The Hallelujah Trail (Το μεγάλο καραβάνι)

Επική παραγωγή, που ακολούθησε τα χνάρια των μεγάλων σε διάρκεια κωμωδιών της εποχής (βλέπε επίσης The Russians are coming και It's a mad mad mad world και The great race), δηλαδή τρελές καταστάσεις, αλλοπρόσαλλοι χαρακτήρες, ανελέητη σάτιρα, απλά το υπόβαθρο εδώ και αυτό που παρωδεί τελικά είναι το είδος του γουέστερν. Το μεγάλο καραβάνι σε σκηνοθεσία του John Sturges, γνώστη του είδους, αφορά ένα φορτίο από 40 κάρα γεμάτα ουίσκι που θα "πρέπει" να παραδωθούν στο Ντένβερ πριν έρθει ο χειμώνας, διαφορετικά το αντρικό κοινό (κυρίως εργάτες ορυχείων) της πόλης δεν θα αντέξει να βγάλει το χειμώνα! Για αυτό το φορτίο, θα ξεκινήσει να το συναντήσει α) μία διμοιρία ίλης για να το συνοδέψει με ασφάλεια στο Ντένβερ και για να μην γίνουν απρόοπτα (με αρχηγό τον Burt Lancaster), β) μία ομάδα ιρλανδών μεταναστών, γ) ένα γκρουπ ινδιάνων Σιου (σε ρόλο έκπληξη ο Martin Landau) που εποφθαλμιούν αυτό το φορτίο με αλκοόλ, δ) μία ομάδα πολιτών του Ντένβερ μαζί με τον έμπορο που υποδύεται ο Brian Keith που θέλουν να παραλάβουν το αλκοόλ και, τέλος, ε) ένα γυναικείο χριστιανικό σωματείο κατά της χρήσης αλκοόλ με αρχηγό τη Lee Remick και βοηθό την κόρη του Λάνκαστερ που θέλουν να σταματήσουν την πορεία του καραβανιού. Αυτές οι πέντε ομάδες θα "μπλέξουν τα μπούτια τους" όσο δεν πάει, με τις κωμικές καταστάσεις να δίνουν και να παίρνουν. Οι σφαίρες και το πιστολίδι θα είναι ανελέητο, αλλά φυσικά κανένας δεν θα τραυματιστεί. Το τέλος θα τους βρει στους βάλτους και η...βαλτώδης αποτυχία θα σημάνει το τέλος της ιστορίας. Όλοι θα πάρουν το δρόμο πίσω στα σπίτια τους. Προσθέστε και ένα χάπι εντ για 2 πρωταγωνιστικά ζευγάρια και αυτό ήταν ένα από τα πιο γνωστά κωμικά γουέστερν που έπαιζε συχνά και στην κρατική τηλεόραση πριν πολλά-πολλά (λέμε πολλά) χρόνια! Αλλά...

...τώρα που το ξαναείδαμε, το έργο μοιάζει δύσκολο ως απίθανο να προσελκύσει νέο κοινό, ένα κοινό πλέον που είναι μαθημένο σε fast-food εικόνες, μικρά βιντεάκια στα social media κ.ο.κ. οπότε θεωρώ ότι δεν θα ασχοληθεί κανείς και (νομίζω) ότι πλέον αυτού του είδους οι ταινίες (η συγκεκριμένη έκλεισε τα 61 χρόνια!) αφορούν μόνο σινεφίλ κόσμο και οπαδούς του παλιού, κλασικού κινηματογράφου.

