Wolfwalkers

Μιας και αναφερθήκαμε στον ιρλανδό δημιουργό Tomm Moore σε προηγούμενο post, να σχολιάσουμε απλά ότι το έργο του Wolfwalkers (που κυκλοφόρησε μέσα στη δύσκολη χρονιά του 2020) είναι -για τον υπογράφοντα και την κόρη του- ένα από τα καλύτερα animation των τελευταίων χρόνων. Ιδιαίτερο σκίτσο, πανέμορφα χρώματα και φυσικά πάρα πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία. Επί πρόσθετα, από εδώ ανακαλύψαμε και την Aurora μέσα από το τραγούδι Running with the wolves.

The Prophet

Το ένα φέρνει το άλλο, και ψάχνοντας βρίσκεις κάτι καινούριο και ενδιαφέρον. Τι εννοώ; Αναζητώντας πληροφορίες για την εργογραφία του Tomm Moore (επειδή ανακαλύψαμε το Wolfwalkers), πέσαμε πάνω στο τραγούδι του Damien Rice "Hypnosis" και από το βιντεοκλιπ του τραγουδιύ ανακαλύψαμε τον Προφήτη, το animation που είναι βασισμένο στο ομότιτλο, πολυδιαβασμένο έργο του Χαλίλ Γκιμπράν.

Με αφηγητή τον Μουσταφά με την ιδαίτερη φωνή του Λίαμ Νίσον, παρακολουθούμε διάφορα κεφάλαια του βιβλίου (περί Αγάπης, καλού και κακού, περί ελευθερίας, περί γάμου κλπ.) μέσα από διαφορετικούς δημιουργούς κινουμένων σχεδίων για κάθε θέμα/κεφάλαιο, έτσι ώστε τελικά η ταινία είναι μία συρραφή έργων από διαφορετικά ήδη και προσεγγίσεις στο είδος του animation. Το λες, τουλάχιστον, ενδιαφέρον. Ή αλλιώς, ένα ενήλικο animation, μιας και τα περισσότερα θέματα δεν θα μπορέσουν να "αγγίξουν" νεαρές ηλικίες ή παιδιά. Τη γενική προσταγή στο έργο είχε ο Roger Allers (συν-σκηνοθέτης του Lion King).

Flow (Η γάτα που δεν φοβόταν το νερό)

Mini-spoiler (ίσως): τι προκάλεσε τον κατακλυσμό στο βραβευμένο animation Flow; Πού πήγαν οι άνθρωποι;

Υπάρχουν υπόνοιες (σημάδια) ότι ο κατακλυσμός επαναλαμβάνεται. Η δικιά μου σκέψη είναι ότι η συμπαντική, υπερφυσική ένωση που λαμβάνει χώρα κάποια στιγμή και το πουλί ανέρχεται εις τους ουρανούς, αυτή η φάση προκαλεί την ανύψωση των νερών. Και αυτό συμβαίνει ξανά και ξανά μετά από κάποιο (άγνωστο) χρονικό διάστημα.

The Garden of Words | Koto no ha no niwa

Γνωριμία με το δραματικό ανίμε του Makoto Shinkai. Ο Κήπος των λέξεων αφορά τη σχέση ενός 15χρονου μαθητή με μία 27χρονη κοπέλα. Γνωρίστηκαν σε ένα πάρκο μία βροχερή μέρα και συναντιούνται στο πάρκο κάθε φορά που βρέχει. Εκπληκτικό σχέδιο, ειδικά στις σκηνές βροχής, που είναι και αρκετές, σ'αυτό το μεσαίου μήκους έργο που αξίζει να ανακαλύψουν οι ενδιαφερόμενοι!

La Tortue Rouge (Η κόκκινη χελώνα)

Εκπληκτικό στη συγκίνηση του το μινιμαλιστικό animation Η κόκκινη χελώνα από τον Ολλανδό Michaël Dudok de Wit (σε συνεργασία με τα γιαπωνέζικα Studio Ghibli)

Τι είναι πιο σημαντικό; Η επιβίωση; Η ζωή χωρίς μοναξιά; Η οικογένεια;

Frankenweenie

Φόρος τιμής σε ποιες ταινίες;












Καλή χρονιά!

