Beau Travail

Κάπου στη Βόρεια Αφρική, παρακολουθούμε εικόνες από την καθημερινότητα των στρατιωτών της Λεγεώνας των Ξένων, και κυρίως την ρουτίνα τους από τις (σχεδόν σαν χορογραφημένες) ασκήσεις, τα γυμνάσια, τα καψόνια, τις καθημερινές εργασίες τους, τις εξόδους τους στα κλαμπ της περιοχής. Η συσσωρευμένη αρσενική τεστοστερόνη, και η ζήλια προς έναν συνάδελφο στρατιώτη, θα οδηγήσουν τον πρωταγωνιστή μας σε όχι και τόσο καλές πράξεις.

Η Claire Denis σκηνοθετεί με λίγα λόγια και πολύ "ατμόσφαιρα" την ταινία Beau Travail (που σημαίνει "καλή δουλειά!") με τον Denis Lavant στο ρόλο του λοχία σε αυτή την στρατιωτική μονάδα, σε μια ιστορία που έχει τις βάσεις της στο Billy Budd του Χέρμαν Μέλβιλ. Μια ιστορία που είχαμε δει και στην ομότιτλη ταινία του Peter Ustinov από το 1962.

Bringing Out the Dead

Παραγνωρισμένο, ίσως και ξεχασμένο, αριστούργημα του Σκορσέζε από το 1999. Ναι, το Bringing Out the Dead θυμίζει έντονα τον Ταξιτζή: σε σενάριο του Πολ Σρέντερ, έχουμε και εδώ έναν βασανισμένο χαρακτήρα (νοσηλευτής) που κυκλοφορεί στους δρόμους της Νέας Υόρκης (με το ασθενοφόρο αντί για ταξί), που ζει και εργάζεται ανάμεσα στους απόκληρους και τα πρεζάκια αυτής της πόλης. Ο Nicolas Cage ως επί τω πλείστον παίζει με τα κουρασμένα μάτια και με μία ηρεμία, εκτός από κάποιες σκηνές που οδηγείται στα άκρα και θυμίζει τον Cage των blockbuster που είχε βγάλει τα προηγούμενα χρόνια (Con Air, Face/Off). Ο χαρακτήρας του Κέιτζ είναι βασανισμένος από το θάνατο μίας νεαρής που δεν μπόρεσε να σώσει και είναι στα πρόθυρα κατάρρευσης από υπερκόπωση. Η γαλήνη της ψυχής στο τέλος όμως μπορεί να έρθει από κάτι πολύ απλό, όπως το να κοιμηθείς στην αγκαλιά του ανθρώπου που σε καταλαβαίνει. Εκεί, με το κεφάλι δίπλα στην καρδιά.

Any Given Sunday (Κάθε Κυριακή)

Για πολλούς, η πιο πλήρης "αθλητική" ταινία, επειδή περιλαμβάνει την αγωνία του νεαρού αθλητή που διψάει για διάκριση, την αγωνία του παλιού αθλητή να μην παραγκωνιστεί, το πόσο ευάλωτος είναι ένας νεαρός αθλητής στην επιτυχία και στο εύκολο χρήμα, τα άγχη του μάνατζερ-προπονητή που πρέπει να τιθασεύσει το τσούρμο των αθλητών και να τα πηγαίνει καλά με τη διοίκηση, τους ιδιοκτήτες των ομάδων που νοιάζονται για το κέρδος, τα εισιτήρια, και τους γιατρούς που προσπαθούν με κάθε μέσο (νόμιμο ή όχι τόσο νόμιμο) να κρατήσουν όρθιο και υγιή τον αθλητή τους. Η ταινία Any Given Sunday του Όλιβερ Στόοουν τα περιλαμβάνει όλα σε 2 χορταστικές ώρες και 40 λεπτά, που δεν κάνουν κοιλιά, αν και υπάρχουν κάποια "φλύαρα" σημεία στο έργο. Φυσικά, σε κρατάει σε επαγρύπνηση με τις πάμπολλες κάμερες και τις άπειρες διαφορετικές λήψεις, το στακάτο μοντάζ και το μέγα-πλήθος από τους νεαρούς και παλαίμαχους σταρ, με προεξέχοντα τον Αλ Πατσίνο και το νεαρό Jamie Foxx σε μία από τις πρώτες του κινηματογραφικές εμφανίσεις.

Ξαναβλέποντας: The Limey (Ο Εγγλέζος)

Ξαναβλέποντας το The Limey επιβεβαίωσα απλά το πόσο εκπληκτική ταινία είναι. Με περίτεχνο μπερδεμένο μοντάζ και φλας-μπακ, την παγερή παρουσία του Terence Stamp που δεσπόζει σε όλο το έργο σαν άλλος "εξολοθρευτής" και την έξυπνη χρήση της παλιότερης βρετανικής ταινίας Poor Cow του Ken Loach για να μας δείξει νεανικές στιγμές του τότε νεαρού Stamp, η ταινία του Soderbergh βλέπεται και ξανα-βλέπεται. Ο ήρωας μας ψάχνει την αλήθεια και ζητάει εκδίκηση για το χαμό της κόρης του, αλλά στο τέλος θα καταλάβει ότι οι πράξεις των ενήλικων αφήνουν τον αντίκτυπο τους στα μικρά παιδιά, και η αλήθεια τελικά για το χαμό της κόρης του θα τον συντρίψει.