How to Murder Your Wife

Ο σκιτσογράφος και αμετανόητος εργένης Jack Lemmon θα την πατήσει με την εντυπωσιακή Ιταλίδα ξανθιά Virna Lisi (που δε μιλάει αγγλικά!) και όντας μεθυσμένος σε δικό του πάρτι, θα την παντρευτεί. Η νέα του ζωή θα έχει πολλές υποχρεώσεις, την απόλυση του πιστού του μπάτλερ, τις αλλαγές στις συνθήκες της ζωής του, τον ερχομό της πεθεράς και άλλα πολλά που θα τον οδηγήσουν στη σκέψη πώς να διαλύσει το γάμο. Και όταν ο δικηγόρος του αναφέρει ότι δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος, αρχίζει να... σκιτσογράφει τον τρόπο να ξεφορτωθεί... διαφορετικά τη γυναίκα του, έχοντας το απόλυτο άλλοθι, δηλαδή How to Murder Your Wife. Ο Richard Quine σκηνοθετεί άλλη μια φορά τον Lemmon, σε άλλη μια κωμωδία σχετικά με τη διαμάχη των φύλων. Έχει έντονο το στοιχείο της δεκαετίας του '60 και των αντίστοιχων κωμωδιών που ήταν πιο χοντροκομμένες και όχι τόσο φινετσάτες, όπως των παλιότερων δεκαετιών. Έχει όμως και ένα ενδιαφέρον φινάλε, και σε γενικές γραμμές, πολλοί "ομοιοπαθείς" όπως εμείς βρίσκουμε πολλά κοινά στοιχεία ή καταστάσεις με αυτές που τραβάει ο πρωταγωνιστής.

Mickey One

Από τα πλούτη και τα λούσα, ο Warren Beatty ως stand-up κωμικός τρέχει να κρυφτεί επειδή χρωστάει στη μαφία. Μετακομίζει στο Σικάγο και δουλεύει σκουπιδιάρης. Σιγά-σιγά αρχίζει να δουλεύει ξανά ως κωμικός με νέο όνομα Mickey One, αφού το έχει μέσα του. Αλλά δεν θα μπορεί να κάνει το κάτι παραπάνω επειδή υπάρχει ο... Φόβος. Πρώτη συνεργασία του Beatty με τον σκηνοθέτη Arthur Penn, σε μία ολίγον τι σουρρεαλιστική ταινία από μεγάλο στούντιο. Περίεργες γωνίες λήψης, νουάρ αισθητική, παιχνίδια με το φως, μοντάζ σαν να είναι φτιαγμένη με μουσική jazz νοοτροπία. Όλα τα 60's σε μία ταινία: jazz, σεξουαλική απελευθέρωση, strip-tease, τραμπολίνο, stand-up comedy, μαφία, φτώχεια και ανέχεια. Και στο κέντρο αυτών, ο ψυχικά βασανισμένος πρωταγωνιστής.

Yo-yo

Ο τρομερός μίμος-κωμικός Pierre Etaix στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του παρουσιάζει έναν πάμπλουτο αλλά εντελώς μοναχικό άνθρωπο να ζει στη βίλα του. Κάποια στιγμή θα περάσει ένα τσίρκο από την περιοχή, θα το νοικιάσει για να τον διασκεδάσουν και εκεί θα συναντήσει τον έρωτα της ζωής του, η οποία έχει μαζί της το γιο τους. Όταν επέλθει το οικονομικό κραχ, θα τα παρατήσει όλα και θα φύγει μαζί τους σε ένα αυτοκίνητο, να ζήσουν από παραστάσεις στη γαλλική ύπαιθρο. Ο μικρός θα μεγαλώσει, θα γίνει ο διάσημος κλόουν Yo-yo, θα γίνει πλούσιος μέσα από την τηλεόραση και θα θελήσει να ξαναφτιάξει την κατεστραμένη πλέον βίλα, όπως την είχε ο πατέρας του, έτσι όπως την είχε δει εκείνο το βράδυ που είχε σταματήσει το τσίρκο στη βίλα. Κύκλους κάνει η ζωή... Εμπνευσμένη σκηνοθεσία, πανέξυπνα γκαγκς σ'αυτή την κωμωδία για σινεφίλ. Ειδικά το πρώτο κομμάτι που μας δείχνει τη ζωή του πλουσίου στη δεκαετία του ’20, η ταινία είναι ένας μεγάλος φόρος τιμής στο βωβό κινηματογράφο και ειδικότερα στον Μπάστερ Κίτον. Καθώς τα χρόνια κυλάνε, αλλάζει και η κινηματογραφική γλώσσα της ταινίας, κάνει μια στάση στη σκρούμπολ κωμωδία για να καταλήξει στη σύγχρονη εποχή και την επίδραση της τηλεόραση και τη δύναμη της διαφήμισης.

