The Tall Target

Αστυνομική περιπέτεια που εκτελίσσεται εξ ολοκλήρου μέσα σε ένα τρένο (και τους ενδιάμεσους σταθμούς) εν έτη 1885, λίγο πριν την ορκομωσία του Λίνκολν ως πρόεδρου των ΗΠΑ. Ο αστυνομικός Dick Powell έχει μάθει για μία συνομωσία κατά της ζωής του Λίνκολν, αλλά δεν έχει χειροπιαστά στοιχεία και κανείς δεν τον πιστεύει. Θα προσπαθήσει να ξεδιαλύνει μόνος του την υπόθεση και κάπως έτσι ξεκινάει το έργο. Noir ατμόσφαιρα, ύποπτοι όλοι οι δεύτεροι χαρακτήρες, ανατροπές, αρκετή φυσικά αγωνία χιτσκοκικού τύπου, δράση σε μικρούς χώρους (πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Anthony Mann), χολιγουντιανός σχολιασμός κατά της δουλείας και υπέρ της ελευθερίας. Ένα πολύ καλό "μικρό" έργο από το 1951 το The Tall Target. Η Ruby Dee σε έναν από τους πρώτους της κινηματογραφικούς ρόλους. Σημείωστε επίσης ότι οι τίτλοι αρχής θυμίζουν... Star Wars.

Along the Great Divide (Δρόμος γεμάτος αίμα)

Τυφλή υποταγή στο Καθήκον και το Νόμο. Σε μια άγρια δύση που η αυτοδικία και το λιντσάρισμα είναι η μόνη λύση, ο Kirk Douglas θα έρθει αντιμέτωπος με το κατεστημένο. Λίγο πριν τραβηχτεί η θηλιά από το λαιμό του Walter Brennan (κατηγορούμενος για το φόνο ενός γιου μεγαλοκτηματία), θα παρέμβει ο Douglas και θα τον συλλάβει για να του αποδωθεί η πρέπουσα δικαιοσύνη. Μαζί τους θα έρθει και η κόρη του Brennan, που υποδύεται η Virginia Mayo. Ο μεγαλοκτηματίας θα αποφασίσει να τους κυνηγήσει για να σκοτώσει τον Brennan και έτσι έχουμε τον Douglas να προσπαθεί, από τη μία πλευρά, να αποφύγει το απόσπασμα του μεγαλοκτηματία, αλλά και από την άλλη να μην του αποδράσει ο κρατούμενος, ο οποίος μαζί με την κόρη του ψάχνουν αφορμή σε κάθε δοθείσα ευκαιρία. Ενδιαφέρον το γουέστερν Along the Great Divide του έμπειρου Raoul Walsh, με ωραία πλάνα σε ερημικά τοπία, αλλά και που επικεντρώνει το ενδιαφέρον στην ψυχολογία των ηρώων του. Η ανατροπή με το ρολόι τσέπης στο τέλος του έργου ήταν, βεβαίως-βεβαίως, αναμενόμενη. Σημειώστε πως αυτή ήταν η πρώτη εμφάνιση του Douglas σε γουέστερν.

M (Ο δράκος του Λονδίνου)

B-movie ριμέικ του ομότιτλου κλασικού έργου του Fritz Lang, από τον Joseph Losey γυρισμένο στο Λος Άντζελες. Ο ελληνικός τίτλος που δώσανε στο έργο ήταν... "Ο δράκος του Λονδίνου"! Το Μ ίσως φαντάζει το πιο άκυρο αμερικανικό ριμέικ. Είναι εξάλλου γνωστή η μανία των αμερικανών να αντιγράφουν πετυχημένα και διάσημα έργα και να τα "αμερικανοποιούν". Εδώ πάντως βρίσκουμε ως παραγωγό τον Seymour Nebenzal, τον παραγωγό του ορίτζιναλ γερμανικού έργου (και άλλων έργων του Fritz Lang) που ήταν υπεύθυνος για αυτό το ριμέικ. Σκηνοθέτης ο ανερχόμενος Losey, λίγο πριν μπει στη μαύρη λίστα του Μακάρθι και αυτοεξοριστεί στην Ευρώπη. Στο τέλος, από το έργο μας έμεινε: τα ωραία εξωτερικά πλάνα από το Λος Άντζελες του '50, την πειστική ερμηνεία του δολοφόνου, τις ερμηνείες-καρικατούρες των υπόλοιπων ρόλων, τη μεγάλη σεκάνς κυνηγητού μέσα στο κτίριο Bradbury (με πιο γνωστή και χαρακτηριστική χρήση του ως ντεκόρ στο Blade Runner) και τη μεγάλη σεκάνς με το λαϊκό δικαστήριο που λαμβάνει χώρα σε υπόγειο γκαράζ.

