκοολικό και εξαρτημένο από τη φροντίδα της «επαρχιώτισσας» γυναίκας του είναι η βασική υπόθεση του The Country Girl. Η Grace Kelly είναι η χωριατοπούλα του τίτλου. Ο William Holden υποδύεται τον σκηνοθέτη, σε άλλη μία πολύ καλή κινηματογραφική επιλογή από την πιο καλή παραγωγικά επταετία της ζωής του (1950-1957). Τον αλκοολικό υποδύεται ο Bing Crosby σε έναν από τους καλύτερους ρόλους του. Γιατί αυτό; Επειδή έχει λιγότερο τραγούδι και περισσότερο... ερμηνεία. Το θεατρικό του Clifford Odets που μετέφερε στο πανί ο George Seaton δεν είναι ακριβώς μιούζικαλ. Είναι ένα δράμα χαρακτήρων που στο παρασκήνιο υπάρχει το ανέβασμα της παράστασης, αλλά στο προσκήνιο παρατηρούμε τα ψυχολογικά προβλήματα του πρωταγωνιστή, τον εθισμό του στο αλκοόλ μετά το χαμό του πεντάχρονου γιου του (μέσα από λίγα φλασμπάκ) και το ερωτικό τρίγωνο που δημιουργείται. Δύο όσκαρ κέρδισε η ταινία (α' γυναικείου για την Grace Kelly και σεναρίου) ενώ είχε άλλες επτά υποψηφιότητες (ταινίας, σκηνοθεσίας, α' ανδρικού, κουστουμιών για ασπρόμαυρη ταινία, φωτογραφία για ασπρόμαυρη ταινία). Μία από τις καλύτερες χολιγουντιανές ταινίες της χρονιάς του 1954. 
The murderer is right in this room. Sitting at this table. You may serve the fish. 
Τέσσερα χρόνια μετά τη Λυσασμένη γάτα, ο Richard Brooks ξαναδιασκευάζει άλλο ένα θεατρικό έργο του Tennesse Williams για τη μεγάλη οθόνη και ξαναχρησιμοποιεί τον Paul Newman ως πρωταγωνιστή. Σημειώστε πως σκηνοθέτης στο θεατρικό σανίδι —όπως και στη Γάτα— ήταν ο Elia Kazan. Αυτή τη φορά όμως οι δύο πρωταγωνιστές του θεατρικού επανέλαβαν τους ρόλους τους και στο πανί. Το Γλυκό πουλί της νιότης αφορά τη ματαιοδοξία του ανθρώπου για δόξα, χρήμα, εξουσία. Ο Newman χρησιμοποιεί το κορμί του για να ανέβει στο χολιγουντιανό στερέωμα. Αυτή, ξεπεσμένη σταρ, χρησιμοποιεί τόνους από μπουκάλια βότκας για να ξεχάσει το παρόν. Επιστρέφει στη γενέτειρά του για να ξανακερδίσει την παλιά του αγαπημένη. Ο αυταρχικός πατέρας της όμως και ισχυρός άντρας της κοινωνίας, που τον είχε πρωτοδιώξει από την πόλη, θα προσπαθήσει πάλι να τον... διαολοστείλει. Ταινία ερμηνειών με τον πατέρα Ed Begley να ξεχωρίζει λόγω κακίας και τελικά να κερδίζει το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου. Συνολικά μια δυνατή ταινία, σχετικά πιστή στο αυθεντικό κείμενο, με αρκετή κίνηση της κάμερας και πολλά διαφορετικά πλάνα στους εσωτερικούς χώρους ώστε να εξαφανιστεί (όσο είναι δυνατόν) η θεατρική καταγωγή του έργου. Οι θεατρόφιλοι ίσως εστιάσουν στο γεγονός της απαλοιφής της απαισιοδοξίας που διατρέχει το έργο του Williams, αλλά αυτό δεν μειώνει καθόλου την ταινία μας.
Το βραβευμένο με Πούλιτζερ θεατρικό έργο του Τένεσι Ουίλλιαμς έγινε κινηματογραφική ταινία το 1958. Το σενάριο έγραψε και σκηνοθέτησε ο Richard Brooks, παρόλο που το έργο είχε ανέβει στο Μπρόντγουεϊ με σκηνοθέτη τον Elia Kazan. Το αποτέλεσμα ήταν μια εκρηκτική ταινία, μεγάλη εμπορική επιτυχία που «τσίμπησε» και έξι υποψηφιότητες για βραβεία όσκαρ. Η Λυσσασμένη γάτα αναφέρεται στην πρωταγωνίστρια Elizabeth Taylor, η οποία είναι νύφη σε μια πλούσια οικογένεια του αμερικανικού νότου. Η οικογένεια όμως μόνο μονιασμένη και αγαπημένη δεν είναι. Τη μέρα των γενεθλίων του φάδερ μαθαίνουν όλοι πλην του ιδίου ότι βρίσκεται προ του τέλους. Και ευτυχώς η ταινία εστιάζεται περισσότερο στον σύζυγο της Taylor, τον Paul Newman και τη σχέση του με τον τρανό, τον Burl Ives. Ο νεαρός γόης είχε αρχίσει να γίνεται διάσημος εκείνη την εποχή και ύστερα από αυτήν την ταινία και από την υποψηφιότητα για όσκαρ έγινε υπολογίσιμος και ως ηθοποιός. Οι ομοφυλοφιλικές αναφορές από το πρωτότυπο κείμενο για τον πρωταγωνιστή αφαιρέθηκαν και το τέλος οδηγήθηκε σε πιο αισιόδοξο δρόμο, αφού ο κινηματογράφος αποτελεί λαϊκό κατ' εξοχήν θέαμα. Να μην στεναχωρήσουμε τις μάζες! Έτσι, οι θαυμαστές του θεατρικού ας μην δυσανασχετήσουν. 
Μετά την επιτυχία της ταινίας Double Indemnity, ο Billy Wilder είχε την άνεση να γυρίσει όποια ταινία ήθελε. Και η επόμενη ταινία του ήταν το 1945 το The Lost Weekend, η πρώτη σοβαρή, χολιγουντιανή ματιά στο πρόβλημα του αλκοολισμού.