Inside Daisy Clover (Έρωτες που σβήνουν την αυγή)

Παραγωγός ο νεαρός τότε Alan J. Pakula, πριν κάτσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο ίδιος, τις λίγες χορογραφημένες σκηνές χορού επιμελήθηκε ο Herbert Ross, πριν κάτσει επίσης ο ίδιος στην καρέκλα του σκηνοθέτη και την υπόλοιπη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Robert Mulligan. Η 27χρονη τότε Natalie Wood υποδύεται τη 16χρονη Daisy Clover που μέσα από την αφάνεια και τη φτώχεια θα γίνει κινηματογραφικό αστέρι και διάσημη τραγουδίστρια. Όλα αυτά τη δεκαετία του '30, στη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ όπου ο μεγαλοπαραγωγός Christopher Plummer φτιάχνει αλλά και διαλύει καριέρες όπως και όποτε θέλει. Αυτή θα ερωτευτεί τον άλλο διάσημο αστέρα που υποδύεται ο νεαρότατος Robert Redford στη δεύτερη κινηματογραφική του εμφάνιση (και βραβείο χρυσής σφαίρας καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου). Άσχετο: μα πόσο τον έχει αντιγράψει ο Brad Pitt; Θα παντρευτούν αλλά από πολύ νωρίς θα καταλάβει η μικρή πρωταγωνίστρια ότι οι έρωτες σβήνουν την αυγή. Συσσωρευμένες πιέσεις από τη «φευγάτη» μάνα της Ruth Gordon με ψυχικά προβλήματα (και υποψήφια για όσκαρ β' γυναικείου ρόλου), από την προβληματική αδερφή της και από τον μεγαλοπαραγωγό θα την φέρουν σε απόγνωση. Inside Daisy Clover λέει ο τίτλος του έργου και ο Mulligan προσπαθεί να μας βάλει στον κόσμο ενός έφηβου κοριτσιού που κατά βάθος δεν ήθελε τίποτα από όλα αυτά. Πετυχημένες οι σεκάνς που χτίζει και προωθεί καριέρες το Χόλιγουντ. Την άνοδο και πτώση όμως των αστεριών την έχουμε δει καλύτερα σε αρκετά άλλα έργα. Τολμηρή όμως για την εποχή της η ανάδειξη του κρυφο-ομοφυλοφιλικού προβλήματος. Κάποια άλλα σημεία είναι αρκετά μελοδραματικά και ολίγο κουραστικά, αλλά στο σύνολό του είναι ένα αξιοπρόσεκτο έργο.

Mirage (Οι συνωμότες)

Σε έναν ουρανοξύστη πέφτει το ρεύμα και λίγο μετά πέφτει και ένας διευθυντής από το παράθυρο! Εμείς παρακολουθούμε τον Gregory Peck να βγαίνει από το γραφείο του και να μην αναγνωρίζει τους συναδέλφους του, να είναι χαμένος, αποπροσανατολισμένος, χωρίς φίλους, δεν θυμάται τίποτα για τον εαυτό του και έχει την εντύπωση πως τα τελευταία δύο χρόνια δούλευε ως λογιστής. Η ζωή του όλη μια οφθαλμαπάτη, εξ ου και Mirage. Θα βρει βοήθεια από έναν ντετέκτιβ (Walter Matthau) όταν ο δεύτερος καταλάβει ότι κάποιοι τους παρακολουθούνε. Με μαεστρία και έξυπνη χρήση της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, ο Edward Dmytryk μάς βάζει μέσα στο κλίμα του μυστηρίου. Η συνωμοσία θα αποκαλυφθεί μόλις στο τέλος, χωρίς να υπάρχει κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια που θα μας κάνει να βαρεθούμε, αφού θα έχουμε απορροφηθεί μέσα στο δράμα του Peck. Ο γυναικείος χαρακτήρας θα προσθέτει περισσότερο μυστήριο παρά θα βοηθάει τον καημένο ήρωά μας, κάτι σαν femme-fatale ταινίας νουάρ. Η αλήθεια θα λάμψει και θα έχει κάποια σχέση με τον πυρηνικό τρόμο της εποχής. Αυτή η απλοϊκή επίλυση, πάντως, δεν θα έχει ουδεμία επίδραση πάνω στο συνολικό αποτελέσμα· το οποίο ήταν η ψυχαγωγία μας για 100 λεπτά και τίποτα παραπάνω.