His Kind of Woman (Καταχθόνια γόησσα)

Επικηρυγμένος από τις ΗΠΑ μαφιόζος κρύβεται στην Ιταλία. Οι άνθρωποί του βρίσκουν τον μικροκακοποιό Robert Mitchum που του μοιάζει και του προτείνουν ταξίδι αναψυχής στο Μεξικό για να ξεχρεώσει τα χρέη του! Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι τον θέλουν για να κάνει πλαστική εγχείριση ο μαφιόζος, να πάρει την ταυτότητα του για να ξαναμπεί στις ΗΠΑ. Στην ιστορία του νεαρού Mitchum θα εμπλακεί και η απαραίτητη μοιραία γυναίκα (Jane Russell), ενώ θα έχει συνέχεια γύρω του ανθρώπους του μαφιόζου (η φυσιογνωμία του Charles McGraw ξεχωρίζει), αστυνόμους του FBI και έναν διάσημο ηθοποιό του Χόλιγουντ (Vincent Price). Και ενώ κυλάει όμορφα και με πολύ νουάρ ενδιαφέρον η ταινία His Kind of Woman, φτάνουμε στο τελευταίο μισάωρο όπου το πάνω χέρι παίρνει η περιπέτεια και λίγο και η... κωμωδία! Είναι η ώρα που ο Vincent Price αποφασίζει να βοηθήσει τον Mitchum και να συμμετάσχει σε μία αληθινή περιπέτεια. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα swashbuckler χωρίς σπαθιά!

Η ταινία ήταν μία παραγωγή του Howard Hughes. Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν τα πήγε καλά με το σκηνοθέτη John Farrow, τον οποίο αντικατέστησε μετά το τέλος των γυρισμάτων με τον Richard Fleischer για να γυρίσει το τέλος και κάποιες έξτρα σκηνές. Το όνομα του Farrow όμως έμεινε στα credit.

The Enforcer

Συνδικάτο φόνων με τη φιλοσοφία ότι ο αν δολοφόνος δεν έχει κίνητρο, δεν θα πιαστεί από την αστυνομία. Παρόμοιας φιλοσοφίας με το χιτσκοκικό "Άγνωστο του εξπρές". Με το θάνατο του μοναδικού μάρτυρα κατά τους αρχικακού της ιστορίας, ο εισαγγελέας Humphrey Bogart μένει ξεκρέμαστος την τελευταία βραδιά πριν τη δίκη. Μη έχοντας τι άλλο να κάνει, ξανακούει τις αφηγήσεις των διάφορων μαρτύρων και (με φλάσμπακ μέσα σε φλάσμπακ) προσπαθεί να ξεδιαλύνει το μυστήριο των περίεργων φόνων, και να βρει το ενοχοποιητικό στοιχείο που του έχει ξεφύγει. Αρχικακός ο σπουδαίος καρατερίστας Everett Sloane, σε ρόλο μικρής διάρκειας, όπως και στο Σιρόκο της ίδιας χρονιάς, πάλι με πρωταγωνιστή τον Μπόγκαρτ. Ένα χρόνο μετά είχε το ρόλο του γιατρού στο The Men (που είδαμε προ λίγων ημερών).

Το The Enforcer αποτέλεσε την τελευταία ταινία του Bogart στη Warner. Σκηνοθετήθηκε από τον (κυρίως θεατρικό σκηνοθέτη) Bretaigne Windust, ο οποίος αρρώστησε κατά τα γυρίσματα και ο Raoul Walsh ανέλαβε να την ολοκληρώσει. Αρκετά σκληρή ταινία με ψυχρούς χαρακτήρες και ωμούς φόνους, η οποία όμως είχε βασιστεί σε αληθινά περιστατικά και τις δίκες για το οργανωμένο έγκλημα και τους γκάνγκστερ των δεκαετιών '30-'40, που ο τύπος της εποχής τους είχε δώσει το όνομα Muder Inc.

Sirocco

Έναν κυνικό αμερικανό έμπορο στην εξωτική αλλά και πολύπαθη Δαμασκό (την αρχαιότερη πόλη που κατοικείται αδιαλείπτως από το 6000 π.Χ. πιθανών) υποδύεται ο Humphrey Bogart, που ασκεί όμως και μερικές σκοτεινές συναλλαγές, επί γαλλικής κατοχής όλα αυτά. Ο Γάλλος αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών Lee J. Cobb(!) θα θελήσει να συναντηθεί με τον αρχηγό των ανταρτών για να του μιλήσει για εκεχειρεία, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ξεσκεπάσει το δίκτυο των λαθρέμπορων όπλων. Κάπως έτσι, οι δρόμοι τους θα συγκλίνουν και τα πράγματα θα περιπλακούν από ένα ερωτικό τρίγωνο που θα δημιουργηθεί με την προστατευόμενη του Cobb.

