Clash by Night

Έρωτες και πάθη σε ένα ψαροχώρι της Αμερικής. Η γεροντοκόρη Barbara Stanwyck επιστρέφει στο πατρικό της και αποφασίζει να παντρευτεί τον ώριμο Paul Douglas, έναν ψαρά με δικό του καράβι, καλό εισόδημο, αλλά και λίγο αγαθό. Ο φίλος του Douglas είναι ο εργένης Robert Ryan (προβολατζής στο τοπικό σινεμά) και θα επηρεάσει με τα μεγάλα του λόγια και τις φιλελεύθερες ιδέες την Stanwyck. Η παράνομη σχέση που θα δημιουργήσουν θα αποκαλυφθεί από τον ηλικιωμένο μπεκρή πατέρα του Douglas, και οι συνέπειες για όλους τους εμπλεκόμενους θα είναι δραματικές. Σε δεύτερο πλάνο βλέπουμε και τη σχέση του αδερφού της Stanwyck με τη νεαρή Marilyn Monroe.

Οικογενειακές υποχρεώσεις, καταπιεσμένος έρωτας, αναζήτηση της ελευθερίας έξω από φραγμούς και κανόνες που έρχονται κόντρα στους κοινωνικούς "κανόνες" ηθικής, όλα αυτά στο ερωτικό, ψυχολογικό δράμα Clash by Night. Οι μακροσκελείς διάλογοι μαρτυράνε τη θεατρική καταγωγή του έργου (του Clifford Odets), αλλά η σκηνοθετική σφραγίδα του Fritz Lang δίνει στο έργο κινηματογραφικό αέρα. Αν αναλογιστούμε και τις άλλες ταινίες βασισμένες σε έργα του Odets που είδαμε (None but the Lonely Heart και The Country Girl), τα θέματα ερωτικό τρίγωνο, αλκοόλ, καταπιεσμένος έρωτας και κοινωνική αποδοχή είναι τα κύρια χαρακτηριστικά σε όλα. Δύο ελληνικοί τίτλοι δόθηκαν στο έργο: «Δεν άξιζε να μ’ αγαπήσεις» και «Συγκρούσεις εραστών».

The Strange Love of Martha Ivers (Αμαρτωλές γυναίκες)

You may be through with the past, but it sure ain't through with you

Ενοχές, παιδικά τραύματα, παρελθόν και μνήμη. Όλα τα χαρακτηριστικά του είδους και ακόμα περισσότερα: από την μία πλευρά ένα αρρωστημένο πλούσιο ζευγάρι, από την άλλη απλοϊκοί άνθρωποι με όνειρα αλλά χωρίς να έχουν στον ήλιο μοίρα. Η καπατσοσύνη όμως του πρωταγωνιστή Van Heflin θα υπερκεράσει όλα τα εμπόδια και το "μαύρο" αιματοβαμμένο τέλος είναι η μόνη λύση. Ένα διάσημο, κλασικότροπο φιλμ νουάρ που είδα μόλις πρόσφατα. Το The Strange Love of Martha Ivers έχει τη σκηνοθετική σφραγίδα του έμπειρου, ήδη παλαίμαχου το 1946, Lewis Milestone, ενώ το σενάριο επιμελήθηκε ο Robert Rossen, έναν χρόνο πριν μεταπηδήσει ο ίδιος στη σκηνοθεσία. Η Barbara Stanwyck επαναλαμβάνει έναν ακόμα ρόλο μοιραίας γυναίκας (μετά την επιτυχία του Double Indemnity), ο Kirk Douglas κάνει την παρθενική του κινηματογραφική εμφάνιση και η Lizabeth Scott τυποποιείται, από κει και έπειτα, σε έργα φιλμ-νουάρ και μόνο.