La planète sauvage

Το ψυχεδελικό animation του René Laloux με τίτλο La planète sauvage (δηλ. άγριος πλανήτης αλλά στα αγγλικά θα το βρείτε ως "Fantastic Planet") που κυκλοφόρησε το 1973 απευθύνεται κυρίως σε σινεφίλ κοινό. Ξεκίνησε να φτιάχνεται στην Τσεχοσλοβακία της κομουνιστικής επιρροής και ολοκληρώθηκε τελικά στη Γαλλία. Το ιδιαίτερο σύμπαν του έργου, με τις εμφανείς αλληγορίες, επιδέχεται πάμπολλες αναλύσεις σε πολιτικό, κοινωνικό και θρησκευτικό επίπεδο. Η ψυχεδέλεια και ο σουρρεαλισμός είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν στο έργο, τοποθετώντας το στην κορυφή μιας εικονικής λίστας με ανάλογα έργα της συγκεκριμένης εποχής, για το συγκεκριμένο είδος. Παρόλο το δύσκολο και δυσνόητο θέμα του, αξίζει η παρακολούθησή του. Τα μόλις 72 λεπτά διάρκεια βοηθάνε σ'αυτό.

My Neighbor Totoro

Η δεύτερη ταινία του Hayao Miyazaki με τα Studio Ghibli ήταν το My Neighbor Totoro. Ήταν η ταινία που έστρωσε το δρόμο προς την επιτυχία και την παγκόσμια αναγνώριση. Ειδικά η απήχηση του χαρακτήρα του Τοτόρο στην Ιαπωνία ήταν τόσο μεγάλη και μπορούμε να πούμε ανάλογη με αυτή του Winnie-the-Pooh στις αγγλόφωνες χώρες! Το σχέδιο είναι φυσικά παλιομοδίτικο (είμαστε στα 1988) αλλά πάντα καλοφτιαγμένο και προσεγμένο. Εδώ, η φαντασία του Miyazaki δεν αγγίζει σκοτεινές αποχρώσεις. Το Κακό απουσιάζει παντελώς από αυτό το έργο. Και όλη η ταινία θα λέγαμε ότι απευθύνεται περισσότερο σε μικρές ηλικίες. Ή (να πω και το κλισέ) σε όσους νιώθουν ακόμα παιδιά!

Princess Mononoke

Η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην Ιαπωνία (μέχρι να έρθει ο Τιτανικός λίγο καιρό μετά) και το δεύτερο μεγαλύτερο σε διάρκεια (2 ώρες και 14 λεπτά!) κινούμενο σχέδιο όλων των εποχών: είναι η Πριγκίπισσα Μονονόκε, παραγωγής 1997, με την χαρακτηριστικότατη υπογραφή του Hayao Miyazaki. Ουσιαστικά, δεν έχω ιδέα για το γιαπωνέζικο ανίμε, αλλά ούτε έχω πολλή διάθεση να σχοληθώ με το είδος. Ο Miyazaki όμως είναι «σχολή» από μόνος του. Και η αχαλίνωτη φαντασία του, το χαρακτηριστικό του σχέδιο και η οικολογικών προεκτάσεων ιστορία, δεν μας άφησε ασυγκίνητους. Και για τη μεγάλη διάρκεια; Δεν κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα.

L' Illusionniste (Ο θαυματοποιός)

Ζακ Τατί + Σιλβέν Σομέ = Οι θαυματοποιοί!

Akira

Το πασίγνωστο, γιαπωνέζικο, κινούμενο σχέδιο (γνωστά κι ως ανίμε) Akira σκηνοθετήθηκε από τον Katsuhiro Ôtomo, τον δημιουργό του ομότιτλου, επικού μάνγκα των 2182 σελίδων. Μπορεί κάποιοι χαρακτήρες να λείπουν, μπορεί κάποιες ενδιαφέροντες κοινωνικο-πολιτικές λεπτομέρειες να σκιαγράφονται επιφανειακά, αποτελεί όμως ένα πλούσιο σε θέαμα, με δαιδαλώδη πλοκή και αχαλίνωτη (και επιστημονική) φαντασία κινούμενο σχέδιο για ενήλικες. Κλασικό πλέον, οι φαν του είδους δεν χρειάζονται σχόλια, οι υπόλοιποι μπορούν να το αναζητήσουν για να πάρουν μια γεύση! Οι επιτυχίες εξάλλου των τελευταίων χρόνων του Hayao Miyazaki ("Spirited Away", «Το κινούμενο κάστρο») βοήθησαν στον νεώτερο κόσμο να εξοικειωθεί με το γιαπωνέζικο ανίμε.