Το Sirocco είναι μία από τις καλές ταινίες της άγνωστης σειράς ταινιών του Μπόγκι (αν μπορούμε να το πούμε αυτό), κι αυτό χάρη στη θεματολογία της και την (σχεδόν) μη προκατειλλημένη παρουσίαση τόσο των εισβολέων Γάλλων όσο και των Σύριων ανταρτών. Το σενάριο έγραψε ο ελληνικής καταγωγής A.I. Bezzerides, γι'αυτό δεν μας προξένησε έκπληξη η συμμετοχή του επίσης ελληνικής καταγωγής ηθοποιού Nick Dennis, ο οποίος ερμηνεύει τον Σύριο βοηθό του Μπόγκαρτ με... ελληνικό ταπεραμέντο. Τους δύο πρωταγωνιστές ξαναείδαμε μαζί στο The Left Hand of God του '55. Με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην περιοχή, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την ταινία ακόμα και επίκαιρη. Δείτε τι γινόταν πίσω στα 1951, συγκρίνετε με το τι γίνεται σήμερα και απλά αναλογιστείτε ότι η καημένη συριακή πρωτεύουσα δεν έχει ησυχάσει ποτέ.

The Prowler (Έγκλημα στους άσπρους βράχους)

Η αγαπημένη ταινία του συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων James Ellroy. Ένα από τα καλύτερα σενάρια του Dalton Trumbo, ο οποίος δεν πήρε credit λόγω της μακαρθικής blacklist, ενώ ο σκηνοθέτης Joseph Losey αυτοεξορίστηκε στην Αγγλία όταν τον κάλεσαν να καταθέσει στην επιτροπή, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Με το ψευδώνυμο S.P. Eagle υπέγραψε και ο παραγωγός Sam Spiegel, αλλά αυτός το έκανε αρκετά συχνά. Η ταινία The Prowler παρουσιάζει ένα διαφορετικό, πιο σκοτεινό τρόπο απόκτησης του αμερικανικού ονείρου, ο οποίος τρόπος όμως θα οδηγήσει τον πρωταγωνιστή σε όλων των ειδών τα αδιέξοδα. Ο αστυνομικός Van Heflin γοητεύεται από την Evelyn Keyes, που μένει μόνη τα βράδια στο σπίτι, καθώς ο σύζυγός της έχει νυχτερινή ραδιοφωνική εκπομπή. Με την επιμονή του θα την γοητεύσει και θα θελήσει να την παντρευτεί. Θα δεχθεί να την πάρει από το σύζυγό της όμως χωρίς λεφτά, ή θα κανονίσει «κάτι άλλο» που θα του αποφέρει και... έξτρα κέρδος;

Παρά την φαινομενικά απλοϊκή της υπόθεση, αποτελεί ένα από τα καλύτερα φιλμ-νουάρ της εποχής επειδή, πολύ απλά, παρουσιάζει πολύ τρομακτικά/ρεαλιστικά όλα τα λάθος βήματα που μπορεί να πάρει κάποιος (ή κάποιοι) και να οδηγηθεί «εκτός τροχιάς». Οι τελευταίες σεκάνς, όπου το ζευγάρι έχει αποτραβηχτεί στην πόλη-φάντασμα Calico, στην έρημο Μοχάβε, θα σας μείνουν για καιρό χαραγμένες στη μνήμη. Το μοναδικό ελάττωμα του έργου θα λέγαμε ότι είναι η συμπρωταγωνίστρια Evelyn Keyes, η οποία ήταν σύζυγος εκείνη την εποχή του John Huston. Δυστυχώς για μας, βρήκαν λάθος ταινία για να την αναδείξουν... Μια άλλη femme-fatale του τύπου Gloria Grahame ή Ida Lupino ίσως ήταν καλύτερα. Αλλά, πάλι, ποιος ξέρει αν θα πετύχαινε κι αυτό;

People Will Talk (Αποπλάνηση ενηλίκου)

Άλλο ένα πολύ καλό σενάριο του Joseph L. Mankiewicz, το οποίο διευθύνει ο ίδιος ως σκηνοθέτης. Πρώτο βιολί, ο Cary Grant που υποδύεται έναν ιδεαλιστή γιατρό, με χόμπι τη διεύθυνση κλασικής ορχήστρας ως μαέστρος. Έχει για κολλητό έναν ηλικιωμένο κύριο, που τον ακολουθεί παντού και μιλάει ελάχιστα. Αυτό θα κινήσει σε υποψίες τους κακεντρεχείς για το μυστήριο παρελθόν του, με κινητήριο μοχλό τον επίσης γιατρό, «αντιπαθητικό» και μικρόνους Hume Cronyn (έναν ηθοποιό που ταίριαζε γάντι σε τέτοιους ρόλους). Εν τω μεταξύ, ο Grant θα βοηθήσει μια νεαρά έγκυο και ανύπαντρη κοπέλα, που δε θέλει να κρατήσει το μωρό.