The Sons of Katie Elder (Οι τέσσερις γενναίοι)

Είχαν χαρακτηρίσει τον Henry Hathaway ως τον σκηνοθέτη του εμπορικού ουέστερν, και μ'αυτή την ταινία, The Sons of Katie Elder, μπορούμε να πούμε ότι έχουν απόλυτο δίκιο! Η απλοϊκή ιστορία της προσπάθειας των τεσσάρων γιων της Κάτι Έλντερ να πάρουν πίσω το ράντσο της μητέρας τους και να εκδικηθούν τον πρόωρο θάνατό της, είναι απλά η αφορμή για να αρχίσει μια ατελείωτη περιπέτεια με μπόλικο πιστολίδι, σκοτωμούς, τσαμπουκαλέματα και ψευτοπαλικαρισμούς. Τα δύο μεγαλύτερα παιδιά υποδύονται οι σταρ John Wayne και Dean Martin, οι οποίο βρίσκονται ξανά μαζί στην οθόνη μετά το Ρίο Μπράβο. Χαρακτηριστικές είναι οι εμφανίσεις των George Kennedy και Dennis Hopper και πολλών άλλων ακόμα. Ένα έγχρωμο φωτογραφημένο γουέστερν, γυρισμένο σε σινεμασκόπ, επαγγελματικά σκηνοθετημένο απο τον Hathaway, μπολιασμένο με λίγο δραματικό στοιχείο και οικογενεικές ενοχές, για να γίνει πιο σοβαρό. Συνολικά, ό,τι πρέπει για τους θαυμαστές του είδους και όχι μόνο. Μπορεί να ρωτήσετε: τι να κάτσουμε να δούμε, άσκοπη και αλόγιστη βία; Μα, πάνω σ'αυτή τη βία χτίστηκε η σημερινή αυτοκρατορία των ΗΠΑ. Δείτε το ως ένα καλό μάθημα ιστορίας!

Ride in the Whirlwind (Κόντρα στους 4 ανέμους)

Ίσως αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα ηθοποιού που ξεκίνησε από τις ανεξάρτητες ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού και με δουλειά και υπομονή ήρθε η επιτυχία και η αναγνώριση. Ο λόγος για τον Jack Nicholson, ο οποίος όλη τη δεκαετία του '60 έπαιζε σε άγνωστα (στο ευρύ κοινό) b-movies. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παρούσα ταινία Ride in the Whirlwind, της οποίας το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο Jack και σκηνοθέτησε ο Monte Hellman, γνωστός για τα δευτεροκλασάτα, υπαρξιακά και ψυχολογικά έργα που έχουν δει πολύ λίγοι, «πνευματικό παιδί του Roger Corman» έγραψε κάποιος, με θαυμαστές όπως οι Tarantino και Rodriguez. Σημειώστε ότι ο Hellman υπήρξε ο executive producer του Reservoir Dogs.

Σ'αυτό το acid-western (όπως το κατηγοριοποιήσανε), λοιπόν, ο Jack με άλλους δυο φίλους του διασχίζουνε τη άγρια δύση με σκόπο να βρούνε δουλειά. Κάνουν στάση σε μια απομακρισμένη ορεινή καλύβα στην οποία βρίσκεται η συμμορία του Harry Dean Stanton (μιριάδες συμμετοχές σε έργα αυτός ο άνθρωπος), η οποία όμως καταζητείται για κλοπές και φόνους από ένα εκτελεστικό απόσπασμα (posse). Τελικά θα τους βρούνε εκεί όλους μαζί, θα αρχίσουν να τους πυροβολούν και να τους σκοτώνουν και η αθώα τριάδα θα βρεθεί κυνηγημένη, χωρίς να φταίει σε τίποτα. Θέλετε και happy end; Δεν πρόκειται για χολιγουντιανή ταινία...

A Very Special Favor (Διαμέρισμα για τρεις)

