Le Grand Amour

Για το έργο του Pierre Étaix έχουμε μιλήσει παλιότερα εδώ και εδώ. Η πρώτη του έγχρωμη ταινία αλλά και η πιο δύσκολη να βρεθεί τα προηγούμενα χρόνια ήταν ο Μεγάλος έρωτας. Η ταινία αποκαταστάθηκε προς τέρψη όλων των σινεφίλ. Και έτσι παρακολουθήσαμε τον έρωτα του 38χρονου Ετέξ για τη 18χρονη γραμματέα του, που θα φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή του. Νωρίτερα θα έχουμε δει όλα τα στάδια με τους έρωτες της ζωής του, τη γνωριμία με τη κόρη βιομηχάνου Φλοράνς, τη γνωριμία με την οικογένειά της και την αναπόφευκτη κατάληξη: το γάμο και τη δουλειά στο εργοστάσιο. Το διαχρονικό θέμα του ερωτοχτυπημένου άντρα μέσα από την ιδιαίτερη κωμική ματιά του πρώην μίμου Πιερ Ετέξ.

Εμπνευσμένο μοντάζ, ονειρικές σεκάνς, σουρεαλιστικές και μεταμοντέρνες πινελιές, το έργο του Ετέξ φαντάζει φρεσκότατο ακόμα και σήμερα. Όπως και στα άλλα έργα του (όπως και σε αυτά του Ζακ Τατί), το κανάλι με τους background ήχους είναι ανεβασμένο για την κωμική «ενίσχυση» των γκανγκς. Αλλά, σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες, έχει και περισσότερους διαλόγους. Μη φανταστείτε πολλούς. Απλά ακριβώς όσους χρειάζεται. Για την ιστορία, να πούμε ότι το σενάριο συνυπόγραψε μαζί με τον Ετέξ ο διάσημος (για τις δουλειές με τον Λούις Μπουνιουέλ) Jean-Claude Carrière.

La Voie Lactee (Ο γαλαξίας)

Ο Luis Bunuel έχει ασχοληθεί με ιερά και όσια σε διάφορα έργα, αλλά με τον Γαλαξία τα ισοπεδώνει όλα! Σε πρώτο επίπεδο παρακολουθούμε το οδοιπορικό των δύο πρωταγωνιστών που ξεκινούν με τα πόδια από το Παρίσι για να προσκυνήσουν τον Απόστολο Ιάκωβο (St. James ή Santiago) της Κομποστέλα στην Ισπανία. Κοινώς, να κάνουν τη διαδρομή ενός από τα πιο φημισμένα προσκυνήματα της Δυτ. Ευρώπης. Καθ' οδόν θα συναντήσουν πλήθος ανθρώπων και θα ζήσουν από πρώτο χέρι τη χριστιανική φιλανθρωπία (φιλοξενία, ελεημοσύνη), ή μη, κάποιων ανθρώπων. Θα βρεθούν επίσης μάρτυρες σε αμέτρητες σουρρεαλιστικές καταστάσεις με: δογματικούς, φανατικούς, αιρετικούς, άθεους, σκεπτικιστές και άπιστους, δηλαδή με όλες σχεδόν τις περιπτώσεις. Και ταυτόχρονα με το ταξίδι τους στο χώρο, ο Μπουνιουέλ θα κάνει ένα ταξίδι και στο χρόνο με εμβόλιμες σκηνές από ιστορικά (ή όχι και τόσο) γεγονότα. Σημειώστε ότι όλα όσα ακούγονται στο έργο είναι παρμένα από αληθινά κείμενα. Στο τέλος, αφού ο σκηνοθέτης θα έχει παραθέσει όλες τις απόψεις για τον χριστιανισμό και κυρίως την καθολική εκκλησία, θα αφήσει το θεατή μόνο του να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Topaz