Και αυτό νομίζαμε ότι θα ήταν το θέμα για το οποίο τιτλοφορήθηκε η ταινία ως People Will Talk. Έλα όμως που η υπόθεση από την γοητευτική Jeanne Crain μεταφέρεται στον κύριο Grant και τον μυστήριο φίλο του, το παρελθόν γεμάτο μυστικά και τις ανυπόστατες υπόνοιες γύρω από αυτά. «Παίζει» ο Mankiewicz με τα ήθη και τον κομφορμισμό της εποχής και μας παραδίδει τον καλύτερο, ίσως, ιδεαλιστή γιατρό της μεγάλης οθόνης. Έναν γιατρό που όλοι θα θέλαμε να τον έχουμε στο πλευρό μας τις δύσκολες ώρες.

Fourteen Hours (14 ώρες αγωνίας)

Αστυνομικός κάνει την περιπολία του στους δρόμους της Νέας Υόρκης και βλέπει έναν τύπο να βγαίνει στο περβαζί παραθύρου σε υψηλό όροφο ξενοδοχείου και να ετοιμάζεται να γίνει... αυτόχειρας. Από όλους που θα προσπαθήσουν να του βγάλουν μία λέξη, ο αστυνομικός θα είναι ο μόνος που θα τα καταφέρει, όντας πολύ απλά ο εαυτός του και μιλώντας έξω από τα δόντια. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, η ταινία Fourteen Hours μάς παρουσιάζει ακριβώς αυτό: τις 14 ώρες που πέρασε ο τύπος δίπλα στο παράθυρο, παρουσιάζοντας και διάφορα πρόσωπα του οικογενειακού του περιβάλλοντος, μέσα από μια ρεαλιστική ματιά με τον σκηνοθέτη Henry Hathaway να προσπαθεί να σκιαγραφήσει το ψυχολογικό προφίλ του επίδοξου αυτόχειρα, και γι'αυτό το λόγο παρουσιάζει και κάποιες σκηνές με τους ψυχολόγους να αναλύουν κάποια θέματα. Καλούτσικο δραματικό, ψυχολογικό θριλεράκι, με τον Paul Douglas στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Richard Basehart να είναι ο νέος που ετοιμάζεται να κάνει το... μεγάλο άλμα της ζωής του. Σημειώστε ότι είναι η ταινία στην οποία έκαναν ντεμπούτο πολύ νέοι ηθοποιοί, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της πανέμορφης Γκρέις Κέλι.

Guardie e Ladri (Κλέφτες και αστυνόμοι)

Η ιταλική κωμωδία στα καλύτερά της, με αρχιμαέστρους τον Mario Monicelli και τον Steno (καλλιτεχνικό όνομα του σκηνοθέτη Stefano Vanzina), σενάριο από τον συγγραφέα Βιταλιάνο Μπρανκάτι, παραγωγή από τους Dino de Laurentis και Carlo Ponti, φωτογραφία από τον μετέπειτα σκηνοθέτη του ιταλικού τρόμου Μάριο Μπάβα και... πιόνια δύο θρυλικές φιγούρες του ιταλικού κινηματογράφου: τον Άλντο Φαμπρίτσι και τον Τοτό. Όλα μεγάλα ονόματα στα credits. Με τον διάσημο ναπολιτάνο κωμικό Τοτό, οι δύο σκηνοθέτες συνεργάστηκαν συνολικά σε πέντε έργα. Σ'αυτές τις ταινίες, όπως και στην παρούσα, κυριαρχεί η μίζερη εικόνα της μεταπολεμικής Ιταλίας. Η ανεργία, η πείνα και η απόγνωση αποτελούν τα κύρια συστατικά του έργου και το γέλιο προκαλείται με αυτά τα κάθε άλλο παρά κωμικά θέματα. Στο παρόν έργο με τίτλο Κλέφτες και αστυνόμοι που κυκλοφόρησε το 1951, ο Τοτό υποδύεται έναν μικροαπατεώνα που θα μπλέξει με τον αστυνομικό Φαμπρίτσι· στο πρώτο μέρος κυνηγιούνται από την πόλη μέχρι τα χωράφια, μέχρι να ξεφύγει ο Τοτό. Στο δεύτερο μέρος ο αστυνομικός παρακολουθεί το σπίτι του κακοποιού και με διάφορες παρεξηγήσεις, θα φτάσουν στο σημείο να μπλέξουν τις οικογένειές τους, σε σημείο μάλιστα να... συμπεθεριάσουν! Οι φίλοι της κομέντια αλ ιταλιάνα ξέρουν ότι πρέπει να την αναζητήσουν. Για τους υπόλοιπους, να πούμε ότι θυμίζει παλιό ελληνικό κινηματογράφο, μήπως καταφέρουμε και τους πείσουμε να τη δούνε κι αυτοί.

