Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Joshua Logan. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Joshua Logan. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009

Paint Your Wagon (Ο δρόμος της ευτυχίας)

Πήραμε φόρα με ταινίες του Lee Marvin και είπαμε να δούμε το Paint Your Wagon, παραγωγής 1969. Και ενώ έχει όλα τα καλά συστατικά μιας καλοφτιαγμένης παραγωγής, έχει τον Clint Eastwood φρέσκο μετά τις σπαγγέτι επιτυχίες, την όμορφη Jean Seberg, έναν έμπειρο σκηνοθέτη, δεν ήξερα ότι πρόκειται για... μιούζικαλ! Και πέρα από το αρχικό τραγούδι (ίσως και κάποιο ακόμα), τα υπόλοιπα τραγούδια είναι βαρετά, δεν προσφέρουν τίποτα στην πλοκή και θέλεις να τα περνάς στο fast-forward. Ωραίος ο Clint, αλλά όχι και να τον ακούμε να τραγουδάει... Πάντως, υπάρχουν μερικά στοιχεία στο έργο άξια θέασης, όπως η πετυχημένη σάτιρα για την τρέλα της ανεύρεσης του χρυσού, η δημιουργία της πόλης Χωρίς Όνομα, ο τρόπος να την κάνουνε δημοφιλή και η δημιουργία του ερωτικού συζυγικού τρίο (!). Ο Marvin βρίσκεται σε κέφια, παρόλο που θυμίζει έντονα τον οσκαρικό του ρόλο στην Λησταρχίνα. Εν τέλει, δείτε την αν έχετε υπομονή, γιατί τα 158 λεπτά είναι πολλά.

Κυριακή 18 Μαΐου 2008

Picnic

Ο William Holden υποδύεται έναν όχι-και-τόσο-νεαρό ρέμπελο που εμφανίζεται σε μια clean-cut αμερικανική κωμόπολη του νότου και αναστατώνει με την παρουσία του το γυναικείο πληθυσμό και όχι μόνο. Μέσα σε 24 ώρες και ένα πικ-νικ ενδιάμεσα θα μαλώσει με τον φίλο του από το κολλέγιο, θα ερωτευτεί την κοπέλα (Kim Novak) του φίλου του, θα χάσει τη θέση για δουλειά που έψαχνε, θα τον κυνηγήσει η αστυνομία. Όλα αυτά στην ταινία Picnic του 1955, η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο και βραβευμένο με Pulitzer θεατρικό του William Inge και φωτογραφήθηκε σε widescreen φορμάτ από τον James Wong Howe. Η ταινία σε βάζει σε σκέψεις γύρω από τη μοναξιά, τον έρωτα και τη συντροφικότητα. Αλλά, παρά τις καλές ερμηνείες από το διαλεγμένο καστ, σου αποπνέει μια αδιαφορία, γιατί -προσωπικά- δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με αυτά τα προβλήματα των λευκών αμερικανών της δεκαετίας του '50. Τέτοια θέματα ταυτίστηκαν και αποτυπώθηκαν καλύτερα από τη νεαρή γενιά του James Dean και είναι δύσκολα να βρεις κοινό σημείο με ανήσυχους τριαντάρηδες (και βάλε) χαρακτήρες.