Office Space (Στην τρέλα του γραφείου)

Για όσους σιχαίνονται τη δουλειά τους & τα αφεντικά τους, για όσους δεν τα πάνε καλά με τους συναδέλφους τους, αγχώνονται όταν ξημερώνει η Δευτέρα, βαριούνται τη ρουτίνα στη ζωή τους, όλοι αυτοί αλλά και πολλοί άλλοι νομίζω πως θα βρούνε πολλά σημεία για να ταυτιστούν με τους πρωταγωνιστές στην ταινία του 1999 Office Space! Λίγο μετά τη μέση του έργου, η πλοκή θα επικεντρωθεί σε ένα κόλπο για να πάρει η πρωταγωνιστική παρέα εκδίκηση από τα αφεντικά και να βγάλει εύκολο χρήμα. Όπως και να 'χει, πρόκειται για μία μικρή ταινία που έχει αποκτήσει πλέον καλτ στάτους. Αναζητήστε την.

Ravenous (Τα αρπαχτικά)

Η επιτυχία του L.A. Confidential ανέδειξε τους νεαρούς και άγνωστους στο ευρύ κοινό πρωταγωνιστές του. Ο πρώτος (Russell Crowe) έγινε μεγάλος σταρ με εμπορικές επιτυχίες και βραβεία όσκαρ. Ο δεύτερος (Guy Pearce) ακολούθησε έναν πιο μοναχικό και (κάπως) περισσότερο καλλιτεχνικό δρόμο. Αυτός ο δρόμος τον έφερε δύο χρόνια μετά, το 1999, στα πλατώ της ταινίας Ravenous, έχοντας για συμπρωταγωνιστή άλλον ένα (βρετανό) ηθοποιό που έγινε διάσημος στα 90’s (Robert Carlyle) αλλά πολύ σύντομα εξαφανίστηκε κι αυτός από το λαμπερό χολιγουντιανό (και όχι μόνο) προσκήνιο, επιλέγοντας να συμμετέχει σε πιο μικρές παραγωγές.

Η ταινία παρουσιάζει μια ομάδα στρατιωτικών στα βουνά της Άγριας Δύσης, μετά τον αμερικανικό εμφύλιο, να φυλάνε ένα απομονωμένο οχυρό. Εκεί θα τοποθετηθεί ο... δειλός αξιωματικός Pearce, με δυσμενή μετάθεση. Εκεί θα εμφανιστεί ο Carlyle ως ο μοναδικός επιζών μιας ομάδας αποίκων που χάσανε το δρόμο τους στα βουνά και αποκλείστηκαν από τα χιόνια σε μια σπηλιά. Ο ερχομός του στο οχηρό θα τους αλλάξει τα φώτα και τις... γευστικές συνήθειες! Από τις σπάνιες ταινίες που υπογράφει τη σκηνοθεσία γυναίκα, ειδικά στο είδος του τρόμου, με το αποτέλεσμα να είναι, αναπάντεχα, παρά πάνω από καλό! Μετά από τόσα χρόνια και την ελάχιστη αναγνώριση που έχει, μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε και καλτ.

The Iron Giant

Μιας και είναι της μόδας ο κύριος Iron Man και ψάχνοντας για διάφορες πληροφορίες, εμείς πέσαμε πάνω στην (ψιλο-άγνωστη) ταινία κινουμένων σχεδίων του 1999 The Iron Giant. Στην τηλεοπτική της προβολή (πότε έγινε αυτό;) τιτλοφορήθηκε ως Σιδερένιος γίγαντας. Η ταινία είναι βασισμένη στο παιδικό βιβλίο The Iron Man του κυρίου Ted Hughes και ασχολείται με την γνωριμία ενός μικρού παιδιού με ένα τεραστίων διαστάσεων μεταλλικό ρομπότ που ήρθε από το διάστημα. Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους είναι σχεδόν ανθρώπινη αλλά υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Πώς ενημερώνεις τους ενήλικες για την ύπαρξή του;

Τοποθετημένο (πολύ έξυπνα) στη δεκαετία του '50 με τις αμερικανικές φοβίες περί εξωγήινων, σοβιετικών και ατομικών βομβών, η ταινία τα παρουσιάζει όλα αυτά σχολιάζοντας άμεσα και έμμεσα τη βλακεία που υπάρχει στον εγκέφαλο των αδαών, αμαθών και βραδύνων ανθρώπων. Μπορεί κάποιοι να βρουν λίγο απλοϊκή και παιδική την εν λόγω ταινία, εμείς πάντως απολαύσαμε την προβολή της (παρέα με τη μικρή μου αδερφή). Υποψηφιότητες για βραβεία καλύτερου σεναρίου από Nebula και Hugo. Σημειώνουμε επίσης ότι είναι η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ο Brad Bird, ο δημιουργός της μετέπειτα... απίθανης ταινίας των Απίθανων και του γευστικότατου... μεζέ Ρατατούη.