The Horse Soldiers (Οι γενναίοι δε διστάζουν ποτέ!)

O John Wayne είναι ο διοικητής τάγματος Βορείων που παίρνει τη διαταγή να διεισδήσει μέσα από τις γραμμές των Νοτιών για να ανατινάξει μία σιδηρογραμμική γέφυρα που ανεφοδιάζει τους Νότιους σε κομβικό σημείο. Ο William Holden είναι ο γιατρός του τάγματος που θα έρχεται συνέχεια σε κόντρα με το διοικητή, έχοντας να αντιμετώπισει και την εσωτερική πάλι μεταξύ στρατιωτικού καθήκοντος και της ανθρωπιστικής βοήθειας ως ιατρού. Η Constance Towers είναι μία Νότια ιδιοκτήτρια φητείας που τους φιλοξενεί για ένα βράδυ αλλά ακούει για την αποστολή και έτσι την παίρνουν μαζί τους για να μην αποκαλύψει το μυστικό. Αυτό είναι το στόρι, σε λίγες γραμμές, του The Horse Soldiers. Μία ιστορία από τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο, που έγινε μία από τις πιο μέτριες ταινία του John Ford. Μετά το θάνατο ενός κασκαντέρ, ο Ford έχασε κάθε ενδιαφέρον για την ταινία και τελείωσε το έργο αρκετά βιαστικά. Μόνο για τους φαν του κυρίου Γουέιν.

The Country Girl (Η χωριατοπούλα)

Οι προσπάθειες ενός σκηνοθέτη να ανεβάσει ένα θεατρικό μιούζικαλ έχοντας για πρωταγωνιστή έναν πάλαι ποτέ σταρ, νυν αλκοολικό και εξαρτημένο από τη φροντίδα της «επαρχιώτισσας» γυναίκας του είναι η βασική υπόθεση του The Country Girl. Η Grace Kelly είναι η χωριατοπούλα του τίτλου. Ο William Holden υποδύεται τον σκηνοθέτη, σε άλλη μία πολύ καλή κινηματογραφική επιλογή από την πιο καλή παραγωγικά επταετία της ζωής του (1950-1957). Τον αλκοολικό υποδύεται ο Bing Crosby σε έναν από τους καλύτερους ρόλους του. Γιατί αυτό; Επειδή έχει λιγότερο τραγούδι και περισσότερο... ερμηνεία. Το θεατρικό του Clifford Odets που μετέφερε στο πανί ο George Seaton δεν είναι ακριβώς μιούζικαλ. Είναι ένα δράμα χαρακτήρων που στο παρασκήνιο υπάρχει το ανέβασμα της παράστασης, αλλά στο προσκήνιο παρατηρούμε τα ψυχολογικά προβλήματα του πρωταγωνιστή, τον εθισμό του στο αλκοόλ μετά το χαμό του πεντάχρονου γιου του (μέσα από λίγα φλασμπάκ) και το ερωτικό τρίγωνο που δημιουργείται. Δύο όσκαρ κέρδισε η ταινία (α' γυναικείου για την Grace Kelly και σεναρίου) ενώ είχε άλλες επτά υποψηφιότητες (ταινίας, σκηνοθεσίας, α' ανδρικού, κουστουμιών για ασπρόμαυρη ταινία, φωτογραφία για ασπρόμαυρη ταινία). Μία από τις καλύτερες χολιγουντιανές ταινίες της χρονιάς του 1954.

Union Station (Η σκιά)