Titanic

Το βράδυ του Μ. Σαββάτου, λίγο πριν την ανάσταση, θυμήθηκα/πληροφορήθηκα ότι ήταν η 100η επέτειος από τη βύθιση του Τιτανικού. Τις επόμενες μέρες, βυθίστηκα και γω στις πληροφορίες του ίντερνετ και ανακάλυψα ότι γυρίστηκαν αρκετές ταινίες (και τηλεταινίες) γύρω από το θρυλικό πλοίο. Πέρα λοιπόν από την πασίγνωστη, οσκαρική (και σε 3-D πλέον;!) ταινία του Κάμερον, έκατσα και παρακολούθησα μερικές ακόμη. Μία από αυτές ήταν η εν έτη 1953 αμερικανική παραγωγή της Fox με τον Jean Negulesco στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Είχε τον απλό τίτλο Titanic και πρωταγωνιστές τους Barbara Stanwyck και Clifton Webb. Η Thelma Ritter είχε το ρόλο της πασίγνωστης τότε πλούσιας κυρίας J.J. "Unsinkable Molly" Brown (που έπαιξε η Kathy Bates στο έργο του Κάμερον), αλλά επειδή οι παραγωγοί φοβήθηκαν μηνύσεις από τους κληρονόμους της, άλλαξαν το όνομα του ρόλου σε Maude Young.

Η ταινία παρακολουθεί το δράμα της μητέρας Stanwyck που προσπαθεί να το σκάσει κρυφά από το σύζυγο Webb με τα δύο της παιδιά, αλλά τελευταία στιγμή αυτός τους προλαβαίνει και ανεβαίνει στο ίδιο πλοίο, τον Τιτανικό! Παρακολουθούμε τις εντάσεις μεταξύ τους που επηρεάζουν και τις σχέσεις με τα παιδιά τους. Από τους δευτεραγωνιστές, πέραν της Ritter, ξεχωρίζει ο αλκοολικός πρώην ιερέας Richard Basehart, που αντιμετωπίζει πρόβλημα συνειδήσεως. Εμβόλιμα, μαθαίνουμε τις λοιπές (γνωστές) λεπτομέρειες: την όλο και αυξανόμενη ταχύτητα του πλοίου, τις προειδοποιήσεις για παγόβουνα κ.τ.λ. Όταν έρθει το μοιραίο, όλα θα εξελιχθούν πολύ γρήγορα, όλα τα προσωπεία θα πέσουν και οι αληθινοί χαρακτήρες του καθενός θα λάμψουν. Μπορεί τα εφέ να είναι αρκετά παλιομοδίτικα και απλοϊκά, μπορεί κάποιες λεπτομέρειες του ναυαγίου να είναι λάθος (βλέπε π.χ. το σπάσιμο του πλοίου στη μέση που δεν έγινε ποτέ, αφού αυτό μαθεύτηκε μόλις το 1985, όταν και ανακαλύφθηκε το ναυάγιο στο βυθό του Ατλαντικού), έχει όμως μια συναισθηματική προσέγγιση και μια πιο ηρωική αντιμετώπιση του ερχομού του τέλους (από κάποιους χαρακτήρες) που δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο ή να σε βάλει σε σκέψεις/συγκρίσεις για τη σημερινή, εντελώς ατομιστική εποχή. Αλλά, αφού δεν έχουμε τύχει σε ανάλογη περίπτωση, ποιος ξέρει πώς θα συμπεριφερόμασταν;

Golden Boy

Ο εικοσάχρονος William Holden στην πρώτη του ταινία υποδύεται το νεαρό μουσικό ταλέντο στο βιολί που αποφασίζει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μποξ για να βγάλει γρήγορα εύκολο χρήμα. Αυτό το γεγόνος θα τον φέρει σε κόντρα με τον μεσήλικα πατέρα του, που υποδύεται εκπληκτικά ο Lee J. Cobb όντας τότε μόλις 27 χρονών! Ο μάνατζερ (Adolphe Menjou) και η κοπέλα των δημοσίων σχέσεων και ερωμένη του (Barbara Stanwyck) θα τον ανέβασουν σκαλί-σκαλί και θα τον φέρουν στην επιτυχία. Μια επιτυχία που θα έρθει κυρίως από το πείσμα του μικρού, ένα πείσμα που θα δημιουργηθεί εξαιτίας του ανεκπλήρωτου έρωτά του για την Stanwyck. Το περίεργο αυτό τρίγωνο θα διαλυθεί όταν στη μέση μπει ένας γκάνγκστερ και αναλάβει το μάνατζμεντ. Ο πρωταγωνιστής μας θα πιέζεται ψυχολογικά από όλες τις μεριές και η λύτρωση θα έρθει από ένα τραγικό γεγονός που θα προκύψει από την τελευταία του νίκη στο ριγνκ.

