Please Don't Eat the Daisies (Μην τρως τις μαργαρίτες)

Καθηγητής θεάτρου (David Niven) "αναβαθμίζεται", παίρνει τη θέση ενός από τους 7 μεγάλους κριτικούς θεατρικών παραγωγών στη Νέα Υόρκη. Αυτό θα έχει σαν επακόλουθο να κρέμονται γνωστοί και άγνωστοι από την πένα του, να αναγκαστεί να κρίνει άσχημα φίλους, να γίνει διάσημος με όλα τα συνεπακόλουθα. Η σύζυγος (Doris Day) θα επωμιστεί αυτές τις αλλαγές και θα στηρίξει το σύζυγο της. Η διασημότητα θα τους βάλει σε μεγάλα σαλόνια, θα αλλάξει τον τρόπο ζωή τους και θα τους φέρει αντιμέτωπους με τα όνειρα τους και αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα επιλέξουν τελικά μια ζωή στα προάστια ή μια "μεγάλη" ζωή στην πόλη. Βασίστηκε στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της ζωής της Jean Kerr με το σύζυγο της Walter Kerr, πασίγνωστο θεατρικό κριτικό της εποχής. Το Please Don't Eat the Daisies έχει την Doris Day σε πρώτο πλάνο, η οποία σηκώνει την ταινία στις πλάτες της. Στο σύνολο της, είναι μια χαριτωμένη οικογενειακή κομεντί, με καλή σκιαγράφιση χαρακτήρων των δύο πρωταγωνιστών, με το δραματικό στοιχείο να μην "βαραίνει" το έργο.

Teacher's Pet (Ο χαϊδεμένος της δασκάλας)

Αυτοδίδακτος διευθυντής εφημερίδας «βρίσκει το δάσκαλό» του από καθηγήτρια δημοσιογραφίας. Παρακολουθεί το μάθημά της με... ψευδώνυμο και αρχίζει σιγά-σιγά να δαγκώνει τη λαμαρίνα μαζί της. Αυτός είναι ο Clack Gable και αυτή είναι η Doris Day. Στη μέση θα βρεθεί και ο φίλος της και ψυχολόγος Gig Young, σε άλλη μια χαρακτηριστική δευτεραγωνιστική συμμετοχή, μετά το Desk Set με τους Τρέισι και Χέπμπορν και το That Touch of Mink με Κάρι Γκραντ και Ντόρις Ντέι, πάλι. Το σπαρταριστό σενάριο με τις έξυπνες ατάκες και την ενδιαφέρουσα εξέλιξη της πλοκής, της παρούσας ταινίας Teacher's Pet, έγραψε το παντρεμένο ζευγάρι των Michael και Fay Kanin, το οποίο εντυπωσίασε αρκετά στην εποχή του για να φτάσει μέχρι τις υποψηφιότητες των όσκαρ. Όπως επίσης και ο κύριος Gig Young για το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου. Η ιστορία μας τα έχει (σχεδόν) όλα: κόντρα ζευγαριών, υπονοούμενα, κωμικές καταστάσεις αλλά και συγκίνηση και μια ενδελεχής ματιά στα ενδότερα των εφημερίδων της εποχής. Αν βάλετε στην άκρη το γεγονός της μεγάλης διαφοράς ηλικίας των δύο πρωταγωνιστών, τότε έχετε μια από τις καλύτερες κλασικότροπες ρομαντικές κομεντί της παλιάς εποχής του Χόλιγουντ, έτσι όπως δεν γυρίζονται πλέον.

That Touch of Mink (Η ωραία και ο εκατομμυριούχος)