Τυπική, b-μουβάδικη, αστυνομική περιπέτεια με θέμα μια απαγωγή ενός τυφλού κοριτσιού και χώρο δράσης το διάσημο σιδηροδρομικό σταθμό του Λος Άντζελες, τον πασίγνωστο Union Station. Πρωταγωνιστές οι William Holden και Nancy Olson, οι οποίοι είχαν ξανασυνεργαστεί την ίδια χρονιά στο οσκαρικό Sunset Blvd. Αν θυμάστε, αυτός έγραφε το σενάριο και αυτή δακτυλογραφούσε το χειρόγραφό του. Δεν γνωρίζω, αλλά φαίνεται ότι άρεσε στους παραγωγούς η χημεία μεταξύ τους και έτσι τους βάλανε πάλι μαζί να ψάχνουν τους απαγωγείς. Και εκεί βρίσκεται το ενδιαφέρον της ταινίας: στις μεθόδους παρακολούθησης που χρησιμοποιούν τα όργανα του νόμου, όπως επίσης ενδιαφέρον έχει και η συμμετοχή του παλαίμαχου Barry Fitzgerald ως αστυνομικού ντετέκτιβ, κάτι που μας έφερε στο μυαλό την προ διετίας ταινία του Naked City. Ο σκηνοθέτης Rudolph Mate υπογράφει άλλη μια καλή ταινία β' διαλογής, η οποία αποτελεί και ντοκουμέντο πλέον για το πώς ήταν ο σταθμός πριν γίνουν όλες οι επόμενες ανακατασκευές και τον φέρουν στη σημερινή του μορφή.

Born Yesterday (Γεννημένη χθες)

Η χαριτωμένη και γλυκύτατη Judy Holliday με την ψιλή φωνή πρωταγωνιστεί στο Born Yesterday του George Cukor και κερδίζει το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου! Υποδύεται την ξανθιά και φαινομενικά χαζή σύντροφο του μεγαλοεργολάβου Broderick Crawford. Μαζί πηγαίνουν στην Ουάσιγκτον για να βρουν γερουσιαστή να λαδώσουν! Ένας δημοσιογράφος (William Holden), που ψάχνει για είδηση, θα αναλάβει να εκπαιδεύσει (σαν άλλος Πυγμαλίων) την ξανθιά, να τις δώσει βιβλία και εφημερίδες να διαβάσει, να τις δείξει τα αξιοθέατα, τα μουσεία και να της δείξει τη σύγχρονη πολιτική ιστορία των ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα θα είναι να αφυπνιστεί η κυρία Χολιντέι και να πάει τελικά κόντρα στα σχέδια του συντρόφου της. Α! Και φυσικά να ερωτευτεί τον κ. Χόλντεν, έτσι; Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Όλα αυτά με έξυπνες ατάκες και πατριωτικό/δημοκρατικό πνεύμα.

Ο Κρόφορντ συνεχίζει να ερμηνεύει δυναμικά πληθωρικούς ρόλους, ένα χρόνο μετά τον οσκαρικά βραβευμένο του ρόλο στο Όλοι άνθρωποι του βασιλιά. Βασίστηκε σε θεατρικό του Garson Kanin, που έγραψε επίσης το σενάριο του πιο σοβαρού A Double Life αλλά και των κωμωδιών Adam's Rib και Pat and Mike με τους Tracy-Hepburn και το It Should Happen to You, όλα με τον Cukor ως σκηνοθέτη. Η ταινία τσίμπησε άλλες τέσσερις υποψηφιότητες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και κουστουμιών. Ήταν όμως η χρονιά που τα πήρε... Όλα η Εύα! Απορίας άξιο το πώς έχασε αυτό του πρώτου γυναικείου ρόλου! Ίσως επειδή μοιράστηκαν οι ψήφοι στις συνυποψήφιες Μπέτι Ντέιβις και Αν Μπάξτερ. Α! Έγινε και ριμέικ το 1993 με τους Μέλανι Γκρίφιθ, Ντον Τζόνσον και Τζον Γκούντμαν.

The Moon Is Blue (Το γαλάζιο φεγγάρι)

Ρομαντική κωμωδία από τον Ότο Πρέμινγκερ με τον σταρ William Holden, που ήταν πολύ στα πάνω του τη δεκαετία του '50. Είναι απ'αυτές τις ταινίες, όμως, που το παρασκήνιο είναι πιο ενδιαφέρον από το ίδιο το έργο. Παρόλο που το ίδιο το έργο ήταν πολύ τολμηρό για την εποχή του (και για την πουριτανική Αμερική) επειδή αναφέρεται στις εφήμερες σχέσεις και σε θέματα ταμπού, όπως την παρθενία πριν το γάμο κ.α., κατάφερε (ο Πρέμινγκερ; ο σεναριογράφος;) να μας κουράσει με τους μεγάλους σε διάρκεια διαλόγους και τις ξεχειλωμένες (από παντού) σκηνές. Γνωρίζουμε ότι η πρώτη ύλη προέρχεται από το ομότιτλο θεατρικό του F. Hugh Herbert αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία ώστε να μην προσέξουν τη ροή των σκηνών. Η νεαρή και πανέμορφη πρωταγωνίστρια Maggie McNamara, με το κούρεμα α λα Audrey, στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ξεχωρίζει και αποτελεί τον καλύτερο λόγο για να δείτε την ταινία The Moon Is Blue. Και πού αναφέρεται ο τίτλος; Στο ότι ο έρωτας μπορεί να προκύψει αναπάντεχα και ότι όλα αυτά μπορούν να συμβούν μόνο... όταν το φεγγάρι είναι μπλε, δηλαδή μία στο εκατομμύριο (ή ποτέ)!