Σκηνοθετημένη με επαγγελματισμό από τον Rouben Mamoulian, η ταινία Golden Boy βασίστηκε στο ομότιτλο θεατρικό του Clifford Odets και θέλει εμμέσως πλην σαφώς να τονίσει όλα τα αρνητικά αυτού του αθλήματος όπως τους μάνατζερ που εκμεταλλεύονται και ξεζουμίζουν τους αθλητές, τη δίψα των θεατών για βία και αίμα. Ο σκηνοθέτης προσθέτει κάποιες κωμικές πινελιές στο έργο και η ροή του κυλάει αβίαστα, αλλά το υπερβολικό μελό στο τέλος της ταινίας περισσότερο τη μειώνει παρά της δίνει... κύρος. Η σεκάνς πάντως του αγώνα στο ρινγκ είναι καλοστημένη, με τους αθλητές να χτυπιούνται ρεαλιστικά και με τους θεατές να αντιδράνε ίσως και παραπάνω από γραφικά! Ο Holden και η Stanwyck θα ξανασυνεργάζονταν αρκετά χρόνια μετά στο Executive Suite.

Baby Face (Σκιές που περνούν)

Η οικονομική κρίση του μεσοπολέμου που έφερε την κρίση των ηθών, η σεξουαλική απελευθέρωση, η γυναίκα χωρίς ηθικούς φραγμούς που φτιάχνει την καριέρα της χρησιμοποιώντας τη σεξουαλικότητά της, η παρέα με μία μαύρη κοπέλα και τα αποφθέγματα του Νίτσε προσδίδουν στην ταινία την ιστορική της αξία και το ενδιαφέρον σε μας να τη δούμε. Η Baby Face δεν έχει κάποιο πρωτότυπο σενάριο (η γυναίκα που σαγηνεύει και καταστρέφει τους άντρες) είναι όμως ένα αρκετά τολμηρό έργο και αρκετά σεξουαλικά απελευθερωμένο, ίσως ακόμα και για σήμερα. Το τέλος του έργου μπορεί να είναι λίγο συντηρητικό και εκτός σχέσης με την ψυχολογία της πρωταγωνίστριας, αλλά είχε πέσει ήδη πολύ μαχαίρι στο έργο από την επιτροπή λογοκρισίας. Η Barbara Stanwyck είναι εντυπωσιακή, ένα one-woman-show. Σε έναν πολύ μικρό ρόλο (σχεδόν δύο-τριών λεπτών) εμφανίζεται και ο νεαρός John Wayne. Ό,τι να 'ναι.

Night Nurse

Άλλη μια ταινία από τις δεκάδες που γύριζε ο William Wellman εκείνη την περίοδο. Η Night Nurse του τίτλου είναι η νεαρή Barbara Stanwyck σε έναν από τους πρώτους της πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στο πρώτο μισό του έργου βλέπουμε την εκπαίδευση της για να γίνει νοσοκόμα. Τα ευτράπελα με τη διευθύντρια, τους νεαρούς εκπαιδευόμενους γιατρούς και τις εγχειρήσεις δίνουν έναν ανάλαφρο τόνο στο έργο. Στο δεύτερο μισό, αφού έχει πάρει το πτυχίο της, πηγαίνει να δουλέψει νυχτερινή βάρδια σε ένα πλουσιόσπιτο προσέχοντας δύο μικρά άρρωστα και ορφανά από πατέρα παιδιά. Εκεί βλέπει ότι τα πράματα είναι σοβαρά, καθώς η μητέρα βρίσκεται συνέχεια μεθυσμένη και ο υπεύθυνος γιατρός αφήνει τα παιδιά να λιμοκτονούν με σκοπό να καρπωθεί τα χρήματα της κυρίας. Στο κόλπο και ο σωφέρ, τον οποίο υποδύεται ο νεαρός Clark Gable (άνευ μουστακίου) στην αρχή της καριέρας του σε πολύ μικρό ρόλο. Το ρόλο ήταν να πάρει ο James Cagney, αλλά με την επιτυχία του «Δημόσιου κινδύνου» αποφάσισε η Warner να μην ξαναπαίξει δεύτερους ρόλους και έτσι προτιμήθηκε ο άγνωστος τότε Gable. Η ταινία βλέπεται μόνο για την κυρία Stanwyck, αλλά δεν έχει τίποτα παραπάνω να προσφέρει σε έναν απλό θεατή του 2010. Ενδιαφέρον είναι να δείτε τις συνθήκες εκπαίδευσης εκείνης της εποχής, τις αρκετά ρεαλιστικές εικόνες από την εργασία στο νοσοκομείο, αλλά το πιο ενδιαφέρον ίσως στοιχείο είναι το ότι βρισκόμαστε στην εποχή πριν τον Κώδικα Χέιζ (2-3 χρόνια δηλαδή) και πολλά πράματα γίνονται χωρίς λογοκρισία: τα κορίτσια αλλάζουν ρούχα μπροστά στους γιατρούς και μπροστά στην κάμερα, κυκλοφορούν με τα νεγκλιζέ, σχολιάζουν και λένε τα πράματα με το όνομά τους.