Η τελευταία περίοδος του Χίτσκοκ (από τα Πουλιά και μετά) είχε ως επί τω πλείστον απλά καλούτσικες ταινίες. Η πιο μέτρια από αυτές ήταν —κατά εμέ— το Τοπάζ. Ταινία κατασκοπίας, με πλοκή σε διάφορες χώρες, με πολλούς και διάφορους χαρακτήρες που υποδύονται γνωστοί ευρωπαίοι ηθοποιοί όπως π.χ. ο Michel Piccoli και ο Philippe Noiret, αλλά και τον αμερικανό John Forsythe, ο οποίος ξανασυνεργάζεται με τον Χίτσκοκ μετά το Ποιος σκότωσε το Χάρι. Ένα πάντως από τα προβλήματα της ταινίας είναι το «αριστοκρατικό» της ύφος, το οποίο δεν ταιριάζει καθόλου με το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής και τον κυνισμό που φέρνει η νέα, τότε, δεκαετία. Δείτε το απλά για σινεγκυκλοπαιδικούς λόγους. Και αν διαφωνείτε, πείτε το μου...

The Prime of Miss Jean Brodie

Τη χρονιά του 1969, η νεαρή (τότε) Maggie Smith υποδύεται την δις Τζιν Μπρόντι, μια «διαφορετική» δασκάλα σε ένα σκωτσέζικο σχολείο θηλέων και κερδίζει το όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου. Η ταινία The Prime of Miss Jean Brodie βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο της Muriel Spark, το οποίο είχε μεταφερθεί και στο σανίδι με επιτυχία την προηγούμενη χρονιά. Συμπυκνώνοντας την πλοκή και κάποιους χαρακτήρες, η ταινία επικεντρώνεται στη σχέση της δασκάλας με τέσσερις μαθήτριες που τις έχει υπό την προστασία της. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του '30 και η δις Μπρόντι δεν έχει καμία σχέση με τις δασκάλες της εποχής. Ζει με ιδανικά, απολαμβάνει τις τέχνες, τη ζωή, τον έρωτα, το φαγητό. Ειδικότερα, τις 4 προστατευόμενες τις παίρνει μαζί της σε εκπαιδευτικές εκδρομές ακόμα και τα σαββατοκύριακα και αυτές την έχουν σα θεά. Η Μπρόντι είχε μια... περιπέτεια με τον δάσκαλο της ζωγραφικής που είναι παντρεμένος με έξι παιδιά. Ενώ αυτός επιμένει, αυτή τον παραμερίζει, καταπιέζει το πάθος της και εστιάζει την προσοχή της στο δάσκαλο της μουσικής! Οι πολιτικές της πεποιθήσεις όμως θα είναι ακροδεξιές και θα ανακατέψει πολιτισμό και πολιτική, την ομορφιά της Ρώμης με το Μουσολίνι. Θα μπλέξει τα πράματα περισσότερο όταν περιγράψει στα κορίτσια πώς φαντάζεται το μέλλον τους, ελπίζοντας η όμορφη ξανθιά Jenny να γίνει η ερωμένη του ζωγράφου και η έξυπνη Sandy ο... ρουφιάνος της κυρίας. Η τελευταία δε θα το αφήσει έτσι και θα κάνει... την υπέρβαση. Από κει και έπειτα θα επέλθει η σύγκρουση.

Στο ρόλο της Sandy η νεαρή Pamela Franklin δίνει μια θαυμάσια ερμηνεία, συναγωνίζοντας στα ίσια τη Maggie Smith. Πολύ ωραίες σκηνές επίσης έχει η ταινία όταν η Smith συγκρούεται λεκτικά με τη διευθύντρια: η πρόοδος εναντίον του συντηρητισμού, η έξυπνη εναντίον της πονηρής. Στην σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Ronald Neame, που είχε δουλέψει ως καμεραμάν στο Χίτσκοκ, φωτογράφος στους Powell/Pressburger και σεναριογράφος στον David Lean (με υποψηφιότητες για όσκαρ σεναρίου στη Σύντομη συνάντηση και Μεγάλες προσδοκίες). Για την παρούσα ταινία πάντως κλείνουμε λέγοντας: βλέπεται άνετα αλλά η διαφορά εποχής δεν σε βοηθάει να ταυτιστείς και έτσι χάνει πόντους.