Για την παραγωγή και τα προβλήματα με τη λογοκρισία, μπορείτε να διαβάσετε το εκτενές άρθρο στη βικιπαιδεία, που βασίζεται κυρίως στο βιβλίο "The World and Its Double" για τη ζωή και το έργο του σκηνοθέτη. Πρόκειται για την ταινία που έσωσε τη καριέρα του David Niven καθώς δεν βρισκόταν σε υπόληψη από το κύκλωμα του Χόλιγουντ εκείνη την εποχή. Το κερασάκι στην τούρτα αποτέλεσε το βραβείο Χρυσής Σφαίρας α' αντρικού ρόλου που κέρδισε για κωμική ταινία.

Sunset Blvd.

Πώς είναι να βλέπεις ένα αριστούργημα της έβδομης τέχνης στη σκοτεινή αίθουσα;

Η μαγεία του σινεμά βρίσκεται μέσα σ'αυτή τη σκοτεινή αίθουσα, όπου όλες οι αισθήσεις μας είναι επικεντρωμένες πάνω στα τεκτενόμενα που βλέπουμε στο σελιλόιντ. Πολλά μπράβο στο Φιλοπρόοδο Σύλλογο Κοζάνης που προβάλει κλασικά κινηματογραφικά διαμάντια και μαθαίνουν οι νεότεροι (ασπρόμαυρα; ουάου!) για το σινε-παρελθόν, και γω απολαμβάνω μια αγαπημένη ταινία μέσα στο χώρο του σινεμά, εκεί όπου πρέπει να προβάλονται αυτές οι ταινίες. Η Λεωφόρος της Δύσης είναι για πολλούς η καλύτερη ταινία του αμερικανικού κινηματογράφου. Ο Billy Wilder έγραψε και σκηνοθέτησε την καλύτερη ταινία γύρω από τον δικό του χώρο εργασίας. Αναμιγνύει φιλμ-νουάρ, κωμικές/κυνικές ατάκες (με κύριο εκφραστή τον William Holden), ένα φόρο τιμής στο παρελθόν του ίδιου του κινηματογράφου και εικόνες από τα παρασκήνια. Η ματαιοδοξία των σταρ, η ζήλια και η παράνοια παρουσιάζονται πιο πετυχημένα από ποτέ, με τη βοήθεια μιας από τις πιο πετυχημένες voice-over φωνές που είδαμε ποτέ· από έναν νεκρό!

Σίγουρα έχετε διαβάσει και αλλού για τη μεγαλειώδη αυτή ταινία. Αν όχι, ακολουθήστε τα παρακάτω ενδεικτικά λινξ: cinemart.gr, α-cinart(ησία), Movie Scenes, Lifo (Θ. Κουτσουγιαννόπουλος), pamecinema, Πάνος (2 ή 3 πράματα...).

Golden Boy

Ο εικοσάχρονος William Holden στην πρώτη του ταινία υποδύεται το νεαρό μουσικό ταλέντο στο βιολί που αποφασίζει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μποξ για να βγάλει γρήγορα εύκολο χρήμα. Αυτό το γεγόνος θα τον φέρει σε κόντρα με τον μεσήλικα πατέρα του, που υποδύεται εκπληκτικά ο Lee J. Cobb όντας τότε μόλις 27 χρονών! Ο μάνατζερ (Adolphe Menjou) και η κοπέλα των δημοσίων σχέσεων και ερωμένη του (Barbara Stanwyck) θα τον ανέβασουν σκαλί-σκαλί και θα τον φέρουν στην επιτυχία. Μια επιτυχία που θα έρθει κυρίως από το πείσμα του μικρού, ένα πείσμα που θα δημιουργηθεί εξαιτίας του ανεκπλήρωτου έρωτά του για την Stanwyck. Το περίεργο αυτό τρίγωνο θα διαλυθεί όταν στη μέση μπει ένας γκάνγκστερ και αναλάβει το μάνατζμεντ. Ο πρωταγωνιστής μας θα πιέζεται ψυχολογικά από όλες τις μεριές και η λύτρωση θα έρθει από ένα τραγικό γεγονός που θα προκύψει από την τελευταία του νίκη στο ριγνκ.