The Furies

Η τελευταία ταινία του ηθοποιού Walter Huston, του πατέρα του μεγάλου σκηνοθέτη John Huston. Υποδύεται έναν χήρο μεγαλο-κτηματία που έχει κερδίσει τη γη του με τα όπλα και τον εκφοβισμό. Επειδή ταξιδεύει συνέχεια, αφήνει το ράντσο του με την ονομασία The Furies στην κόρη του, που δεν μπορεί να της χαλάσει χατήρια. Έναν ρόλο γάντι για την Barbara Stanwyck· μια δυναμική γυναίκα που ξέρει τι θέλει στη ζωή της και ξέρει πώς να το παίρνει. Η συνταγή θα χαλάσει όμως όταν εμφανιστεί ένας αντίπαλος του πατέρα της και θα αρχίσουν οι οικογενειακές έριδες όταν ο ίδιος ο τρανός φέρει μια γυναίκα να ξαναπαντρευτεί. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν όταν χρειαστεί να διώξουν τους φίλους της τους Μεξικανούς από τη γη που ζούσαν τόσα χρόνια επειδή το ζητάει η τράπεζα στην οποία είναι οικογενειακά χρεωμένοι. Η ιστορία μας έχει ανατροπές και θα φέρει την κόρη αντίπαλη με τον πατέρα. Για να κερδίσει το ράντσο για την πάρτη της, θα σκεφτεί ένα σχέδιο που θα την αναγκάσει να συνεργαστεί με τον αντίπαλο του πατέρα της. Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στο οικογενειακό δράμα του μάστορα Anthony Mann που «έτυχε» να εκτυλίσσεται στην Άγρια Δύση. Επικεντρώνεται περισσότερο στην ψυχολογία των χαρακτήρων και τους διαλόγους, που οδηγούν την πλοκή και βοηθάνε στην εξέλιξη της ιστορίας παρά στηριζόμενος στην ανούσια και άνευ λόγου δράση. Ταινία με larger-than-life χαρακτήρες που δεν βλέπουμε πια στη μεγάλη οθόνη (με ελάχιστες εξαιρέσεις, αν θυμηθούμε τον κύριο Daniel Plainview).

Executive Suite (Ο πύργος των φιλόδοξων)