9

Το 2005 κυκλοφόρησε το animation με τον τίτλο 9, το οποίο ήταν υποψήφιο για όσκαρ καλύτερου animation μικρού μήκους. Μπορεί εσείς να ξέρετε την καινούρια εκδοχή του 2009, που αποτελεί το ριμέικ αυτού σε εκδοχή μεγάλου μήκους από τον ίδιο δημιουργό, τον Shane Acker.

Where the Wild Things Are

Όχι η καινούρια ταινία του Spike Jonze, αλλά το ομώνυμο animation του 1973, επίσης βασισμένου στο ομότιτλο εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο του Maurice Sendak. Το animation σκηνοθετήθηκε από τον Gene Deitch.

Ghost in the Shell

Βασισμένη στο ομώνυμο ιαπωνικό κόμικ (τα γνωστά και ως μάνγκα), η ταινία Ghost in the Shell είναι κάτι παραπάνω από ένα τυπικό anime. Είναι ένα καρτούν που απευθύνεται αποκλειστικά σε ενηλίκες και όχι εξαιτίας των γυμνόστηθων ρομπο-γκομενακίων, αλλά λόγω του πυκνού φιλοσοφικού υπόβαθρου. Στην επιφάνεια έχουμε μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας με ανθρωποειδή, με χάκερς, με ρομπότ, αλλά στο βάθος υπάρχει μια προσπάθεια αναζήτησης του νοήματος της ζωής μέσα από τα καλώδια και τα κομπιούτερ. Πέρα από τους φαν της επιστημονικής φαντασίας, των θαυμαστών της λογοτεχνίας του William Gibson, τους technofreaks και κυβερνοπάνκ, μπορεί ο οποιοσδήποτε να την παρακολουθήσει. Χρειάζεται όμως αφοσίωση, υπομονή και τόλμη η βουτιά στο σύμπαν της ταινίας. Είναι ατμοσφαιρική και πολύ ελκυστική. Και το συμπέρασμα που βγάζουμε στο τέλος είναι πόσο μεγάλη επιρροή αποτέλεσε για το Μάτριξ των Αφών Γουατσόφσκι.

Ρίξτε επιπλέον και πιο ουσιώδες διάβασμα στο 25ο Καρέ!

Οι περιπέτειες του Wallace και του Gromit

Ο Wallace είναι ο εφευρέτης που καταπιάνεται με διάφορες δουλειές. Αγαπάει μανιωδώς το τυρί, μιλάει ακατάπαυστα χρησιμποποιώντας απίστευτα λογοπαίγνια και έχει έναν πιστό φίλο, το σκύλο που ακούει στο όνομα Gromit. Ο Gromit είναι ο λίγο πιο έξυπνος της παρέας και σώζει πάντα τον κύριό του από όλα τα προβλήματα. Είναι οι χαρακτήρες που δημιούργησε με πηλό και πλαστελήνη ο βρετανός Nick Park χρησιμοποιώντας την stop-motion τεχνική. Οι περισσότεροι τους γνωρίσαμε από την βραβευμένη ταινία μεγάλου μήκους The Curse of the Were-Rabbit. Και με την κυκλοφορία της νέας μικρού μήκους ταινίας A Matter of Loaf and Death είπαμε να ψάξουμε και να δούμε όλες τις προηγούμενες δουλειές τους: συνολικά 4 μικρού μήκους και 1 μεγάλου, όπως αναφέραμε.

Το 1989 κυκλοφόρησε η πρώτη ταινία με τίτλο A Grand Day Out. Ο κύριος Nick Park μάς σύστησε τους δύο βασικούς χαρακτήρες και μάς έδειξε το τεχνολογικά αυτοματοποιημένο σπίτι τους. Σκέφτονται πώς να περάσουν τις διακοπές τους και αποφασίζουν (έτσι απλά) να πάνε στο φεγγάρι, επειδή όλοι ξέρουν ότι το φεγγάρι είναι φτιαγμένο από τυρί! Ο Wallace κατεβαίνει στο υπόγειο και... σχεδιάζει έναν πύραυλο και ακολουθεί μία κατασκευαστική σκηνή που βλέπουμε για πρώτη και τελευταία φορά. Στα επόμενα έργα όλα τα μηχανήματα θα είναι έτοιμα φτιαγμένα. Αρκετά απλοϊκό το σενάριο της πρώτης ταινίας, σε βαθμό να πούμε ότι είναι ίσως η πιο παιδική ταινία της σειράς. Παρόλο αυτά, ήταν υποψήφια για όσκαρ καλύτερου animation μικρού μήκους και έχασε από το Creature Comforts που ήταν επίσης του Nick Park.