Across the Wide Missouri

Ενώ ο κύριος William Wellman θέλει να παρουσιάσει την εποχή της εξερεύνησης των άγνωστων περιοχών της άγριας δύσης μέσα από την ιστορία των πρώτων κυνηγών γούνας, χάνει κάπου τη μπάλα και οδηγείται στα στερεότυπα του είδους του γουέστερν. Απ'τη μία βλέπουμε την καλή σχέση των κυνηγών με τους ινδιάνους, τα ήθη και τον διαφορετικό τρόπο ζωής τους. Απ'την άλλη όμως οδηγούμαστε στις αναπόφευκτες συγκρούσεις, οι οποίες θα μονοπωλήσουν το έργο μας. Από έναν σκηνοθέτη όπως ο Wellman περιμέναμε περισσότερα. Για να λέμε όμως και την αλήθεια, δεν ευθύνεται ουσιαστικά αυτός. Η ταινία υπέστη τρομερό κόψιμο από τους παραγωγούς, οι οποίοι είχαν τη φαεινή ιδέα με την voice-over αφήγηση στα διάφορα σημεία του έργου, βάζοντας δηλαδή το γιο του Clark Gable να εξιστορεί τις περιπέτειες του πατέρα του. Ο Gable πάντως είναι μέσα στο κλίμα του ρόλου του, πολύπειρος πλέον μετά τα τόσα έργα του είδους. Το Across the Wide Missouri, εν τέλη, συστήνεται στους φίλους του είδους και μόνο.

That's My Boy (Πρωταθληταί της γκάφας)

Ίσως η πιο μέτρια και αδιάφορη ταινία του ντουέτου Martin και Lewis. Είναι και η μόνη ταινία που κυκλοφόρησαν μέσα στη χρονιά του 1951. Ίσως φταίει το ότι το That's My Boy επικεντρώνεται στον Λιούις και αφήνει σε δεύτερη μοίρα τον Μάρτιν. Έτσι το ντουέτο έχει λίγες σκηνές μαζί, ο Μάρτιν πετάει δύο τραγουδάκια στα γρήγορα κι αυτό ήταν όλο. Προσπαθούν να έχουν και λίγη παραπάνω υπόθεση αντί να έχουν σκέτα αστεία σκηνικά, αλλά με άνευρη σκηνοθεσία καταλήγει τελικά σε ένα μέτριο αποτέλεσμα.

Το θέμα μας: ο φιλάσθενος και υποχόνδριος Λιούις πάει στο ίδιο κολλέγιο που ήταν και ο δυναμικός, πρωταθλητής πατέρας του και προσπαθεί να του μοιάσει, με μηδενική επιτυχία. Ο πατέρας θα βάλει τον κορυφαίο αθλητή Μάρτιν να συγκατοικήσει μαζί του για να τον βοηθάει. Και τι παρακολουθούμε; Πολύ ράγκμπι, ερωτικά μπερδέματα με συμφοιτήτριες και ξανά ράγκμπι. Το περίεργο είναι ότι δεν βλέπουμε καθόλου να διαβάζουν. Προβλέψιμο το εργάκι και, όπως προείπα, αδιάφορα μέτριο.

The House on Telegraph Hill

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης κάπου στην Πολωνία, μια γυναίκα, που είδε την οικογένειά της να σκοτώνεται, παίρνει την ταυτότητα μιας άλλης όταν πεθάνει από ασιτία. Η δεύτερη είχε στείλει το νεογέννητο παιδί της στην Αμερική λίγο πριν την γερμανική εισβολή στη θεία της που έμενε στην Καλιφόρνια. Έτσι η πρωταγωνίστριά μας οικειοποιείται... τα πάντα-όλα και με το τέλος του πολέμου πηγαίνει στο Αμέρικα. Η θεία θα έχει πεθάνει οπότε κανείς δεν ξέρει την αλήθεια πέρα από αυτήν. Θα γνωρίσει τον υπεύθυνο κηδεμόνα του «γιου» της και πολύ γρήγορα θα παντρευτούν. Θα πάνε να ζήσουν στη μεγάλη έπαυλη πάνω στο λόφο, αυτή με το σύζυγο, το γιο και την γκουβερνάντα. Στην πορεία όμως θα ανακαλύψει ότι υπάρχει μια μυστήρια σχέση μεταξύ του άντρα της και της γκουβερνάντας και εκεί που έψαχνε την ηρεμία στη ζωή της, θα αρχίσει να έχει υποψίες που θα την τρομοκρατούν.