Ο σεφ που δημιούργησε την πετυχημένη συνταγή των ρομαντικών κομεντί της Doris Day, ο (βραβευμένος και με όσκαρ σεναρίου) σεναριογράφος Stanley Shapiro, δημιούργησε άλλη μια ταινία που φυσικά μοιάζει λίγο-πολύ με τις προηγούμενες επιτυχίες (βλ. Pillow Talk και Lover Come Back). Δίπλα στην ξανθιά σταρ αυτή τη φορά ο παλαίμαχος Cary Grant, ενώ άνετα θα μπορούσε να είναι πάλι ο πολύ πιο νεαρός τότε Rock Hudson, συμπρωταγωνιστής της σε άλλες τρεις πετυχημένες ταινίες. Στην περίπτωσή μας εδώ, στο έργο That Touch of Mink έχουμε (όπως λέει και ο ελληνικός τίτλος) έναν πολυεκατομμυριούχο, ο οποίος μια βροχερή μέρα κάνει μπλιόντα με το αμάξι του την άνεργη (αλλά ωραία) Day. Αυτή πηγαίνει να του ζητήσει το λόγο αλλά τελικά τον ερωτεύεται με την πρώτη ματιά. Η έλξη είναι αμοιβαία κι αυτός την παίρνει μαζί του σε ταξίδι με το ιδιωτικό του τζετ. Η ιστορία έχει αρκετά μπλεξίματα, ερωτικά μπερδέματα του τύπου «άλλο σκέφτομαι και θέλω αλλά άλλο λέω και πράττω» και ούτω καθεξής. Όπως και στις άλλες ταινίες, κι εδώ υπάρχει ο δευτεραγωνιστής χαρακτήρας, ο φίλος του πρωταγωνιστή που λέει την αλήθεια καθαρά και ξάστερα και είναι αυτός που πετάει τις καλύτερες ατάκες. Ο πολύ καλός ηθοποιός Gig Young έχει αυτόν τον καθαρό κωμικό ρόλο που βοηθάει την ταινία να αναπνεύσει, επειδή κατά τ'άλλα κυλάει σε ήρεμα, χαλαρά νερά. Σε γενικές γραμμές, θα την ευχαριστηθείτε αν την παρακολουθήσετε χωρίς απαιτήσεις, βλέποντας το στυλ και τη φινέτσα μιας άλλης εποχής. Ειδικότερα, το γυναικείο φύλο δε θα χορταίνει να βλέπει τα φορέματα και τις γούνες που θα αλλάζει η Day!

Young Man With a Horn

Μια ταινία για το πάθος ενός ατόμου για τη μουσική και για μια γυναίκα. Όταν τον προδώσει η δεύτερη, θα ασχοληθεί φρενιασμένα με την τρομπέτα του, μέχρι τη στιγμή που θα φτάσει στα όριά του και δεν θα μπορεί να παίξει τις νότες που θέλει. Θα νιώσει πάλι προδωμένος και θα καταρακωθεί. Αυτή είναι η ουσία, εν ολίγοις, της ταινίας Young Man With a Horn.

Ο Kirk Douglas μένει ορφανός πολύ μικρός και βρίσκει παρέα στη μοναξιά του τη μουσική. Ανακαλύπτει τη jazz και την τρομπέτα και παίρνει μαθήματα από τον διάσημο Art Hazzard. Μεγαλώνει και μαζί μεγαλώνει το ταλέντο του. Θα ψάξει για δουλειά σε ορχήστρες και έτσι θα γνωρίσει την τραγουδίστρια Doris Day και τον μετέπειτα μοναδικό του φίλο τον πιανίστα Σμόκι, που υποδύεται ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Hoagy Carmichael. Ασυμβίβαστος όμως καθώς είναι, δεν θα μπορέσει να κάτσει να παίζει μουσικές άλλων και θα τους παρατήσει για να αναπτύξει τη δική του μουσική ταυτότητα. Τότε θα γνωρίσει τη Lauren Bacall, μια περίεργη φίλη της Doris Day, με την οποία αργότερα θα παντρευτούν αλλά η σχέση θα αποδειχθεί πολύ ψυχοφθόρα και θα οδηγήσει στα τραγικά αποτελέσματα.

Ελληνιστί «Η γυναίκα των χιμαιρών» είναι μια από τις καλές ταινίες που υπέγραψε ο Michael Curtiz. Τον βοηθάει η ερμηνεία του νεαρού Kirk Douglas, ο οποίος βρίσκεται στα πάνω του στην 10η ταινία του στα μόλις τέσσερα χρόνια καριέρας μέχρι τότε. Η νεαρή τραγουδίστρια Doris Day εμφανίζεται για πρώτη φορά σε δραματικό ρόλο και δεν τα πάει καθόλου άσχημα. Να πούμε, τέλος, ότι η ταινία είναι μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος της Dorothy Baker, το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε σε αρκετά στοιχεία της βιογραφίας του διάσημου στο χώρο Bix Beiderbecke. Και να πούμε ότι κάποιες λεσβιακές αναφορές έκαναν μεγάλη εντύπωση τότε, αν και σήμερα τις προσπερνάς πολύ εύκολα.