Σκηνοθετημένη με επαγγελματισμό από τον Rouben Mamoulian, η ταινία Golden Boy βασίστηκε στο ομότιτλο θεατρικό του Clifford Odets και θέλει εμμέσως πλην σαφώς να τονίσει όλα τα αρνητικά αυτού του αθλήματος όπως τους μάνατζερ που εκμεταλλεύονται και ξεζουμίζουν τους αθλητές, τη δίψα των θεατών για βία και αίμα. Ο σκηνοθέτης προσθέτει κάποιες κωμικές πινελιές στο έργο και η ροή του κυλάει αβίαστα, αλλά το υπερβολικό μελό στο τέλος της ταινίας περισσότερο τη μειώνει παρά της δίνει... κύρος. Η σεκάνς πάντως του αγώνα στο ρινγκ είναι καλοστημένη, με τους αθλητές να χτυπιούνται ρεαλιστικά και με τους θεατές να αντιδράνε ίσως και παραπάνω από γραφικά! Ο Holden και η Stanwyck θα ξανασυνεργάζονταν αρκετά χρόνια μετά στο Executive Suite.

The Man from Colorado (Διψασμένος για αίμα)

Στα μέσα της δεκαετίας του '40 ο Glenn Ford έγινε διάσημος με την Γκίλντα, ενώ ο William Holden άρχιζε να χτίζει την καριέρα του που θα τον οδηγούσε στα όσκαρ λίγα μόλις χρόνια μετά. Μαζί, το 1948 συνεργάστηκαν στο γουέστερν The Man from Colorado. Ένα ψυχολογικό κατά βάση δράμα με φόντο το τέλος του εμφυλίου πολέμου και τον ερχομό της νέας εποχής. Συνταγματάρχης ο πρώτος, κολλητός του και λοχαγός ο δεύτερος, την τελευταία μέρα του πολέμου θα αποφασίσει ο Σχης να σκοτώσει μια μικρή ομάδα Νοτίων, ενώ αυτοί σκόπευαν να παραδωθούν. Με την αποστράτευσή τους, ο Ford θα αναλάβει δικαστής και ο Holden θα γίνει ο σερίφης της πόλης. Η αυστηρότητά του σε διάφορα τοπικά θέματα και η «όρεξή» του για απόδοση δικαιοσύνης μετά φόνου, θα τον κάνουν τελικά ανεπιθύμητο, θα τον αποξενώσουν από τη γυναίκα του και ο κολλητός του θα στραφεί εναντίον του με τη βοήθεια τοπικής συμμορίας.

Όσο ενδιαφέρον κι αν ακούγεται το έργο όμως, άλλο τόσο προβλέψιμο είναι. Δυστυχώς, οι εύκολα προβλέψιμες ανατροπές του σεναρίου, οι υπερβολικές/γραφικές ερμηνείες και η χάλια... κόμμωση του Glenn Ford μειώνουν την αξία της ταινίας. Ενδιαφέρον στοιχείο πάντως το ότι γυρίστηκε σε έγχρωμο φιλμ, από τα λίγα έργα του είδους εκείνη την εποχή.