Paint Your Wagon (Ο δρόμος της ευτυχίας)

Πήραμε φόρα με ταινίες του Lee Marvin και είπαμε να δούμε το Paint Your Wagon, παραγωγής 1969. Και ενώ έχει όλα τα καλά συστατικά μιας καλοφτιαγμένης παραγωγής, έχει τον Clint Eastwood φρέσκο μετά τις σπαγγέτι επιτυχίες, την όμορφη Jean Seberg, έναν έμπειρο σκηνοθέτη, δεν ήξερα ότι πρόκειται για... μιούζικαλ! Και πέρα από το αρχικό τραγούδι (ίσως και κάποιο ακόμα), τα υπόλοιπα τραγούδια είναι βαρετά, δεν προσφέρουν τίποτα στην πλοκή και θέλεις να τα περνάς στο fast-forward. Ωραίος ο Clint, αλλά όχι και να τον ακούμε να τραγουδάει... Πάντως, υπάρχουν μερικά στοιχεία στο έργο άξια θέασης, όπως η πετυχημένη σάτιρα για την τρέλα της ανεύρεσης του χρυσού, η δημιουργία της πόλης Χωρίς Όνομα, ο τρόπος να την κάνουνε δημοφιλή και η δημιουργία του ερωτικού συζυγικού τρίο (!). Ο Marvin βρίσκεται σε κέφια, παρόλο που θυμίζει έντονα τον οσκαρικό του ρόλο στην Λησταρχίνα. Εν τέλει, δείτε την αν έχετε υπομονή, γιατί τα 158 λεπτά είναι πολλά.

Midnight Cowboy (Ο καουμπόι του μεσονυχτίου)

Αφελής, νεαρός τεξανός πηγαίνη στη Νέα Υόρκη να δουλέψει ως... ζιγκολό. Μόνο που είναι άβγαλτος, χωριάτης και ολίγον άξεστος. Το μόνο που θα συναντήσει είναι μια πόλη με ανθρώπους εντελώς έξω από αυτό που περίμενε. Κάποια στιγμή θα πιστέψει ότι μπορεί να πιάσει την καλή, αλλά μάταια.

Κλασική πλέον, η ταινία Ο καουμπόι του μεσονυχτίου ήταν η πρώτη που κέρδισε το όσκαρ καλύτερης ταινίας έχοντας λάβει το χαρακτηρισμό Ακατάλληλη! Σοκαριστικές για την εποχή της οι σκηνές με γυμνό. Υποψήφιοι οι δύο πρωταγωνιστές Jon Voight και Dustin Hoffman για όσκαρ α' και β' ανδρικού ρόλου, ένα βραβείο που κέρδισαν εννιά χρόνια μετά ο πρώτος και δέκα ο δεύτερος. Απαισιόδοξη ταινία, που παρουσιάζει την άλλη όψη του αμερικανικού ονείρου, με πολύ καλή σκηνοθεσία από τον βρετανό John Schlesinger. Οι ψυχεδελικές σκηνές των φλας-μπακ και τα σουρρεαλιστικά όνειρα δίνουν στον θεατή μια γερή δόση από τα 60's.

The Looking Glass War (Η ώρα των κατασκόπων)

