Titanic

Το βράδυ του Μ. Σαββάτου, λίγο πριν την ανάσταση, θυμήθηκα/πληροφορήθηκα ότι ήταν η 100η επέτειος από τη βύθιση του Τιτανικού. Τις επόμενες μέρες, βυθίστηκα και γω στις πληροφορίες του ίντερνετ και ανακάλυψα ότι γυρίστηκαν αρκετές ταινίες (και τηλεταινίες) γύρω από το θρυλικό πλοίο. Πέρα λοιπόν από την πασίγνωστη, οσκαρική (και σε 3-D πλέον;!) ταινία του Κάμερον, έκατσα και παρακολούθησα μερικές ακόμη. Μία από αυτές ήταν η εν έτη 1953 αμερικανική παραγωγή της Fox με τον Jean Negulesco στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Είχε τον απλό τίτλο Titanic και πρωταγωνιστές τους Barbara Stanwyck και Clifton Webb. Η Thelma Ritter είχε το ρόλο της πασίγνωστης τότε πλούσιας κυρίας J.J. "Unsinkable Molly" Brown (που έπαιξε η Kathy Bates στο έργο του Κάμερον), αλλά επειδή οι παραγωγοί φοβήθηκαν μηνύσεις από τους κληρονόμους της, άλλαξαν το όνομα του ρόλου σε Maude Young.

Η ταινία παρακολουθεί το δράμα της μητέρας Stanwyck που προσπαθεί να το σκάσει κρυφά από το σύζυγο Webb με τα δύο της παιδιά, αλλά τελευταία στιγμή αυτός τους προλαβαίνει και ανεβαίνει στο ίδιο πλοίο, τον Τιτανικό! Παρακολουθούμε τις εντάσεις μεταξύ τους που επηρεάζουν και τις σχέσεις με τα παιδιά τους. Από τους δευτεραγωνιστές, πέραν της Ritter, ξεχωρίζει ο αλκοολικός πρώην ιερέας Richard Basehart, που αντιμετωπίζει πρόβλημα συνειδήσεως. Εμβόλιμα, μαθαίνουμε τις λοιπές (γνωστές) λεπτομέρειες: την όλο και αυξανόμενη ταχύτητα του πλοίου, τις προειδοποιήσεις για παγόβουνα κ.τ.λ. Όταν έρθει το μοιραίο, όλα θα εξελιχθούν πολύ γρήγορα, όλα τα προσωπεία θα πέσουν και οι αληθινοί χαρακτήρες του καθενός θα λάμψουν. Μπορεί τα εφέ να είναι αρκετά παλιομοδίτικα και απλοϊκά, μπορεί κάποιες λεπτομέρειες του ναυαγίου να είναι λάθος (βλέπε π.χ. το σπάσιμο του πλοίου στη μέση που δεν έγινε ποτέ, αφού αυτό μαθεύτηκε μόλις το 1985, όταν και ανακαλύφθηκε το ναυάγιο στο βυθό του Ατλαντικού), έχει όμως μια συναισθηματική προσέγγιση και μια πιο ηρωική αντιμετώπιση του ερχομού του τέλους (από κάποιους χαρακτήρες) που δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο ή να σε βάλει σε σκέψεις/συγκρίσεις για τη σημερινή, εντελώς ατομιστική εποχή. Αλλά, αφού δεν έχουμε τύχει σε ανάλογη περίπτωση, ποιος ξέρει πώς θα συμπεριφερόμασταν;

Birdman of Alcatraz (Ο βαρυποινίτης του Αλκατράζ)