The Bridge on the River Kwai

Η πρώτη μεγάλη υπερπαραγωγή του David Lean (να 'ναι καλά τα λεφτά του παραγωγού Sam Spiegel), η ταινία των 7 όσκαρ (έχασε το 8ο στην κατηγορία β' ανδρικού ρόλου ο ιάπωνας Sessue Hayakawa), η ταινία με το αξέχαστο μουσικό θέμα, η ταινία που η επιτυχία της οδήγησε στη δημιουργία πολλών αντίστοιχων στρατιωτικών ταινίων (βλέπε Κανόνια του Ναβαρόνε κ.λ.π.), ίσως η πιο διάσημη του Alec Guinness, με ένα από τα δυναμικότερα φινάλε στην ιστορία του κινηματογράφο: Η γέφυρα του ποταμού Κβάι. Ο ορισμός της κλασικής ταινίας που ακόμα και σήμερα παραμένει φρέσκια. Το σενάριο, το οποίο βασίστηκε στο βιβλίο "Le pont de la rivière Kwaï" του γάλλου Pierre Boulle, έγραψαν οι Michael Wilson και Carl Foreman αλλά δεν το υπέγραψαν καθώτι και οι δυο ήταν στη «μαύρη λίστα» του Μακάρθι. Στα credits μπήκε το όνομα του συγγραφέα (κερδίζοντας και το αντίστοιχο όσκαρ!) και μόλις το 1984 η Ακαδημία διόρθωσε το όλο θέμα. Και για τις ιστορικές ανακρίβειες μπορούμε να πούμε: it's only a movie! Δείτε τον παραλογισμό του πολέμου, τις συγκρούσεις δύο διαφορετικών πολιτισμών, την ανυπακοή στη στυγνή εξουσία και τη μισαλλοδοξία μέσα από ένα (σχεδόν) τρίωρο υπερθέαμα.

Executive Suite (Ο πύργος των φιλόδοξων)

Ο πρόεδρος μιας μεγάλης εταιρείας πεθαίνει απρόοπτα στα 56 του χρόνια. Δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπό του και το μόνο που μαθαίνουμε γι'αυτόν είναι το πόσο μεγάλος άνθρωπος ήταν, το πόσο αφοσιωμένος ήταν στην εταιρεία και πώς κατάφερε με πολύ κόπο να την κάνει μεγάλη και τρανή. Τα 6 διευθυντικά στελέχη και η κόρη του προηγούμενου ιδιοκτήτη και... επιστήθια φίλη του προέδρου μαζεύονται για να εκλέξουν το νέο πρόεδρο. Αυτή είναι με λίγα λόγια η ταινία Executive Suite. Στην ουσία όμως πρόκειται για μια (ακόμα μία) μεγάλη ταινία του Robert Wise. Αυτό που παρατηρούμε μέσα από τις παράπλευρες ιστορίες των στελεχών είναι η ανθρώπινη ματαιοδοξία για εξουσία, η μοναξιά που νιώθει όποιος βρίσκεται στην κορυφή, το πάθος για δημιουργία αλλά και ο καλπάζοντας καπιταλισμός. Δολοπλοκίες δίνουν και παίρνουν προσπαθώντας άλλοι να διαφυλάξουν την εταιρεία και άλλοι να αρπάξουν την εξουσία. Το βιβλίο του Cameron Hawley έγινε έξοχο σενάριο από τον Ernest Lehman, ο οποίος χώρεσε τα πάντα μέσα σε 100 λεπτά. Ο δε Wise κατάφερε προς το τέλος να προσθέσει και στοιχεία αγωνίας και να φτιάξει την ψηφοφορία θρίλερ. Όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους με την καμπάνα, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν άκουσες νότα από μουσική. Φυσικά και έγινε εσκεμμένα για να προσδώσει ρεαλισμό και βαρύτητα στο δράμα ο σκηνοθέτης, βρε. Να κλείσω λέγοντας ότι προτάθηκε για 5 βραβεία όσκαρ και κέρδισε ειδικό βραβείο στο φεστιβάλ των Καννών για τη συνολική ερμηνεία του καστ. Ένα κάστ που είναι ένας ακόμα λόγος (αν όχι ο κυριότερος) για να δείτε την ταινία. Και να κλείσω λέγοντας ότι ο λόγος του υποψηφίου William Holden λίγο πριν την τελική ψηφοφορία είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Πώς θα έπρεπε να βλέπουν όλοι οι επαγγελματίες τα πράματα: με διορατικότητα, με ανθρωπισμό, ποιότητα έναντι φθηνής ποσότητας κ.λ.π.. Δυστυχώς, κάποια πράματα και κάποια μυαλά όμως δεν αλλάζουν. Ειδικά σ' αυτή τη χώρα των... απερίγραπτων.

