Burning (Το παιχνίδι με τη φωτιά)

Βασισμένη (ελαφριώς) στο διήγημα "Barn Burning" μέσα από το "The Elephant Vanishes" του Haruki Murakami, η Νοτιοκορεάτικη ταινία Burning του Lee Chang-dong είναι ένα βραδύκαυστο αριστούργημα, που ζητάει την υπομονή του θεατή, "χτίζει" σιγά-σιγά την πλοκή της ιστορίας του και κερδίζει τον θεατή με την ολοκλήρωση του δράματος. Η ταινία είχε βγει ως 1η σε ψήφους για το ποιες είναι οι 100 καλύτερες ταινίες της Νότιας Κορέας, μέσα από τις ψήφους νοτιο-κορεατών κριτικών.

Δύο παιδικοί φίλοι από το σχολείο συναντιούνται τυχαία μετά από χρόνια, ο ένας μεταφορέας, η άλλη χωρίς σταθερή δουλειά. Το αγόρι ερωτεύεται το κορίτσι. Αυτή πηγαίνει σε ταξίδι στην Αφρική και του ζητάει να προσέχει τη γάτα της όσο λείπει. Επιστρέφει από το ταξίδι ζευγάρι πλέον με ευκατάστατο νεαρό και κάπως έτσι δημιουργείται ένα περίεργο αισθηματικό τρίγωνο. Ο πρωταγωνιστής μας νιώθει πλέον ότι δεν ταιριάζει με το νέο κύκλο φίλων της κοπελιάς, αλλά όταν αυτή εξαφανίζεται χωρίς ίχνη, μπαίνουν ψύλλοι στα αυτιά του ότι ο πλούσιος -δήθεν- φίλος του κρύβει περισσότερα από όσα δείχνει. Και αρχίζει να ερευνά με το δικό του τρόπο.

Under the Silver Lake (Το μυστικό της ασημένιας λίμνης)

Μια ταινία που χαρακτήρισαν αρκετά πετυχημένα ως μία μίξη ενός φιλμ-νουάρ σε ένα σύμπαν του David Lynch. Μια ταινία που έχει πάρα πολλές σινεφίλ αναφορές στον Χίτσκοκ αλλά και στις κλασικές νουάρ ταινίες της δεκαετίας του '40. Πώς να μη μας αρέσει δηλαδή το Under the Silver Lake, το οποίο φέρνει το νουάρ στο καλοκαιρινό Λος Άντζελες του σήμερα, έχει πλήθος αναφορών στην ποπ κουλτούρα (μουσική, κόμικ, σινεμά) και έχει ένα δαιδαλώδες σενάριο, με την αφετηρία του να είναι η εξαφάνιση μιας κοπέλας και τον άεργο Andrew Garfield να προσπαθεί να διελευκάνει την υπόθεση.

The Man Who Killed Don Quixote

Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια να γυρίσει την ταινία του ο Terry Gilliam το 2000 (καταστροφές στα σκηνικά, αρρώστιες, τελικά μηνύσεις) θα μέναμε με την απορία για το πώς θα ήταν η ταινία σχετικά με τις μετα-μοντέρνερ περιπέτειες του Δον Κιχώτη που είχε στο μυαλό του ο κ. Γκίλιαμ. Έλα όμως που η υπομονή του και η θέληση για αυτό το πρότζεκτ ήταν μεγάλη και τελικά κατάφερε σχεδόν 19 χρόνια από την προηγούμενη έναρξη γυρισμάτων να παρουσιάσει στις Κάννες το ολοκληρωμένο The Man Who Killed Don Quixote. Παρόμοιες περιπέτειες χρηματοδότησης είχε και ο Όρσον Γουέλς για πάρα πολλά χρόνια και ποτέ δεν κατάφερε να γυρίσει τη δικιά του ταινία με τον δικό του Κιχώτη.

Με τον Jonathan Pryce να υποδύεται τον Quixote, τον Adam Driver να υποδύεται (μάλλον το alter-ego του Gilliam) έναν σκηνοθέτη που θέλει να φτιάξει μια ταινία για τον Quixote και τελικά μπλέκει σε κάτι σουρεαλιστικές περιπέτειες που θα τον οδηγήσουν στο να καταλάβει τα λάθη του εγωιστικού του χαρακτήρα και να ζητήσει συγχώρεση από αυτούς που πλήγωσε. Η ταινία έχει τα χαρακτηριστικά περίεργα πλάνα του Gilliam (περίεργες γωνίες λήψης, αναμορφικούς φακούς κλπ). Πλατιάζει σε κάποια σημεία αλλά στο σύνολο είναι μία καλή ταινία και το φινάλε του θυμίζει λοιπά έργα του Γκίλιαμ, ίσως σας φέρει στο μυαλό Brazil ή The Fisher King (δύο αγαπημένα έργα).

Hereditary

Μην παίζεις με το Άγνωστο, επειδή δεν ξέρεις τι παραμονεύει!

Οικογένεια σε κρίση, παρελθόν που στοιχιώνει, αιματηρά ατυχήματα, σφίξιμο στο στομάχι, ανατριχίλες στο σβέρκο. Το μυστικό στο Hereditary φανερώνεται σε ένα γκραν-γκινιόλ φινάλε. Εντυπωσιακή ταινία τρόμου που σε κερδίζει με το δράμα της οικογένειας και όχι με τον τρόμο!

Den skyldige (The guilty/Ο ένοχος)

Ο νεαρός σκηνοθέτης Gustav Möller, στην πρώτη μεγάλη μήκους ταινία του Den skyldige, μας καθηλώνει στις θέσεις μας: η ταινία εξελίσσεται σε ένα δωμάτιο (τηλεφωνικό κέντρο) με έναν μονάχα πρωταγωνιστή που προσπαθεί να βοηθήσει, με όποιον τρόπο μπορεί, στη διάσωση μίας απαχθείσας γυναίκας. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον εαυτό του και να αποδεχθεί τα λάθη του. Ένα ψυχολογικό θρίλερ δωματίου, ένα one man show από τον ηθοποιό Jakob Cedergren.

Annihilation

Όταν η φύση μεταλάσσεται με τρόπους που δεν γνωρίζουμε και το κακό παίρνει σάρκα και οστά από τους δικούς μας φόβους.

Το Annihilation που σκηνοθετεί ο συγγραφέας Alex Garland (μετά και το πολύ καλό Ex Machina είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες (βιολογικές;) sci-fi ταινίες των τελευταίων χρόνων.