Η αληθινή ιστορία του ισόβια φυλακισμένου Robert Stroud, που έζησε 54 χρόνια στη στενή και τα περισσότερα απ'αυτά στην απομόνωση (!). Μέσα στο κελί του, όμως, ένα σπουργίτι του έδωσε το νόημα της ζωής του· να ασχολείται με τα πουλιά, να τα τρέφει και να τα μεγαλώνει. Θα φθάσει μάλιστα σε σημείο να ανακαλύψει φάρμακα για τα πουλιά, να γράψει συγγράματα και να γίνει διάσημος ορνιθολόγος. Αλλά, μέχρι το τέλος της ζωής του θα παραμείνει πίσω από τα σίδερα. Η ταινία Birdman of Alcatraz ίσως είναι η καλύτερη του σκηνοθέτη John Frankenheimer, έχοντας επίσης έναν απίστευτο (για άλλη μια φορά) Burt Lancaster στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μια ταινία για την ελευθερία και τη φυλακή, για το να ασχολείσαι με αυτό που πραγματικά αγαπάς, για τη ματαιότητα της ανθρώπινης ζωής αλλά και για τον ανθρώπινο εγωισμό, όπως φαίνεται από τον στενοκέφαλο διευθυντή φυλακής Karl Malden αλλά και την υπερπροστατευτική μητέρα του Thelma Ritter. Υπήρξε υποψήφια για τρία όσκαρ ερμηνειών (του Lancaster, της μητέρας και του συγκρατούμενου Telly Savalas) και ενός για την πολύ καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία. Αν και θα έπρεπε το έργο να ονομάζεται birdman of Leavenworth, αφού στη φυλακή του Λέβενγουορθ ήταν τα περισσότερα χρόνια έγκλειστος και εκεί ασχολήθηκε με τα πουλιά. Όταν μεταφέρθηκε στο Αλκατράζ, του απαγορεύτηκε να έχει οτιδήποτε μέσα στο κελί του και έκατσε και ασχολήθηκε με τη συγγραφή. Την βάζει πού και πού η κρατική τηλεόραση, οπότε πιστεύω ότι θα την έχετε δει ή θα την πετύχετε όταν ξαναπροβληθεί.

Pillow Talk (Τα απόρρητα της κρεβατοκάμαρας)

Η πρώτη συνεργασία των Rock Hudson και Doris Day είναι φυσικά μια σπιρτόζικη ερωτική κομεντί, με τα κλασικά προβλήματα των ζευγαριών διογκωμένα έτσι ώστε να αγγίζουν με κωμικό τρόπο κάθε άνθρωπο στον πλανήτη! Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι στην ταινία Pillow Talk έχει μια κοινή τηλεφωνική γραμμή σε δύο διαφορετικά σπίτια και δεν γνωρίζει φατσικά ο ένας τον άλλο. Αυτή γυναίκα καριέρας και αυτός πλεϊμπόι που αφιερώνει το χρόνο του στις κατακτήσεις και αυτή απλά τον απεχθάνεται, πόσω μάλλον όταν τον πετυχαίνει στο τηλέφωνο να... σιροπιάζει με αυτές. Όταν κατά λάθος συναντηθούν, ο Hudson θα καταλάβει ποια είναι και θα προσπαθήσει να την κατακτήσει υποδυόμενος έναν Τεξανό εκατομμυριούχο. Χαριτωμένη ερωτική κομεντί, με ευτράπελα και παρεξηγήσεις που σαν αποτέλεσμα θα έχουν μόνο το happy-end! Οι συμπρωταγωνιστές Tony Randall και Thelma Ritter προσθέτουν επίσης πολλές κωμικές σφήνες, προσθέτοντας πόντους στο τελικό αποτέλεσμα. Παλιομοδίτικη μεν αλλά, φίλοι μου, σε αντίθεση με τις καινούριες ταινίες του είδους και του ύφους που απλά δεν βλέπονται, αυτή εδώ φαντάζει σαν σινε-διαμαντάκι μπροστά σε αυτές.

Σημειώστε ότι η ταινία μας κέρδισε το όσκαρ σεναρίου και ήταν υποψήφια σε άλλες τέσσερις κατηγορίες: α' γυναικείου ρόλου για τη Day (η μοναδική της υποψηφιότητα), β' γυναικείου για την εκπληκτική Thelma Ritter, μουσικής και σκηνικών.