Ο ελληνικός τίτλος δεν ταιριάζει και πάρα πολύ στο έργο μας. Ο αγγλικός, πάρα πολύ. Επειδή A Very Special Favor ζητάει ο γάλλος μπαμπάς Charles Boyer από τον αμερικάνο γόη Rock Hudson. Κι αυτή η χάρη είναι να... «ρίξει» την κόρη του, μια workaholic ψυχαναλύτρια, γεροντοκόρη, 30 χρονών παρθένα, που υποδύεται η Leslie Caron. Κι αυτός βρίσκει τον καλύτερο τρόπο. Υποδύεται τον ασθενή που θέλει να ξεφύγει από τις γυναίκες που τον κυνηγάνε και τον εκμεταλλεύονται για το κορμί του! Αυτά που ακολουθούν είναι απερίγραπτα, με το ανδρικό φύλο να προσπαθεί να ξεγελάσει το θηλυκό με απίθανους τρόπους. Μόλις όμως μάθει η γυναίκα την αλήθεια, έρχονται όλα τούμπα και η εκδίκηση του θηλυκού είναι κάτι που δεν θέλει να ζήσει κανένα αρσενικό. Χαριτωμένη κομεντί, με ατελείωτα υπονοούμενα και με πολύ καλή χημεία του πανύψηλου Hudson και της κοντούλας Caron, σε ένα ρόλο που ούτε χορεύει, ούτε τραγουδάει η διάσημη για τα μιούζικαλ ηθοποιός. Τραβηγμένο απ'τα μαλλιά το σενάριο, θα πείτε, αλλά στις κωμωδίες αυτά τα πράματα δεν περιμένουμε να δούμε; Όλα τα στερεότυπα γύρω από τις σχέσεις των ζευγαριών αλλά και της σεξουαλικότητας της δεκαετίας του '60 βρίσκονται εδώ, πιο πολύ για να κάνουμε τις συγκρίσεις με το σήμερα.

The Bedford Incident (Βυθίσατε το υποβρύχιο U-128)

Ο Sidney Poitier υποδύεται έναν δημοσιογράφο που ανεβαίνει στο αντιτορπιλικό του αμερικανικού στρατού, που έχει για κυβερνήτη τον Richard Widmark, για να καταγράψει τη ζωή πάνω στο πολεμικό πλοίο. Αυτός έχει το πλήρωμα στην τσίτα όλη την ώρα. Όταν ένα ρωσικό υποβρύχιο εισβάλλει στα χωρικά ύδατα της Γροιλανδίας (μέλος του ΝΑΤΟ), ο κυβερνήτης θα το πάρει από πίσω. Περιμένοντας τις διαταγές, το υποβρύχιο θα μπει ξανά στα διεθνή ύδατα, αλλά ο Widmark θα εξακολουθήσει να το κυνηγάει σε μια προσπάθεια να το αναγκάσει να αναδυθεί και να το φέρει σε απόγνωση. Η βρετανική παραγωγή του 1965 The Bedford Incident σκηνοθετήθηκε από τον James B. Harris, τον παραγωγό των πρώτων ταινιών του Stanley Kubrick. Ο Widmark εκτελεί και χρέη συμπαραγωγού και η ταινία θυμίζει στο σύνολό της το Συναγερμό θανάτου που κυκλοφόρησε ένα χρόνο πιο πριν αλλά και το ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα. Μια καθ' όλα πεσιμιστική ταινία για την εποχή του ψυχρού πολέμου και επηρεασμένη από το επεισόδιο στον Κόλπο των Χοίρων, όπου όλοι βρίσκονταν υπ' ατμόν και τα πάντα κρέμονταν από μια κλωστή λογικής. Σε μικρό ρόλο ο νεαρός Donald Sutherland και στο ρόλο του γιατρού του πλοίου ο Martin Balsam, που υπομένει την αδιαφορία και το χλευασμό του καπετάνιου του.

Falstaff (Chimes of midnight)

Η τελευταία ολοκληρωμένη κινηματογραφική ταινία του Orson Welles αποτέλεσε ένα παλιότερό του σχέδιο, που είχε προσπαθήσει να ανεβάσει στο σανίδι πριν τον πόλεμο. Πρόκειται για τον χαρακτήρα Φάλσταφ που δημιούργησε ο Σαίξπηρ και εμφανίζεται σε διάφορα κείμενα του βάρδου· έναν αρχιψευταρά, γλεντζέ χοντρό που παραμυθιάζει τους πάντες, αλλά διασκεδάζει με τους πάντες και χαίρεται τη ζωή. Ο μεσιέ Γουέλς λοιπόν πήρε αποσπάσματα από τα διάφορα έργα και έφτιαξε ένα καινούριο, το Καμπάνες του μεσονυχτίου. Ίσως η πιο μελετηρή ανάλυση του έργου του βάρδου. Γυρίστηκε στην Ισπανία με ισπανική χρηματοδότηση, συμμετείχαν διάφοροι διάσημοι ηθοποιοί όπως η Jeanne Moreau, ο John Gielgud και ο Ralph Richardson που έδωσε τη φωνή του για την αφήγηση. Και με τι ασχολείται το έργο; Εν ολίγοις, βλέπουμε τον πρίγκιπα της Ουαλίας να κάνει παρέα με τον Φάλσταφ, κόντρα στο πρωτόκολλο και τη γνώμη του βασιλιά που θεωρεί αδιανόητες τέτοιες συναναστροφές. Όταν πάρει το θρόνο όμως, θα γίνει κι αυτός ένας βασιλιάς όπως οι προηγούμενοι και θα τον ξεχάσει. Απίστευτη σκηνοθεσία για άλλη μια φορά από τον Γουέλς, αλλά όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με σαιξπηρικά έργα, μπορεί να το βρουν λίγο δυσνόητο.