Pillow Talk (Τα απόρρητα της κρεβατοκάμαρας)

Η πρώτη συνεργασία των Rock Hudson και Doris Day είναι φυσικά μια σπιρτόζικη ερωτική κομεντί, με τα κλασικά προβλήματα των ζευγαριών διογκωμένα έτσι ώστε να αγγίζουν με κωμικό τρόπο κάθε άνθρωπο στον πλανήτη! Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι στην ταινία Pillow Talk έχει μια κοινή τηλεφωνική γραμμή σε δύο διαφορετικά σπίτια και δεν γνωρίζει φατσικά ο ένας τον άλλο. Αυτή γυναίκα καριέρας και αυτός πλεϊμπόι που αφιερώνει το χρόνο του στις κατακτήσεις και αυτή απλά τον απεχθάνεται, πόσω μάλλον όταν τον πετυχαίνει στο τηλέφωνο να... σιροπιάζει με αυτές. Όταν κατά λάθος συναντηθούν, ο Hudson θα καταλάβει ποια είναι και θα προσπαθήσει να την κατακτήσει υποδυόμενος έναν Τεξανό εκατομμυριούχο. Χαριτωμένη ερωτική κομεντί, με ευτράπελα και παρεξηγήσεις που σαν αποτέλεσμα θα έχουν μόνο το happy-end! Οι συμπρωταγωνιστές Tony Randall και Thelma Ritter προσθέτουν επίσης πολλές κωμικές σφήνες, προσθέτοντας πόντους στο τελικό αποτέλεσμα. Παλιομοδίτικη μεν αλλά, φίλοι μου, σε αντίθεση με τις καινούριες ταινίες του είδους και του ύφους που απλά δεν βλέπονται, αυτή εδώ φαντάζει σαν σινε-διαμαντάκι μπροστά σε αυτές.

Σημειώστε ότι η ταινία μας κέρδισε το όσκαρ σεναρίου και ήταν υποψήφια σε άλλες τέσσερις κατηγορίες: α' γυναικείου ρόλου για τη Day (η μοναδική της υποψηφιότητα), β' γυναικείου για την εκπληκτική Thelma Ritter, μουσικής και σκηνικών.

Lover Come Back (Γύρνα πίσω αγάπη μου!)

Καταρχάς, να δηλώσω ότι δεν είμαι φαν των μοντέρνων ρομαντικών κομεντί. Όταν παίζει π.χ. Meg Ryan εγώ την κοπανάω. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω ότι η αιώνια διαμάχη των δύο φύλων έχει αποδοθεί πολύ καλύτερα εδώ και πολλά χρόνια και όλες οι καινούριες ιστορίες πλέον είναι ή ριμέικ ή (ανούσιες ως επί τω πλείστον) αντιγραφές, προσαρμοσμένες απλά στην εποχή μας.

Η έκπληξή μου λοιπόν όταν είδα την ταινία Lover Come Back (Γύρνα πίσω αγάπη μου), παραγωγής 1961, ήταν ευχάριστα μεγάλη. Το ζευγάρι των Rock Hudson και Doris Day υποδύονται δύο διαφημιστές που είναι ανταγωνιστές σε διαφορετικές εταιρίες και, χωρίς να γνωρίζουν ο ένας τον άλλο, προσπαθούν να κλέψουν τις ιδέες του άλλου. Το αποτέλεσμα είναι φυσικά να μπλέκουν σε κωμικοτραγικές καταστάσεις με κύριο θέμα την κατάκτηση του άλλου φύλου, με τον Rock Hudson (κυρίως) να δίνει ρεσιτάλ. Επίσης, οι δεύτεροι ρόλοι (πάλι ο Tony Randall στο πλευρό των δύο σταρ) νοστιμίζουν την όλη ιστορία χάρη στο εμπνευσμένο σενάριο και όλα αυτά υπό το σκηνοθετικό βλέμμα του Delbert Mann, τον άνθρωπο που πήρε τον Χρυσό Φοίνικα και το Όσκαρ σκηνοθεσίας το 1955 για την πρώτη του κινηματογραφική δουλειά, για την ταινία Marty.