Το ομότιτλο βιβλίο του John Le Carré μεταφέρθηκε στο πανί το 1969 σε σενάριο και σκηνοθεσία από τον Frank Pierson, περισσότερο γνωστός για τα σενάρια των ταινιών Cool Hand Luke και Cat Ballou και βραβευμένος με όσκαρ για το σενάριο της Σκυλίσιας Μέρας. Ουσιαστικά η ταινία The Looking Glass War μάς παρουσιάζει άλλη μια ιστορία κατασκοπίας στα χρόνια του ψυχρού πολέμου. Οι βρετανικές υπηρεσίες βρίσκουν έναν νεαρό Πολωνό λιποτάκτη και τον πείθουν να μπει παρανόμως στην Ανατολική Γερμανία για να ερευνήσει κάτι βάσεις με πυραύλους. Το εντελώς ρεαλιστικό βιβλίο του Le Carre που εξαιτίας αυτού του λόγου απέτυχε εμπορικά, γίνεται μια επίσης ρεαλιστική ταινία, η οποία όμως στο πρώτο της μισό αναλώνεται σε πολύ μπλα-μπλα κουράζοντας το θεατή. Όταν όμως, στο δεύτερο μισό, έρχεται η ώρα του αντι-ήρωα να περάσει τα σύνορα, η ταινία αποκτάει ενδιαφέρον. Συνάμα αφήνει τα εσωτερικά πλάνα που μονοπωλούσαν το πρώτο μισό και φωτογραφίζει θαυμάσια τα τοπία και την αχανή φύση. Και όταν έρθει το τέλος δεν ξέρεις τι να πεις και σχολιάσεις, αφού σου έχει αφήσει ανάμικτα συναισθήματα.

Το καστ αποτελείται από την ελίτ του βρετανικού σινεμά με το νεαρό Anthony Hopkins να κάνει αισθητή παρουσία δίπλα στους βετεράνους Ralph Richardson και Paul Rogers. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Πολωνού βρίσκουμε την καλτ φυσιογνωμία που ακούει στο όνομα Christopher Jones, ενός τυπά που χαρακτηρίστηκε ο νέος James Dean, έπαιξε σε 4-5 ταινίες και μετά εξαφανίστηκε και ασχολήθηκε με τη ζωγραφική!

Le Clan des Siciliens (Η συμμορία των Σικελών)

Η συμμορία των Σικελών θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί και ως η οικογένεια των Σικελών. Αφού ο Jean Gabin υποδύεται έναν Σικελό που ζει στο Παρίσι και ετοιμάζει μία μεγάλη ληστεία, στην οποία θα συμμετάσχει η μισή οικογένειά του και ο Alain Delon, ένας νεαρός Γάλλος κακοποιός που τον κυνηγάει ολόκληρη η αστυνομία μετά την απόδραση. Εμμονή με αυτόν έχει ο επιθεωρητής που υποδύεται ο Lino Ventura. Αυτό το τρίο των μεγάλων ηθοποιών κρατάνε στους ώμους τους την ταινία του Henri Verneuil, την καλύτερη ίσως που υπέγραψε στην πολύχρονη καριέρα του. Δράση, κυνηγητό, ο μικρόκοσμος των κακοποιών εναντίων των αστυνομικών, πανικός στον αέρα και οι κώδικες τιμής είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της ταινίας, όπως ακριβώς προστάζει το συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος. Η πανέμορφη μουσική του Ennio Morricone ολοκληρώνει αυτήν την καλοφτιαγμένη παραγωγή.

L' Armée des Ombres (Η μεγάλη στρατιά των αφανών ηρώων)

Με τις περισσότερες ταινίες του, ο Jean-Pierre Melville μάς σύστησε τους ανθρώπους του υποκόσμου και τους κανόνες με τους οποίους ζούσαν. Μαζί με τα όνειρά τους για καλύτερη ζωή, είδαμε και τις προσπάθειες επιβίωσης απέναντι σε αντιπάλους που εκπροσωπούσαν το νόμο. Στην ταινία L' Armée des Ombres του 1969 ισχύουν οι ίδιοι κανόνες, μόνο που αλλάζει το περιβάλλον και οι... στολές. Βρισκόμαστε στη Γαλλία της γερμανικής κατοχής του '40 και απ'τη μια μεριά έχουμε τους ανθρώπους της αντίστασης που ζουν μοναχικά και δρουν στο περιθώριο και απ'την άλλη τους γάλλους ρουφιάνους αστυνομικούς που συνεργάζονται με τους γερμανούς κατακτητές. Η εμπιστοσύνη εδώ παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο, αφού είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