Ο πρόεδρος μιας μεγάλης εταιρείας πεθαίνει απρόοπτα στα 56 του χρόνια. Δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπό του και το μόνο που μαθαίνουμε γι'αυτόν είναι το πόσο μεγάλος άνθρωπος ήταν, το πόσο αφοσιωμένος ήταν στην εταιρεία και πώς κατάφερε με πολύ κόπο να την κάνει μεγάλη και τρανή. Τα 6 διευθυντικά στελέχη και η κόρη του προηγούμενου ιδιοκτήτη και... επιστήθια φίλη του προέδρου μαζεύονται για να εκλέξουν το νέο πρόεδρο. Αυτή είναι με λίγα λόγια η ταινία Executive Suite. Στην ουσία όμως πρόκειται για μια (ακόμα μία) μεγάλη ταινία του Robert Wise. Αυτό που παρατηρούμε μέσα από τις παράπλευρες ιστορίες των στελεχών είναι η ανθρώπινη ματαιοδοξία για εξουσία, η μοναξιά που νιώθει όποιος βρίσκεται στην κορυφή, το πάθος για δημιουργία αλλά και ο καλπάζοντας καπιταλισμός. Δολοπλοκίες δίνουν και παίρνουν προσπαθώντας άλλοι να διαφυλάξουν την εταιρεία και άλλοι να αρπάξουν την εξουσία. Το βιβλίο του Cameron Hawley έγινε έξοχο σενάριο από τον Ernest Lehman, ο οποίος χώρεσε τα πάντα μέσα σε 100 λεπτά. Ο δε Wise κατάφερε προς το τέλος να προσθέσει και στοιχεία αγωνίας και να φτιάξει την ψηφοφορία θρίλερ. Όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους με την καμπάνα, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν άκουσες νότα από μουσική. Φυσικά και έγινε εσκεμμένα για να προσδώσει ρεαλισμό και βαρύτητα στο δράμα ο σκηνοθέτης, βρε. Να κλείσω λέγοντας ότι προτάθηκε για 5 βραβεία όσκαρ και κέρδισε ειδικό βραβείο στο φεστιβάλ των Καννών για τη συνολική ερμηνεία του καστ. Ένα κάστ που είναι ένας ακόμα λόγος (αν όχι ο κυριότερος) για να δείτε την ταινία. Και να κλείσω λέγοντας ότι ο λόγος του υποψηφίου William Holden λίγο πριν την τελική ψηφοφορία είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Πώς θα έπρεπε να βλέπουν όλοι οι επαγγελματίες τα πράματα: με διορατικότητα, με ανθρωπισμό, ποιότητα έναντι φθηνής ποσότητας κ.λ.π.. Δυστυχώς, κάποια πράματα και κάποια μυαλά όμως δεν αλλάζουν. Ειδικά σ' αυτή τη χώρα των... απερίγραπτων.

Ball of Fire (Γιαμ-γιαμ)

Οχτώ μεγάλοι σε ηλικία επιστήμονες, διαφορετικού αντικειμένου, έχουν συγκεντρωθεί και ζούνε όλοι μαζί σε μία έπαυλη, προσπαθώντας να γράψουν την Απόλυτη εγκυκλοπαίδεια. Ο νεότερος από αυτούς είναι ο Gary Cooper. Αποφασίζει μια μέρα να βγει έξω και να τριγυρίσει στους δρόμους ώστε να μαζέψει πληροφορίες για το λήμμα «αργκό». Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του θα καλεί διάφορα ατομάκια να έρθουν στην έπαυλη για να τον βοηθήσουν. Ένα από αυτά θα είναι η τραγουδίστρια νυχτερινού κέντρου Barbara Stanwyck, που θα του κάνει φοβερή εντύπωση. Αυτή θα του γίνει κολλιτσίδας, μόνο και μόνο για να γλυτώσει από το κυνήγι της αστυνομίας που ψάχνει να την ανακρίνει, καθώς ο γκόμενός της Dana Andrews είναι περιβόητος κακοποιός. Αυτό που ακολουθεί φυσικά είναι μια σπιρτόζικη κωμωδία με την χαρακτηριστική υπογραφή του Howard Hawks. Το σενάριο συνέγραψε ο Billy Wilder την εποχή που δήλωνε μόνο σεναριογράφος. Χμμ, γκανγκστερική κωμωδία αρκετά χρόνια πριν την Monroe και το Μερικοί το προτιμούν καυτό! Συνολικά πάντως, αυτή η κλασική κωμωδία δεν είναι καμία απ'αυτές που θα σας αλλάξουν το σύμπαν, ίσως επειδή της έλειπε κάτι... ένας Cary Grant μήπως; Η Stanwyck πάντως κερδίζει τις εντυπώσεις με την... αέρινη ερμηνεία της γεμάτη πάθος και μπρίο! Και προς τι ο τίτλος Ball of Fire; Θα πρέπει να τη δείτε για να μάθετε. Και να μην ξεχάσω να σας πω τους ελληνικούς τίτλους με τους οποίους βαφτίστηκε η ταινία: ο πρώτος ήταν... Γιαμ-γιαμ (!) και λίγα χρόνια μετά την ξαναβάφτισαν ως Ο καθηγητής και η γυμνή χορεύτρια.