Το 1993 ακολουθεί η πρώτη συνέχεια με τίτλο The Wrong Trousers. Ο δημιουργός βρίσκει επιτέλους το ύφος που θέλει να προσδώσει στην ταινία του. Με καλύτερο και πιο προσεγμένο σενάριο, με μπόλικες χιτσκοκικές πινελιές και μία ατμόσφαιρα μυστηρίου, η ταινία έχει αρχή, μέση και τέλος, έχει μπόλικη δράση που κορυφώνεται στο τέλος με την εκπληκτική σεκάνς του τρένου. Η διάρκεια της ταινίας φτάνει τα 30 λεπτά, δέκα περισσότερα από την προηγούμενη ταινία, τα οποία είναι υπεραρκετά ώστε να αναπτύξει καλύτερα ο Park την πλοκή του έργου. Ένα έργο που ενσωματώνει πετυχημένα παρωδίες από άλλες ταινίες. Η κίνηση των χαρακτήρων είναι πολύ βελτιωμένη και μετά από όλα αυτά ήταν αναμενόμενο να κερδίσει το όσκαρ καλύτερου animation μικρού μήκους.

Δύο χρόνια μετά, κυκλοφορεί το τρίτο έργο της σειράς, το A CLose Shave. Οι δύο ήρωές μας ασχολούνται με το βάψιμο τζαμιών και παραθύρων. Ο Wallace θα γνωρίσει μια όμορφη κυρία, ιδιοκτήτρια ενός μαγαζιού με μάλλινα προϊόντα, και θα «δαγκώσει τη λαμαρίνα». Αυτή η κυρία έχει έναν τεράστιο σκύλο που δεν τα πάει καλά με τον Gromit. Επιπρόσθετα, κάποιος έχει κατακλέψει τα πρόβατα της περιοχής, δεν υπάρχει μαλλί ούτε για δείγμα, όλα τα σχετικά μαγαζιά φυτοζωούν, εκτός από ένα. Και ενώ ο ένας θα σαχλαμαρίζει με την κυρία, ο τετράποδος φίλος μας θα ανακαλύψει τις βρώμικες δουλειές του μεγάλου σκύλου, που είναι λιγάκι αφύσικα δυνατός! Στο ίδιο στυλ με την προηγούμενη, η ταινία έχει λίγο μυστήριο στην αρχή και πολύ δράση κατά το τέλος. Τώρα, αν σας θυμίσει κάτι από Εξολοθρευτή, δεν έχετε πέσει και πολύ έξω.

20 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία, 13 χρόνια μετά το τελευταίο μικρού μήκους και 3 από την οσκαρική μεγάλου μήκους (Curse of the Were-Rabbit), ο Wallace και ο Gromit επιστρέφουν με νέα περιπέτεια. Ο τίτλος είναι A Matter of Loaf and Death (χμ, λίγο Powell/Preminger μου θυμίζει αυτό), οι φίλοι μας δουλεύουν ως αρτοποιοί, ο Wallace ερωτεύεται μια πρώην διάσημη ηθοποιό που διαφήμιζε μπισκότα και ο Gromit προσπαθεί να λύσει το μυστήριο από τις δολοφονίες 12 φουρνάρηδων. Μήπως ο Wallace είναι ο 13ος; Το ίδιο μοτίβο με τα προηγούμενα έργα βρίσκεται και δω, αλλά σίγουρα δεν το βαριέσαι και χαίρεσαι τις περιπέτειες τους σαν μικρό παιδί. Η τεχνική του Park, η εικόνα και η ποιότητα της ταινίας έχει φτάσει πλέον σε εκπληκτικά επίπεδα.

Επίσημη ιστοσελίδα: www.wallaceandgromit.com

Oktapodi

Κυκλοφόρησε το 2007, ήταν υποψήφιο στα φετινά όσκαρ για το βραβείο καρτούν μικρού μήκους και πιστεύω ότι ταιριάζει γάντι, μιας και το καλοκαίρι βρίσκεται στα ντουζένια του!