Αφήγηση από πολλές οπτικές γωνίες, μακριές σιωπές και λιγοστούς διαλόγους, με τα βλέματα να είναι αυτά που «γράφουν» στην κάμερα. Μια ταινία φόρος-τιμής στους... αφανείς ήρωες της γαλλικής αντίστασης (όπως «έγραψε» και ο έλληνας μεταφραστής της εποχής). Πλούσιο καστ με μερικούς από τους μεγαλύτερους ευρωπαίους σταρ της εποχής και τους ίδιους πρωταγωνιστές με τη Δεύτερη πνοή: Lino Ventura, Paul Merisse και μαζί τους η Simone Signoret και ο μπαμπάς του Vincent Cassel, o Jean-Pierre. (ακόμα) Μία από τις καλύτερες ταινίες του κορυφαίου γάλλου δημιουργού.

Mackenna's Gold

Παλιομοδίτικη, αλλά αγνή περιπέτεια με τον Gregory Peck στο ρόλο του σερίφη Mackenna που πέφτει στα χέρια του ένας χάρτης μιας ινδιάνικης κρυφής τοποθεσίας με χρυσό και που μια ολόκληρη ομάδα κακοποιών τον «αναγκάζει» να τους οδηγήσει εκεί. Ένας πέρα-για-πέρα γραφικά κακός Omar Sharif ηγείται της ομάδας των κακοποιών που τους παίρνουν στο κατόπι... οι πάντες· οι Ινδιάνοι που ξέρουν για την τοποθεσία, Αμερικανοί στρατιώτες με αρχηγό τον διεφθαρμένο Τέλι Σαβάλας, απλοί και επιφανείς κάτοικοι που τους «τύφλωσε» ο χρυσός, πριν ακόμα τον βρούνε.

Το Χρυσάφι του Μακένα παραγωγής 1969 είναι ένα επικό σινεμασκόπ γουέστερν από το οποίο δεν έχεις απαιτήσεις. Αυτό ακριβώς που λαμβάνεις είναι ένα διασκεδαστικό δίωρο. Με σκηνοθέτη τον J. Lee Thompson (Κανόνια του Ναβαρόνε) δεν περιμένεις εξάλλου τίποτα περισσότερο. Ενδιαφέρον έχει πάντως το σάουντρακ του μεγάλου Quincy Jones και η σκηνή στην οποία μαζεύονται γύρω από τη φωτιά λογής-λογής ατόμων, με παλιούς ηθοποιούς της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ (Lee J. Cobb, Raymond Massey, Burgess Meredith, Anthony Quayle, Edward G. Robinson, Eli Wallach, Ted Cassidy) να συμμετέχουν σε μικρής διάρκειας ρόλους, λίγο πριν πέσει ένα καλό και αιματηρό ξεκαθάρισμα!

Butch Cassidy and the Sundance Kid (Οι δύο ληστές)

Πολύ λίγο (ως καθόλου) βασισμένη στην αληθινή ιστορία των δύο ληστών τρένων, η ταινία παραγωγής 1969 αφηγείται τις περιπέτειες του διδύμου Butch Cassidy and the Sundance Kid, κυρίως από τη στιγμή που αρχίζουν να τους κυνηγάνε ομοσπονδιακοί και τη φυγή τους το... επαγγελματικό τους ταξίδι στη Βολιβία.

Τώρα που μας άφησε χρόνους ο κύριος Newman, βρήκαμε ευκαιρία να θυμηθούμε μια από τις καλύτερες και πιο διάσημες ταινίες του, όπως βεβαίως και του συμπρωταγωνιστή Redford, που με την επιτυχία της έγινε κι αυτός σταρ. Σκηνοθεσία από τον George Roy Hill σε ένα σενάριο του William Goldman που με το χιούμορ, τα αστεία και τη σάτιρα των κλισέ του γουέστερν αποτέλεσε την αφετηρία της απομυθοποίησης του είδους. Η φωτογραφία του Conrad L. Hall για άλλη μια φορά υποδειγματική.