Paris–When It Sizzles (Καυτό Παρίσι)

Κακομαθημένος σεναριογράφος, που έχει μάθει να ζει σαν ζεν πρεμιέ, έχει αναλάβει να γράψει το σενάριο μιας καινούριας ταινίας. Όμως 48 ώρες πριν το παραδώσει στον παραγωγό του, δεν έχει γράψει ούτε μία γραμμή. Βρίσκει μια δακτυλογράφο και μαζί περνάνε το Σαββατοκύριακό τους προσπαθώντας να βρούνε την ιστορία και τη δράση της. Και αυτό που παρακολουθούμε εν τέλη είναι και η προσπάθεια συγγραφής του σεναρίου και η φανταστική ιστορία που έχει για πρωταγωνιστές -ποιους άλλους;- τους εαυτούς τους. Δέκα χρόνια μετά την Sabrina, οι William Holden και Audrey Hepburn ξανασυναντιούνται επί σκηνής σε μια κωμωδία με πολύ μπλα-μπλα, εντελώς προβλέψιμη αλλά και με κάποια στιγμιότυπα που διασώζουν την κατάσταση. Μπορεί να είχε καλύτερη τύχη αν βρισκόταν κάποιος άλλος στην καρέκλα του σκηνοθέτη από τον επαγγελματία Richard Quine, αλλά τι να πει κανείς. Η ταινία Paris–When It Sizzles εν τέλη παρακολουθείται μόνο από τους φαν του παλιού κινηματογράφου και της κυρίας Hepburn, που για άλλη μια φορά είναι εκθαμβωτική. Προσθέστε και τα ενδιαφέροντα γκεστ περάσματα από την Marlene Dietrich και κυρίως του Tony Curtis σε χαζό ρόλο διακωμώδησης.

Stalag 17 (Θάλαμος εξόντωσης 17)

Στην προσπάθειά μας προς ανακάλυψη (θέαση) των ταινιών του Billy Wilder, πέσαμε πάνω στο DVD της ταινίας Stalag 17. Γνωρίζοντας μόνο το ότι με αυτήν την ταινία πήρε το όσκαρ α' ανδρικού ρόλου ο κύριος William Holden, κάτσαμε και την παρακολουθήσαμε ουσιαστικά έχοντας μαύρα μεσάνυχτα. Το τέλος με βρήκε να έχω (για άλλη μια φορά) ενθουσιαστεί για ταινία που δεν γνώριζα (και δεν ρώταγα)! Σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, λοιπόν, κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου συναντάμε διάφορους χαρακτήρες, διαφορετικών εθνικοτήτων, να προσπαθούν να επιβιώσουν και να αποδράσουν. Ανακαλύπτουν όμως πως υπάρχει κάποιος κατάσκοπος ανάμεσά τους και προδίδει τα μυστικά τους στον αυστηρότατο διοικητή του στρατοπέδου (o Otto Preminger σε ρόλο μπροστά από την κάμερα, παρακαλώ). Όταν κάποιοι συγκρατούμενοί τους σκοτωθούν στην προσπάθεια τους να αποδράσουν, όλοι θα υποψιαστούν μεμιάς για ρουφιάνο τον κυνικότατο Holden, ο οποίος είχε ποντάρει σε στοίχημα ότι δεν θα τα καταφέρει. Και από κει και έπειτα αρχίζει ο αγώνας τού ενός εναντίον όλων. Εναντίον των συγκρατούμενών του, εναντίον του άγνωστου ρουφιάνου, εναντίον των Γερμανών.