Sorry, Wrong Number (Ο ίσκιος του δολοφόνου)

Όλη η ταινία πάνω από ένα τηλέφωνο. Κάτι σαν τον... τηλε-φονικό θάλαμο. Μόνο που εδώ βρισκόμαστε στο 1948, βουτηγμένοι μέσα στον κόσμο του φιλμ-νουάρ. Η ταινία Sorry, Wrong Number έχει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του είδους και μάλιστα σε πλήρη αφθονία: συνεχή φλας μπακ (ακόμα και φλας μπακ μέσα από φλας μπακ!), νυχτερινά γυρίσματα, απειλητικές σκιές και μια συνεχόμενη κυκλική κίνηση της κάμερας που ενισχύει την αίσθηση του μυστηρίου και της αγωνίας. Η Barbara Stanwyck, κατάκοιτη στο κρεβάτι, προσπαθεί να μάθει τι έχει συμβεί με τον άντρα της τον Burt Lancaster. Από ένα μπλέξιμο των τηλεφωνικών γραμμών θα ακούσει δύο άντρες να σχεδιάζουν ένα φόνο και μόνο αρκετά αργότερα θα καταλάβει ότι το μελλοντικό θύμα είναι η ίδια. Από τη γραμματέα του συζύγου συλλέγει τις πρώτες περίεργες πληροφορίες και σιγά-σιγά το ένα στοιχείο οδηγεί σε κάποιο άλλο, ο ένας την παραπέμπει σε άλλον, για να φτάσει στην τραγική αλήθεια.

Αν εξαιρέσουμε τις λίγο υπερβολικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών (η Stanwyck πάντως «τσίμπησε» άλλη μια υποψηφιότητα για όσκαρ), η ταινία του Anatole Litvak είναι μια από τις καλύτερες του είδους της και όχι μόνο. Σημειώστε επίσης ότι το σενάριο βασίστηκε στο... ραδιοφωνικό έργο της Lucille Fletcher.

The Lady Eve (Γυναίκα πειρασμός)

Αδαής ερπετολόγος, άρτι αφιχθείς από τη ζούγκλα του Αμαζονίου, πέφτει θύμα ακαταμάχητης χαρτοκλέφτρας, η οποία ζει ξεπαραδιάζοντας ερωτοχτυπημένους εκατομμυριούχους μαζί με τη βοήθεια του πατέρα της! Το δίδυμο αλωνίζει τους ωκεανούς σε υπερπολυτελή κρουαζιερόπλοια, αναζητώντας το τέλειο θύμα. Και αυτό θα βρεθεί μπροστά τους, αλλά ο έρωτας θα έλθει «απρόσκλητος» και θα χαλάσει τα σχέδια τους. Αυτή είναι εν ολίγοις και εν τάχυ η ιστορία της Lady Eve. Μιας ακόμα πανέξυπνης και διασκεδαστικής δημιουργίας του Preston Sturges, του πρώτου σεναριογράφου που άρχισε να σκηνοθετεί τα δικά του κείμενα. Οι ατάκες είναι καταιγιστικές και σίγουρα θα χρειαστείτε περισσότερες από μία σινε-θεάσεις για να τις πιάσετε όλες. Τα σεξουαλικά υπονοούμενα δίνουν και παίρνουν, γιατί μόνο έτσι μπορούσαν να αποφύγουν τη λογοκρισία της εποχής. Ένα από τα καλύτερα κινηματογραφικά ζευγάρια της κλασικής εποχής, με τη γυναίκα να «παίζει» το ρόλου του κυνήγου και ο άντρας του θύματος. Τώρα, αν σας φέρει λιγάκι στο μυαλό Το δόλωμα με την Βουγιουκλάκη και τον Αλεξανδράκη, τα... παράπονά σας στον Σακελλάριο που έκανε τη διασκευή.