Αυτό είναι το The House on Telegraph Hill που γύρισε ο Robert Wise το 1951. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια ταινία μυστηρίου και θρίλερ στα χνάρια του Χίτσκοκ και ειδικά τις Υποψίες. Αντίθετα με ό,τι συνέβαινε στο έργο του Κάρι Γκραντ, συμβαίνει εδώ, αν με εννοείτε. Ακόμα και το περίφημο ποτήρι με γάλα έγινε ποτήρι με χυμό πορτοκάλι (βλ. φώτο)! Ο Wise χειρίζεται καλά το υλικό του, αλλά η ταινία υποβιβάζεται στην κατηγορία των b-movie εξαιτίας του δευτεροκλασάτου κάστινγκ και ειδικότερα λόγω της άγνωστης πρωταγωνίστριας που δεν μας γέμισε το μάτι καθόλου ερμηνευτικά. Δείτε την... at your own risk.

The Red Badge of Courage (Νικηφόρα επέλασις)

Άλλη μια πολεμική ταινία, αυτή τη φορά από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Μεταφερόμαστε στα χρόνια του εμφυλίου και παρακολουθούμε την αγωνία ενός λόχου αναμένοντας να πάρουν το βάπτισμα του πυρός. Παρακολουθούμε κυρίως τον νεαρό Audie Murphy, ο οποίος είναι φοβισμένος και λιγόψυχος. Η ώρα της μάχης έρχεται και αυτός προσπαθεί να κρυφτεί και να το σκάσει. Αργότερα, μετά την εχθροπραξία, βρίσκει τους συνστρατιώτες του τραυματισμένους και σακατεμένους. Βλέποντας τα αίματα, καταλαβαίνει ότι αυτοί κατάφεραν και απέκτησαν με το σπαθί τους το Κόκκινο Σήμα της Γενναιότητας και από δω και πέρα θα αναπαυτούν και θα γυρίσουν σπίτι. Σιγά-σιγά το θάρρος εμποτίζεται μέσα του και στην επόμενη αποστολή, μια αποστολή αυτοκτονίας, ορμάει χωρίς μυαλό αλλά με περίσσεια γενναιότητα, εμψυχώνει τον λόχο με το παράδειγμά του και μαζί κερδίζουν τη μάχη.

Η ταινία The Red Badge of Courage, που έχει διάρκεια λιγότερη από 70 λεπτά, φέρει τη σκηνοθετική σφραγίδα του John Huston, ο οποίος με έντονα κοντινά πλάνα αποτυπώνει θαυμάσια την ψυχολογία των στρατιωτών, τους φόβους τους και τις έγνοιές τους. Βασίστηκε στο ομότιτλο και διάσημο βιβλίο του Stephen Crane, ενός βιβλίου για τον Αμερικανικό Εμφύλιο που εκθιάστηκε από όλον τον κόσμο για τη ρεαλιστική του γραφή. Σημειώστε πάντως ότι ο συγγραφέας γεννήθηκε μετά το τέλος του πολέμου!

An American in Paris

Ο αμερικανός στο Παρίσι είναι ένας: ο Gene Kelly φυσικά και όπως καταλαβαίνετε πρόκειται για ένα από τα χαρακτηριστικά μιούζικαλ του μεγάλου αυτού χορευτή. Πρόκειται επίσης για την ταινία που απέσπασε το όσκαρ καλύτερης ταινίας παραγωγής 1951 (μαζί με άλλα πέντε βραβεία). Ουσιαστικά, πρόκειται για μια απλή και διασκεδαστική ταινία με λίγα (αλλά πάντα εμπνευσμένα) μουσικοχορευτικά σημεία κατά τη διάρκειά της που δεν παίζουν κανένα ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Όλα αυτά μέχρι τη τελική στιγμή, τη τελική (σχεδόν 20-λεπτη) σεκάνς όπου γίνεται το πανδαιμόνιο με τον Kelly και την παρτενέρ του Leslie Caron να χορεύουν μέσα σε διάσημους πίνακες ζωγραφικής. Προσωπικά την ευχαριστήθηκα επειδή είχε ελάχιστο τραγούδι. Είχε επίσης τις μουσικές του George Gershwin, τον απίστευτο πιανίστα Oscar Levant, ο οποίος σε μία σκηνή μάς έφερε στο μυαλό την ταινία The Playhouse του Buster Keaton (να διευθύνει δηλαδή μια συμφωνική ορχήστρα έχοντας για οργανοπαίχτες... τον εαυτό του). Αποτελεί επίσης μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες με θέμα το Παρίσι, η οποία γυρίστηκε εξ ολοκληρού στα στούντιο του... Χόλιγουντ! Να σημειώσουμε πως ο Kelly εκείνη τη χρονιά έλαβε από την Ακαδημία ειδικό βραβείο όσκαρ για την προσφορά του στις Τέχνες, το οποίο έμελλε να είναι το μοναδικό του. Τώρα, η σκηνοθεσία του Minnelli άνευ σχολιασμού· βάλτε το Kelly στο κάδρο και αφήστε τον να κάνει τα μαγικά του, κάτι σαν τους παλιούς προπονητές στο μπάσκετ: να πάει η μπάλα στον Γκάλη!