The Misfits (Οι αταίριαστοι)

Μια από τις καλύτερες ταινίες του John Huston και σίγουρα μια από τις πιο γνωστές του, κι αυτό για άλλους (νεκρολογικούς) λόγους. Και αυτό επειδή αποτέλεσε την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση των Clark Gable και Marilyn Monroe. Αν προσθέσετε και το ότι λίγα χρόνια μετά απεβίωσαν και οι Montgomery Clift και Thelma Ritter, δηλαδή συνολικά οι 4 από τους 5 πρωταγωνιστές, καταλαβαίνετε τι θέλουμε να πούμε. Οι αταίριαστοι είχε δηλώσει λίγο πριν πεθάνει ο Γκέιμπλ «...ότι δεν θα μπορούσαν να έχουν πιο ταιριαστό τίτλο. Κανένας από μας δεν θα 'πρεπε να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο με τον άλλο. Ο Μίλερ, η Μέριλιν, ο Μόντι Κλιφτ. Είναι όλοι τους παλαβοί... ένα χάος». Το σενάριο ήταν του τότε συζύγου της Marilyn, του (θεατρικού κυρίως) συγγραφέα Arthur Miller. Και η υπόθεση; Πείτε ότι αφορά τρεις παλιομοδίτες άντρες με τα δικά τους προβλήματα που τριγυρνάνε στα ροντέο και κυνηγάνε άγρια άλογα επειδή δεν θέλουν να γίνουν μισθωτοί εργαζόμενοι ή "παιδιά" σε βενζινάδικα. Όταν στο ανδρικό τους σύμπαν εισέλθει η αέρινη Marilyn τότε οι τρεις άντρες θα προσπαθούν με το δικό τους τρόπο να την κάνουν δικιά τους. Ο ορισμός της κλασικής ταινίας.

Pickup on South Street

Πλήρεις ημερών έφυγε χθες ο Richard Widmark. Και όλως τυχαίως, είδαμε πριν λίγες μέρες την ταινία Pickup on South Street του 1953, μια από τις πιο γνωστές μέσα από τη φιλμογραφία του ηθοποιού. Εδώ υποδύεται έναν πορτοφολά, ο οποίος θα «σηκώσει» ένα πορτοφόλι, το οποίο θα περιέχει —χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει— ένα μικροφίλμ με κρατικά μυστικά. Αυτό το γεγονός θα το βάλει σε περιπέτειες, καθώς θα αρχίσουν να τον αναζητούν απ' τη μία πλευρά οι κατάσκοποι που χάσανε το μικροφίλμ και απ' την άλλη οι αστυνομικοί που παρακολουθούν την υπόθεση και προσπαθούνε να τους ξεσκεπάσουν. Στη μέση όλων αυτών, υπάρχει ο απαραίτητος γυναικείος χαρακτήρας που παίζει κομβικό ρόλο στην υπόθεση.

Απολαύστε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες δουλειές του ανεξάρτητου και ασυμβίβαστου σκηνοθέτη Samuel Fuller, η οποία όμως έχει έντονο αντικομμουνιστικό χαρακτήρα. Παρόλο το πολιτικό της περιεχόμενο (το οποίο είναι σαφώς επηρεασμένο από τα τεκτενόμενα εκείνης της εποχής), η ταινία περιέχει όλα τα χαρακτηριστικά του σκηνοθέτη Samuel Fuller που την κάνουν να ξεχωρίζει· πολύ κοντινά πλάνα, περίεργες γωνίες λήψης, κοφτό μοντάζ. Υποτιμημένος στην εποχή του, ήταν γνωστός κυρίως για τις πολεμικές του ταινίες. Ένας σκηνοθέτης που είχε ασχοληθεί με όλα σχεδόν τα κινηματογραφικά είδη και ξανα-ανακαλύφθηκε χάρη στους φανατικούς του θαυμαστές: τον Wim Wnders, τον Martin Scorsese και τον Jean-Luc Godard.