Η ταινία διαθέτει το απίστευτο για άλλη μια φορά άγγιγμα του Billy Wilder και μία από τις καλύτερες αποχαιρετιστήριες ατάκες που ακούσαμε ποτέ· αυτή του Holden φυσικά, που την εκστομίζει λίγο πριν ξεκινήσει τη δικιά του προσπάθεια απόδρασης. Η ταινία επίσης ανήκει στις πρώτες χολιγουντιανές παραγωγές που προσέγγισαν το θέμα των αιχμαλώτων πολέμου (αν όχι η πρώτη). Επίσης, αυτή αποτελεί τη δεύτερη συνεργασία του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή μετά το εκπληκτικό Sunset Blvd., ένα χρόνο πριν... τριτώσει το καλό με τη Σαμπρίνα!
Ήθελα, τέλος, να γράψω ότι η ταινία ανήκει άνετα πλέον στις πέντε πιο αγαπημένες μου ταινίες του Wilder, μόνο που, όταν άρχισα να σκέφτομαι ποια να αφήσω απ'έξω, κόλλησα. Έτσι θα γράψω ότι η ταινία ανήκει άνετα πλέον στις (πολλές) αγαπημένες μου ταινίες του Wilder.

Sabrina (Γλυκειά μου Σαμπρίνα)

Ένα χρόνο μετά τη μεγάλη επιτυχία (και το αγαλματάκι του θείου Όσκαρ) των Διακοπών στη Ρώμη, η Audrey Hepburn επιστρέφει στο σελιλόιντ υπό τις οδηγίες του μεγάλου Billy Wilder, αυτή τη φορά για το έργο Sabrina. Στο πλευρό της βρίσκονται δύο άλλοι βραβευμένοι εκείνη την εποχή ηθοποιοί, ο Humphrey Bogart και ο William Holden, που υποδύονται δύο πλούσια αδέρφια, εντελώς διαφορετικά το ένα από τ' άλλο. Αυτή είναι κόρη του σωφέρ τους και ερωτευμένη (από πάντα ήταν δηλαδή) με τον playboy που υποδύεται ο Holden χωρίς αυτός φυσικά να δίνει καμιά σημασία στην ύπαρξή της. Ο άλλος (Bogart) είναι εργασιομανής μέχρι τελικής πτώσης και δεν βρίσκει χρόνο για γυναικοδουλειές. Η λύση στην ερωτική της απογοήτευση λέγεται Παρίσι όπου και τη στέλνει ο πατέρας της για να σπουδάσει τα μυστικά της κουζίνας και να γίνει σεφ. Όταν επιστρέψει, θα επιστρέψει με στυλ και άποψη που δεν θα μείνει απαρατήρητη από κανέναν αδερφό. Παρόλο που η ταινία διαθέτει μια μετρίου ενδιαφέροντος ιστορία (λέω γω), βλέπεται με πολύ περισσότερο ενδιαφέρον γιατί έχει μια νοσταλγική διάθεση που πηγάζει από το παλιό καλό Χόλιγουντ, δηλαδή το εξαιρετικό καστ και το σκηνοθετικό άγγιγμα του Wilder. Ήξερε αυτός ο άνθρωπος να φτιάχνει ταινίες που σ' αρέσει να τις βλέπεις ξανά και ξανά.

Picnic

Ο William Holden υποδύεται έναν όχι-και-τόσο-νεαρό ρέμπελο που εμφανίζεται σε μια clean-cut αμερικανική κωμόπολη του νότου και αναστατώνει με την παρουσία του το γυναικείο πληθυσμό και όχι μόνο. Μέσα σε 24 ώρες και ένα πικ-νικ ενδιάμεσα θα μαλώσει με τον φίλο του από το κολλέγιο, θα ερωτευτεί την κοπέλα (Kim Novak) του φίλου του, θα χάσει τη θέση για δουλειά που έψαχνε, θα τον κυνηγήσει η αστυνομία. Όλα αυτά στην ταινία Picnic του 1955, η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο και βραβευμένο με Pulitzer θεατρικό του William Inge και φωτογραφήθηκε σε widescreen φορμάτ από τον James Wong Howe. Η ταινία σε βάζει σε σκέψεις γύρω από τη μοναξιά, τον έρωτα και τη συντροφικότητα. Αλλά, παρά τις καλές ερμηνείες από το διαλεγμένο καστ, σου αποπνέει μια αδιαφορία, γιατί -προσωπικά- δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με αυτά τα προβλήματα των λευκών αμερικανών της δεκαετίας του '50. Τέτοια θέματα ταυτίστηκαν και αποτυπώθηκαν καλύτερα από τη νεαρή γενιά του James Dean και είναι δύσκολα να βρεις κοινό σημείο με ανήσυχους τριαντάρηδες (και βάλε) χαρακτήρες.