Μπουκίτσες 3: Vareshka

Κλασικό, σοβετικής εποχής παιδικό ταινιάκι από κάποιον Roman Kachanov. Λογικά προφέρεται Βαρέσκα και σημαίνει "το γάντι". Το γάντι γίνεται σκυλάκι και κρατάει παρέα ένα μικρό κοριτσάκι επειδή η μάνα του δεν το αφήνει να έχει το δικό της αληθινό σκυλάκι μέσα στο σπίτι. Οι παλιοί μπορεί και να το έχουν δει κάπου, κάπως, κάποτε...

Δείτε ολόκληρο το ταινιάκι των δέκα λεπτών εδώ παρακάτ':

Μπουκίτσες 2: Destino

Η ταινία Destino περιγράφεται με τη φράση «όταν ο Walt Disney συνάντησε τον Salvador Dali». Κυριολεκτικά! Οι δύο καλλιτέχνες αποφάσισαν το 1945 να συνεργαστούν και να δημιουργήσουν ένα μικρού μήκους καρτούν βασισμένο στα έργα του Νταλί. Η προσπάθειά τους όμως απέφερε μόνο τη συγγραφή του σεναρίου και λιγότερο από ένα λεπτό δουλειάς διότι σταμάτησαν για οικονομικούς λόγους και όλα αυτά μείνανε στο χρονοντούλαπο της λήθης. Αλλά σχεδόν 60 χρόνια μετά, ο ανιψιός του Γουώλτ αποφάσισε να ολοκληρώσει την τότε σεναριακή ιδέα και το 2003 ολοκλήρωσαν το έργο. Τo ταινιάκι των 7 περίπου λεπτών μπορείτε να το δείτε σε διάφορα μουσεία και εκθέσεις και λίγο δύσκολα στο διαδίκτυο! Η υπόθεση; Ε, δε νομίζω ότι έχει και πολύ σημασία. Στο ακόλουθο λινκ, η επίσημη σελίδα της ταινίας.

Heavy Metal

Το πιο εντυπωσιακό πράγμα της ταινίας κινουμένων σχεδίων Heavy Metal (ακόμα κι απ'τον τίτλο της) είναι... η αφίσα της! Κι αυτό επειδή όλα τα υπόλοιπα ανήκουν σε ένα άλλο, μεγάλης μετριότητας, επίπεδο. Από την κεντρική ιδέα της ταινίας —ένα εξωγήινο πέτρωμα που επηρεάζει τους ανθρώπους και «μεγεθύνει» το Κακό— παρακολουθούμε διάφορες ιστορίες, άσχετες μεταξύ τους που λαμβάνουν χώρα στη Γη, στο διάστημα, στο παρόν και στο μέλλον. Κινούμενα σχέδια αποκλειστικά για μεγάλους, αλλά κι αυτοί πάλι δεν ξέρω πόσο νόημα θα βγάλουν. Και μιας και βρισκόμαστε στο 1981, καταλαβαίνετε ότι η σχεδίαση του καρτούν είναι αρκετά παλιομοδίτικη. Με τα χρόνια απέκτησε καλτ χαρακτήρα, αλλά κι αυτό πάλι δεν μπορείς να το εκλάβεις σαν θετικό επιχείρημα. Το μόνο θετικό, ίσως, είναι το soundtrack της ταινίας, το οποίο —όπως λέει και ο τίτλος— περιλαμβάνει αρκετά γνωστά συγκροτήματα της hard-rock και heavy metal σκηνής, όπως οι Blue Öyster Cult, Black Sabbath, Journey, Nazareth και λοιπά. Το αξιοπερίεργο είναι ότι ετοιμάζεται για του χρόνου ένα ριμέικ της ταινίας στο οποίο θα συμμετάσχουν σκηνοθέτες όπως o Fincher, ο Verbinski και λοιποί.

More

Μια κατηγορία που μας αρέσει πολύ είναι αυτή των καρτούν μικρού μήκους. Μπορείς πλέον (με την τεχνολογία και το youtube) να τις δεις γρήγορα και παντού. Παρακάτω δείτε μία από τις αγαπημένες μας ταινίες, το More του Mark Osborne από τη χρονιά του 1998.