Vengeance Valley (Η κοιλάς της εκδικήσεως)

Μετριότατο γουέστερν παραγωγής 1951, για να μην πω κακό. Η ταινία Vengeance Valley βλέπεται μόνο από τους φανατικούς του είδους, και μόνο. Ξέρετε, αυτούς που γουστάρουν άλογα, πιστόλια, καουμπόηδες και τα λοιπά. Λογικά ο Burt Lancaster, φρέσκος και ανερχόμενος σταρ, έπρεπε να βγάλει και λίγα λεφτά με τη δόξα που είχε αρχίσει να χτίζει. Υπάρχει μια καλούτσικη ιστορία (δύο θετά αδέρφια που θα καταλήξουν αντίπαλοι), αλλά η εξέλιξή της γίνεται με πάμπολλες σεναριακές ευκολίες και το δράμα που κορυφώνεται απλά δεν μας αγγίζει. Στο ρόλο του αδερφού βρίσκουμε τον Robert Walker (πιο γνωστό από την ψυχωτικιά ερμηνεία στον Άγνωστο του εξπρές του Χίτσκοκ), ο οποίος λίγους μήνες μετά πέθανε από αλλεργική αντίδραση σε φάρμακο όντας μόλις 32 χρονών. Ο ένας κακός της υπόθεσης είναι ο John Ireland, χαρακτηριστική φιγούρα κακού εκείνη την εποχή. Η MGM δεν ανανέωσε το copyright της ταινίας, οπότε κάπου μπορείτε να την πετύχετε σε βίντεο ή DVD, συνήθως σε μέτρια ποιότητα εικόνας. Όλα τα 'χε η Μαριορή...

A Place in the Sun (Μια θέση στον ήλιο)

Η ταινία A Place in the Sun είναι μία από τις πιο διάσημες ταινίες της χρονιάς της, του 1951 δηλαδή, με έξι βραβεία όσκαρ (σκηνοθεσίας, σεναρίου, φωτογραφίας, κουστουμιών, μουσικής και μοντάζ) και πρωταγωνιστικό δίδυμο που κεντρίζει το ενδιαφέρον και μαγνητίζει το βλέμμα· Montgomery Clift και Elizabeth Taylor. Ο πρώτος υποδύεται έναν άντρα της εργατικής τάξης που αφήνει έγκυο τη επίσης συναδέλφισσά του Shelley Winters. Ταυτόχρονα όμως ερωτεύεται μια πλούσια κληρονόμο (Taylor is her name). H έγγυος φίλη του αρχίζει να του γίνεται σιγά-σιγά στενός κορσές και αυτός βάζει στο μυαλό του να την σκοτώσει ώστε να ελευθερωθεί από το διπλό παιχνίδι που παίζει και να μείνει με την Taylor.

Ενδιαφέρουσα, αν μη τι άλλο, η ταινία του George Stevens έχοντας για ατού τη συνύπαρξη ενός από τα καλύτερα κινηματογραφικά ζευγάρια. Είναι όμως αρκετά αργόσυρτη καθώς επικεντρώνεται περισσότερο στα ρομαντικά ραντεβουδάκια και λιγότερο στο αδιέξοδο του αντιήρωα μας. Όσοι δεν γουστάρουν το μελόδραμα, καλύτερα να την αποφύγουν, καθώς προς το τέλος η ταινία «βαραίνει» αρκετά.

The Thing From Another World

Το 1951 ο Howard Hawks ανέλαβε την παραγωγή μιας φουτουριστικής ταινίας, της μοναδικής στην καριέρα του. Το αποτέλεσμα ήταν το The Thing From Another World, μία από τις δύο συνολικά ταινίες που παρήγαγε η εταιρεία παραγωγής του Hawks, η Winchester Pictures. Βασισμένη στην ιστορία Who Goes There? του John W. Campbell Jr., η ταινία αφηγείται την ανεύρεση ενός εξωγήινου σκάφους από επιστήμονες στην Ανταρκτική, το οποίο περιέχει... κάτι ζωντανό· ένα ον από άλλο πλανήτη, το οποίο βρίσκεται σε λήθαργο, αλλά όταν ξυπνήσει κανείς δεν θα είναι ασφαλής. Μία από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του '50, με low budget και με άγνωστους ηθοποιούς, αλλά γνήσια κινηματογραφικά thrills! Το μοτίβο της ιστορίας είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα σπίτι και αμύνονται από μία απειλή, κάτι «κακό» (εξωγήινοι, κακοποιοί κλπ). Ένα μοτίβο που επανέλαβε ο Hawks με μεγαλύτερη επιτυχία στο Rio Bravo το 1959.