Forty Guns (40 πιστόλια)

Με όλα τα κινηματογραφικά είδη ασχολήθηκε ο Samuel Fuller. Το western Forty Guns αποτελεί την τρίτη ταινία που γύρισε μέσα στο 1957, αναλαμβάνοντας, πέρα από τη σκηνοθεσία, το σενάριο και την παραγωγή, προσπαθώντας να γυρίσει τις ταινίες που ήθελε απαγκιστρωμένος από τα μεγάλα στούντιο. Ο Fuller φωτογραφίζει πάντως με κάθε ευκαιρία μεγάλα και εκτενή πλάνα, βρίσκοντας την ευκαιρία να παίξει με το cinemascope, και επιδίδεται σε άλλη μια βιρτουοζιτέ σκηνοθεσία με πολλά κοντινά πλάνα και περίεργες λήψεις.

Πάντως, με το που ξεκινάει η ταινία, έχεις την εντύπωση ότι βλέπεις τον Αλή Μπαμπά και τους 40 κλέφτες σε φόντο Άγριας Δύσης. Τρία αδέρφια φτάνουν σε μια μικρή πόλη με δύο εντάλματα σύλληψης. Θα βρεθούν όμως αντιμέτωποι όμως με το σερίφη και με το μικρό αδερφό (σκέτο κωλόπαιδο) τής Barbara Stanwyck, την πλούσια ραντσέρισα που εξουσιάζει την περιοχή, τον ίδιο το σερίφη και τους 40 καβαλάρηδες. Ο σερίφης όμως που είναι κρυφοερωτευμένος με την Stanwyck θα τα κάνει όλα μαντάρα όταν υποψιαστεί ότι η «αγαπημένη» του δαγκώνει τη λαμαρίνα για τον μεγάλο αδερφό και δεινό πιστολά. Από κι έπειτα, όλοι και όλα θα μπλέξουν άσχημα και αιματηρά.

The Violent Men (Βίαιοι Άντρες)

Κάτσαμε να δούμε την ταινία The Violent Men χωρίς να έχουμε ιδιαίτερες αξιώσεις. Η ταινία ξεκινάει με χαλαρούς ρυθμούς και μια αίσθηση... μετριότητας. Ένας παλαίμαχος στρατιωτικός του εμφυλίου (Glenn Ford) σκοπεύει να πουλήσει τη γη και να φύγει από την περιοχή με την αρραβωνιαστικιά του. Η βίαιη συμπεριφορά όμως του μεγάλου και ημι-παράλυτου γαιοκτήμονα της περιοχής προς τον κάθε μικροκτηματία θα τον κάνει να αναβάλει την υπόσχεσή του προς την αρραβωνιαστικιά του για να αντιμετωπίσει το θέμα. Όταν το λόγο αναλάβει η βία και μόνο, οι καταστάσεις οδηγούν τον ήρωά μας προς το σημείο όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Και από κει και πέρα η ταινία απογειώνεται και λέμε τι παίζει εδώ ρε φίλε;. Ο στρατιωτικός θα τους πληρώσει με το ίδιο νόμισμα αλλά με πολύ πιο έξυπνο τρόπο. Από την άλλη, τα ενδοοικογενειακά προβλήματα του γαιοκτήμονα (ψέματα και απιστίες, ζήλιες και απληστίες) θα αποκαλυφθούν με τον πλέον τραγικό τρόπο. Στο ρόλο της συζύγου και για άλλη μια φορά σε ρόλο δολοπλόκας γυναίκας, που φαίνεται ότι της ταιριάζει, βρίσκουμε την Barbara Stanwyck. Η ταινία μπορεί να χαρακτηριστεί ως ταινία εκδίκησης, αλλά στην ουσία είναι κάτι πολύ περισσότερο. Θα λέγαμε ότι είναι ένα μικρό δείγμα της ιστορίας του πώς κατακτήθηκε και χτίστηκε η Αμερικανική Δύση: η οποία χτίστηκε επί πτωμάτων και η γη της ποτίστηκε με αίμα.