Σημειώστε:
→ τον άτυχο της υπόθεσης Steve McQueen που άφησε το πρότζεκτ επειδή διαφώνησε για το ποιανού το όνομα θα γραφτεί πρώτο!
→ το όνομα της συμμορίας του Butch Cassidy ήταν "The Wild Bunch", αλλά η κυκλοφορία της ομώνυμης ταινίας του Sam Peckinpah τους ανάγκασε να αλλάξουν το όνομα σε "Hole in the Wall Gang".
→ ο Redford έδωσε το όνομα Sundance στο θέρετρο που αγόρασε στη Γιούτα και από κει ξεπήδησε το πασίγνωστο πλέον φεστιβάλ των ανεξάρτητων δημιουργών Sundance Film Festival.
→ τέσσερα βραβεία όσκαρ για τη φωτογραφία, το σενάριο, τη μουσική επένδυση και το καλύτερο τραγούδι και άλλες τρεις υποψηφιότητες για τα βραβεία της καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και ήχου.

Support Your Local Sheriff!

Ελληνιστί: Η πιο γρήγορη σκανδάλη του Γουέστ! Ένα κωμικό γουέστερν στα χνάρια της Λησταρχίνας με αρκετές δόσες κυνισμού επηρρεασμένες από τα σπαγγέτι του Sergio Leone. Η ιστορία του μοναχικού ήρωα, που φθάνει σε μια πόλη όπου κυριαρχεί η βία και η διαφθορά και παίρνει το νόμο στα χέρια του, δεν θα την έχετε δει ξανά έτσι όπως την παρουσιάζει εδώ ο παλαίμαχος στο συγκεκριμένο είδος Burt Kennedy. Ο James Garner είναι απίστευτος στον πρωταγωνιστικό ρόλο του έξυπνου πιστολά που καταφθάνει σε μια μικρή πόλη χρυσοθήρων με σκοπό να βγάλει κανά φράγκο για να πάει μετά... στην Αυστραλία. Δέχεται τη δουλειά του σερίφη (καθώς είναι πάντα... ελεύθερη) και τα βάζει με την σκληρή οικογένεια της περιοχής. Η ηγετική φυσιογνωμία του γερόλυκου Walter Brennan ξεχωρίζει. Με τη φήμη του πιο γρήγορου πιστολιού τιθασεύει την πόλη και με το μυαλό του μόνο ξεπερνάει όλα τα εμπόδια. Οι αντίπαλοί του είναι και λίγο αργόστροφοι, οπότε δεν υπάρχει μεγάλο πρόβλημα.

Η ταινία αποτελεί μια ανελέητη και καυστική σάτιρα ολόκληρου του συγκεκριμένου κινηματογραφικού είδους, μην αφήνοντας καμία πτυχή ασχολίαστη. Κυκλοφόρησε το 1969, λίγους μήνες πριν τους Δύο ληστές, μια εποχή που είχε αρχίσει η διακωμώδηση του γουέστερν, πέντε χρόνια πριν το ξεσκίσει κυριολεκτικά ο Mel Brooks με τις Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες, βεβαίως-βεβαίως.

Tell Them Willie Boy Is Here (Ο δραπέτης)

Μια ιστορία κυνηγητού, κατά την οποία στις αρχές του 20ου αιώνα ένας ινδιάνος (Robert Blake) συνάπτει σχέσεις με λευκή κοπέλα (Katharine Ross), ο πατέρας δεν εγκρίνει φυσικά, αυτοί κλέβονται, αυτός τους κυνηγάει για να «καθαρίσει» τον υποψήφιο γαμπρό αλλά πάνω στις ψημαχίες ο ινδιάνος τον σκοτώνει κατά λάθος. Η μικρή, συντηρητική κοινωνία κατηγορεί τον ινδιάνο για δολοφόνο και απαγωγέα! Το κυνηγητό ξεκινάει και επικεφαλής τίθεται ο Robert Redford.