Η ιστορία αυτή γυρίστηκε σε αξιόλογο ριμέικ το 1982 από τον John Carpenter με τον Kurt Russell στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά σεις παρακάτω δείτε τη γνήσια ταινία, η οποία ξεκινάει 7 λεπτά και 56 δεύτερα μετά την έναρξη του βίντεο (εξαιτίας ενός βλάκα που πρόσθεσε τα δικά του σχόλια στην αρχή). Το λινκ εδώ.

Detective Story (Αστυνομική ιστορία)

Βασισμένη σε θεατρικό έργο του Sidney Kingsley, η ταινία Detective Story είναι μια παραγωγή του 1951 υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του William Wyler. Σε γενικές γραμμές παρακολουθούμε μια οχτάωρη βάρδια στο 21ο αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης, τους... φιλοξενούμενος και τους... εργαζόμενους όπως και τις υποθέσεις που χειρίζονται. Πρωταγωνιστής είναι φυσικά ο Kirk Douglas σε ρόλο σκληροτράχηλου ντετέκτιβ που δουλεύει με το γράμμα του νόμου. Πέρα από τις άλλες υποθέσεις που έχει, κύριο μέλημά του είναι να στείλει στη δικαιοσύνη έναν κομπογιαννίτη γιατρό που χειρουργεί άνευ επαγγελματικής άδειας γυναίκες, έχοντας στείλει και μερικές στον τάφο. Η εμμονή του με αυτόν, όμως, θα τον οδηγήσει σε ακραία και σκληρή συμπεριφορά, ωθώντας το αφεντικό του να αναζητήσει την αλήθεια που κρύβεται στο παρελθόν τους. Η ανακάλυψη της αλήθειας όμως θα κλονίσει τα θεμέλια της (φαινομενικής;) οικογενειακής ευτυχίας του Douglas και θα οδηγήσει τις καταστάσεις σε ένα δραματικό, αιματηρό επίλογο.

Χωρίς μουσική υπόκρουση, με υποδειγματική σκηνοθεσία και με τον Douglas να αποδεικνύει την κλάση του ως ηθοποιός, η ταινία είναι μια δυναμική, σκοτεινή ταινία που αξίζει να ανακαλύψετε. Τέσσερις υποψηφιότητες για όσκαρ (σκηνοθεσίας, σεναρίου, α' και β' γυναικείου ρόλου) αλλά τίποτα για τον Douglas. Ο οποίος ασυζητητί έπρεπε εκείνη τη χρονιά να έχει δύο υποψηφιότητες, μία για την παρούσα ταινία και μία για το Ace in the Hole. Ρίξτε και ένα δεύτερο ανάγνωσμα για την ίδια ταινία στην αναφορά του Achilles.

Miracolo a Milano (Θαύμα στο Μιλάνο)

Τρία χρόνια μετά τον αγαπημένο για τον υπογράφοντα Κλέφτη ποδηλάτων, ο διάσημος Ιταλός ηθοποιός Vittorio De Sica σκηνοθετεί το 1951 άλλη μια νεορεαλιστική ταινία. Το Θαύμα στο Μιλάνο είναι κυρίως μια φανταστική ταινία, ή καλύτερα, ένα μοντέρνο, αστικό παραμύθι. Μια ταινία ελπίδας που ξεπηδάει μέσα από την παραγκούπολη και τη φτώχεια στα περίχωρα του Μιλάνου στην εποχή της μεταπολεμικής Ιταλίας.

Και όλα αυτά χάρη στο νεαρό Τοτό, ο οποίος με την μεγάλη καλοσύνη και αθωότητά του κερδίζει τη συμπάθεια των φτωχών. Έχοντας ένα... στυλ που θα σας θυμήσει τον Μπενίνι στο Η ζωή είναι ωραία, πείθει τους φτωχούς και καταφρονημένους να βελτιώσουν τη διαβίωσή τους χτίζοντας παράγκες και φτιάχνοντας αστείες πινακίδες δρόμων. Η μίζερη παραγκούπολη γίνεται σιγά-σιγά μια αξιοπρεπής κοινότητα. Όταν πεταχτεί από τη γη ένας πίδακας πετρελαίου, ο πλούσιος Mobbi —που είναι ο ιδιοκτήτης της γης— θα προσπαθήσει να τους διώξει με τη βοήθεια της αστυνομίας και των καραμπινιέριδων. Ο Τοτό όμως με το μαγικό του περιστέρι που πραγματοποιεί κάθε του επιθυμά θα τους εκδιώξει με εμπνευσμένο τρόπο. Θα μπλέξει μετά όμως με τις επιθυμίες των φίλων του που θα φανούν ιδιαίτερα πιεστικοί. Χρυσός Φοίνικας για τον De Sica στο φεστιβάλ των Καννών του '51, μοιρασμένο εξ'ημισείας με τη Δεσποινίς Τζούλια του Alf Sjoberg.