Union Pacific

Επειδή έχουμε να κάνουμε με μια ταινία του Cecil B. DeMille, όπως καταλαβαίνετε, η ταινία Union Pacific θα πρέπει να είναι επικών διαστάσεων. Η διάρκειά της είναι 2 ώρες και 15 λεπτά, έχει μεγάλα και εντυπωσιακά σκηνικά, εντυπωσιακές επίσης καταστροφές και στη μέση της ιστορίας μας μια φιλία και ένα ερωτικό τρίγωνο. Η ταινία εξιστορεί τις προσπάθειες κατασκευής του πρώτου σιδηροδρομικού δικτύου που θα ένωναν την Ανατολή με τη Δύση. Διάφοροι οπορτουνιστές όμως αντιτίθονται σ' αυτή την κατασκευή σαμποτάροντας με διάφορους τρόπους το όλο εγχείρημα. Οι δύο πρωταγωνιστές μας είναι παλιοί φίλοι απ' τον πόλεμο, αντίπαλοι σ' αυτήν την ιστορία και ανταγωνιστές για την καρδιά της Barbara Stanwyck. Αν δεν υπήρχε και η τόσο έντονα γελοία απεικόνιση των «κακών» Ινδιάνων, θα μιλούσαμε για μεγάλη ταινία. Βρισκόμαστε όμως στο 1939...

Παρεπιμπτόντως, η ταινία επρόκειτο να διαγωνιστεί στο πρώτο φεστιβάλ των Καννών εκείνη τη χρονιά, κάτι που δεν έγινε εξαιτίας της εισόδου της Γαλλίας στον πόλεμο και της ακύρωσης του Φεστιβάλ. Το 2002 όμως αποφασίστηκε να διαγωνιστούν οι ταινίες που είχαν προγραμματιστεί για το 1939 και δόθηκε αναδρομικά στην ταινία ο Χρυσός Φοίνικας!

Double Indemnity

Ξεκινάμε καταρχάς με το μεταφρασμένο τίτλο: Double indemnity = με διπλή ταυτότητα! Μπέρδεψαν μάλλον το identity (ταυτότητα) με το indemnity (αποζημίωση). Εντάξει, λογικό είναι να μπερδευτείς, θα πείτε... αν είσαι άσχετος! Υπάρχει και μια πιο παλιά μετάφραση του τίτλου: κολασμένη αγάπη. Αυτό μάλιστα, είναι πιο κοντά στην υπόθεση μας! Η οποία θέλει έναν ασφαλιστή να γνωρίζεται με μια ωραία και τσαχπίνα κυρία, να ερωτεύονται και μετά να σχεδιάζουν να δολοφονήσουν τον άντρα της κυρίας για να εισπράξουν τις αποζημιώσεις (διπλή παρακαλώ, όπως λέει ο τίτλος, αν πεθάνει σε ατύχημα).

Η ταινία —όπως αποδείχθηκε αμέσως, με το που πρωτοπροβλήθηκε το 1944— δημιουργήθηκε από τα καλύτερα υλικά: βασίστηκε σε μια πολύ καλή νουβέλα του James Cain, το οποίο έγινε σενάριο από τον ίδιο τον Billy Wilder και τον συγγραφέα Raymond Chandler, μουσική από τον Miklós Rózsa και τους ηθοποιούς Barbara Stanwyck, Fred MacMurray, Edward G. Robinson στην καλύτερη τους στιγμή! Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία του αρχετυπικού film-noir· η ταινία που έγινε το μέτρο σύγκρισης για όλες τις επόμενες! Περιττό να αναφερθούμε στην εκπληκτική σκηνοθεσία, στα ευρύματα για να περάσει ο Wilder, από τη λογοκρισία της εποχής, τον εν ψυχρώ φόνο και σεξ επί της οθόνης. Περιττό να αναφερθούμε στη χημεία των πρωταγωνιστών ή στις απίστευτες ατάκες που εξαπολύουν. Περιττό να συνεχίσω να γράφω για αυτήν την ταινία που έχουν ειπωθεί και γραφεί τόσα πολλά. Απλά δείτε την (και όσοι την έχουν/έχουμε ήδη δει, ευκαιρία να την ξαναδείτε/δούμε)!