Den skyldige (The guilty/Ο ένοχος)

Ο νεαρός σκηνοθέτης Gustav Möller, στην πρώτη μεγάλη μήκους ταινία του Den skyldige, μας καθηλώνει στις θέσεις μας: η ταινία εξελίσσεται σε ένα δωμάτιο (τηλεφωνικό κέντρο) με έναν μονάχα πρωταγωνιστή που προσπαθεί να βοηθήσει, με όποιον τρόπο μπορεί, στη διάσωση μίας απαχθείσας γυναίκας. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον εαυτό του και να αποδεχθεί τα λάθη του. Ένα ψυχολογικό θρίλερ δωματίου, ένα one man show από τον ηθοποιό Jakob Cedergren.

Locke (Σε λάθος χρόνο)

Είδαμε ταινίες με μοναδικούς πρωταγωνιστές: έναν τύπο ανάμεσα σε δύο βράχους, έναν άλλο θαμένο σε φέρετρο, έναν τρίτο (Robert Redford) μόνο του σε βάρκα που βουλιάζει σιγά-σιγά (All Is Lost). Ήρθε η ώρα να δούμε και έναν πρωταγωνιστή για μίαμιση ώρα να οδηγάει το αυτοκίνητό του και να μιλάει στο κινητό. Ενίοτε και στον καθρέφτη του αυτοκινήτου. Ο Tom Hardy είναι ο κύριος Locke, που αν και καθήμενος όλη την ώρα, δίνει μία δυνατή ερμηνεία μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου του. Μετά από 90 λεπτά (spoilers ahead) θα καταφέρει να χάσει τη δουλειά του, να χαλάσει το γάμο του, να σώσει όμως από καταστροφή το έργο της επόμενης μέρας, και όλα αυτά για την τιμή και το όνομά του που θέλει να τα κρατήσει καθαρά, κατά τη δική του εκτίμηση πάντα. Αν η καταλυτική στιγμή που άλλαξε τη ζωή του Locke ερχόταν άλλη στιγμή, ίσως γλύτωνε τα πάντα. Την ώρα των δύσκολων αποφάσεων, όμως, ο πρωταγωνιστής επέλεξε το δύσκολο δρόμο. Ο σεναριογράφος των Eastern Promises και Dirty Pretty Things, Steven Knight, υπογράφει και αυτό το σενάριο αλλά και τη σκηνοθεσία.

Buried

Είχαμε πει για τον Danny Boyle και τον James Franco, εδώ όμως ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Rodrigo Cortés μάς παρουσιάζει πραγματικά εξ ολοκλήρου μια ταινία με έναν ηθοποιό μέσα σε ένα φέρετρο, παρέα με έναν αναπτήρα ζίπο και ένα κινητό τηλέφωνο. Παγιδευμένος, θαμμένος, κυριολεκτικά Buried είναι ο νεαρός Ryan Reynolds (γνωστός σας από χαζοκωμωδίες και κομεντί και από το ότι ήταν παντρεμένος με τη Σκάρλετ Γιόχανσον) κάπου στο Ιράκ, και σε όλο το έργο των 95 λεπτών βλέπουμε τις προσπάθειές του να βγάλει άκρη σε αυτόν τον ζωντανό εφιάλτη. Κλειστοφοβική ταινία, σασπένς μέχρι το τέλος, ευστοχότατοι (μικροί) σχολιασμοί για τον πόλεμο και τον στυγνό καπιταλισμό και, τέλος, ένας ακρωτηριασμός λιγότερο γραφικός και περισσότερο κινηματογραφικός επειδή δεν είναι όλοι μ****ες σαν τον Boyle. Και να ρωτήσω, από πότε έχετε να δείτε εμπνευσμένους και ωραία σχεδιασμένους τίτλους αρχής;

127 Hours

Ταινία που είδαμε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (τη δεύτερη προβολή της Κυριακής) και κατάφερε ο Danny Boyle να μας ταρακουνήσει... τα έντερα και να σβήσει τα λαμπάκια του εγκεφάλου! Πρόκειται σίγουρα για ένα one-man show από τον νεαρό James Franco, που βρίσκει την ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί να υποδυθεί και πιο απαιτητικούς ρόλους. Ευκαιρία να δούμε επίσης μια ταινία με έναν όλο κι όλο ηθοποιό σε ένα σκηνικό περίπου 2x2! Οι 127 ώρες που πέρασε ο τύπος με το βράχο κολλημένο στο χέρι του μέχρι να αποφασίσει να το κόψει (το χέρι, όχι το βράχο), ίσως δεν είναι και η πιο εύκολη ιδέα για σενάριο. Για αυτό και γεμίζει ο Boyle το χρόνο με κινηματογραφικά τρικ, περίτεχνο μοντάζ, πανέμορφες εικόνες από το Εθνικό Πάρκο Canyonlands, και μερικές οδηγίες επιβίωσης, κατόπιν εορτής. Καλά όλα αυτά, μέχρι που έρχεται η στιγμή -πέντε μέρες μετά- να αποφασίσει να κόψει το χέρι του, επειδή όπως λέει το μότο της ταινίας "There is no force more powerful than the will to live". Σίγουρα, αλλά αυτό μπορούν να το πουν μόνο όσοι πέρασαν παρόμοιες καταστάσεις. Για μας τους απλούς ανθρώπους, η ρεαλιστική βία της στιγμής (με μοντάζ και ήχο να βοηθάνε) ήρθε σαν γροθιά στο στομάχι και μας έστειλε αδιάβαστους. Κι έτσι όταν ήρθε το τέλος και νίκησε ο πρωταγωνιστής το θάνατο, η κινηματογραφική λύτρωση δεν ήρθε για εμάς, καθώς η φρίκη των προηγούμενων σκηνών επισκίασε όλα τα υπόλοιπα. Μ'αυτά και μ'αυτά, ο Boyle κατάφερε να κάνει άλλη μια σοκαριστική ταινία δέκα τέσσερα χρόνια μετά το Trainspotting, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Αξίζει να τη δει κανείς; Για τον James Franco, ναι, αλλά... watch it at your own risk!