Γεμάτη με κοινωνικά και πολιτικά σχόλια η ταινία Ο δραπέτης του 1969. Και πώς να μην είναι άλλωστε, αφού το σενάριο και η σκηνοθεσία ανήκουν στον Abraham Polonsky, έναν από τους δημιουργούς που μπήκε στη μακαρθική μαύρη λίστα του Χόλιγουντ και δεν γύρισε ταινία για 21 χρόνια, από το 1948 συγκεκριμένα και την ταινία Force of Evil! Μια ταινία-ύμνος στην ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, μια γροθιά στο κατεστημένο και τα στερεότυπα.

Once Upon a Time in the West (Κάποτε στη Δύση)

Μπορεί να είμαστε κολλημένοι με τους... καλούς, τους κακούς και τους άσχημους, αλλά ο Sergio Leone έδωσε την καλύτερη ταινία του —κατά γενική ομολογία— το 1969, κι αυτή φυσικά δεν είναι άλλη από το Κάποτε στη Δύση. Η παλιά άγρια Δύση συναντάει την οικονομική ανάπτυξη που φέρνει ο σιδηρόδρομος με κομβικό σημείο τη γη που ανήκει σε μια χήρα (Cardinale). Η μουσική του Ennio Morricone που χαρακτηρίζει όλες τις ταινίες του Leone βρίσκεται επίσης εδώ. Και ειδικότερα εδώ, ο κάθε χαρακτήρας έχει το δικό του μουσικό θέμα και όλη η ταινία θα λέγαμε ότι εξελίσσεται με βάση τη μουσική. Όλο το κινηματογραφικό σύμπαν του Leone βρίσκεται παρών: οι αδίστακτοι, λιγομίλητοι χαρακτήρες, τα πολύ έντονα κοντινά πλάνα όπου μόνο τα μάτια μιλάνε, οι παρατεταμένες σιωπές, οι περίτεχνες κινήσεις της κάμερας. Και για πρώτη ίσως φορά, βλέπουμε τον Fonda σε ρόλο κακού και τον Bronson στην καλύτερη ταινία της καριέρας του. Εξάλλου, δεν χρειάστηκε να μιλήσει πολύ· μια φυσαρμόνικα ήταν αρκετή.

True Grit (Αληθινό θράσος)

Το Αληθινό θράσος του 1969 είναι η ταινία που έδωσε το Όσκαρ α' ανδρικού ρόλου για πρώτη (και τελευταία) φορά στον John Wayne. Μια βράβευση που περισσότερο είχε τιμητικό χαρακτήρα για τη συνολική προσφορά του Wayne παρά για τις ερμηνευτικές του ικανότητες. Κι αυτό διότι (και) εδώ ο John Wayne υποδύεται... τον John Wayne! Λιγάκι πιο γερασμένος, υποδύεται έναν αστυνόμο/κυνηγό κεφαλών, ολίγον μεθύστακα και αρκετά βίαιο. Μια κοπελίτσα που ψάχνει το δολοφόνο του πατέρα της τον προσλαμβάνει και μαζί με έναν ομοσπονδιακό αστυνομικό που ψάχνει το ίδιο άτομο ξεκινάνε όλοι μαζί ένα ταξίδι στην αμερικανική ενδοχώρα και ειδικότερα σε ινδιάνικο έδαφος. Η ταινία ξεκινάει χαλαρά και ολίγον τι βαρετά, χωρίς να έχει νεύρο. Στην πορεία όμως «νοστιμίζει», κυρίως χάρη στην κοπελίτσα, η οποία αποτελεί ένα εντελώς αταίριαστο στοιχείο μέσα σε ένα καθαρά ανδρικό περιβάλλον και στις υπέροχες εικόνες που συλλαμβάνει ο φακός του σκηνοθέτη Henry Hathaway από τα Εθνικά Πάρκα των ΗΠΑ, κάτι που είχε κάνει επίσης καλά και στον Νεβάδα Σμιθ.