The Greatest Story Ever Told

Τέτοιες μέρες, οι ιστορικές, θρησκευτικές και γενικά οι ταινίες-χλαμύδα έχουν την τιμητική τους. Το ωραίο σε μερικές απ'αυτές είναι να τις βλέπεις υπό διαφορετικό πρίσμα. Πώς αλλιώς μπορείς να δεις π.χ. την Ωραιότερη ιστορία του κόσμου του George Stevens που άρχισε να κινηματογραφεί το 1962, τελείωσε μέσα στο '63 και τελικά προβλήθηκε το '65; Η ταινία για τη ζωή του Χριστού οδεύει σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια από άλλες παραγωγές και σε σημεία θα έλεγα ψυχεδελικά! Το ενδιαφέρον εδώ για μένα όμως έγγειται στο απίστευτο καστ που, απ' ό,τι φαίνεται, ήταν ίσως και ο λόγος για να κάνουν την ταινία.

Ξεκινάμε με τον πρωταγωνιστικό ρόλο και σ'αυτήν την αμερικανική παραγωγή βρίσκουμε τον Σουηδό Max von Sydow στο ρόλο του Ιησού! Αντίθετα απ' ό,τι θα περίμενες, ο Charlton Heston συμβιβάζεται στο ρόλο του Ιωάννη του Βαπτιστή. Βλέπουμε επίσης τον Claude Rains ως Ηρώδη στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση, τον John Wayne ως ρωμαίο αξιωματικό να πετάει μία μόνο ατάκα (Truly, this man was the son of God), τον Sidney Poitier ως μαύρο (για πρώτη φορά;) Σίμωνα, τον γνωστό κυρίως από film-noir έργα Richard Conte ως Βαραββά, τον νεαρό τότε Robert Loggia ως Ιωσήφ και την ομορφούλα Dorothy McGuire στο ρόλο της Παναγίας, τον Robert Blake ως Σίμωνα το Ζηλωτή, τον Donald Pleasence στο ρόλο του Πειρασμού, τον Telly Savalas ως Πόντιο Πιλάτο που ξύρισε το κεφάλι του γουλί για το ρόλο και το κράτησε από κει και έπειτα για πάντα και σε διάφορους ρόλους τους Van Heflin, Martin Landau, Angela Lansbury, Shelley Winters και José Ferrer. Σημειώστε ότι βοήθησαν στη σκηνοθεσία και οι Jean Negulesco και David Lean για κάποιες εσωτερικές σκηνές.

Καλό Πάσχα!

The Rounders

Γερόλυκοι καουμπόηδες της παλιάς εποχής δεν βάζουν μυαλό και συνεχίζουν να δουλεύουν πάνω στα βουνά. Κυνηγάνε αδέσποτα γελάδια και άλογα όλο το χειμώνα έναντι αμοιβής. Πρωταγωνιστές ο Glenn Ford και ο Henry Fonda, «παλαίμαχοι» (εν έτη 1965) κινηματογραφικοί καουμπόηδες. Η ταινία The Rounders (όχι η χαρτοπαιχτική ταινία με τον Matt Damon) περιστρέφεται γύρω από διάφορες αστείες καταστάσεις με κέντρο ένα ατίθασο, άγριο άλογο που δεν μπορούν να το τιθασέψουν. Στη σκηνοθεσία ο γνώστης του είδους Burt Kennedy δεν μπορεί να διασώσει την κατάσταση, έχοντας μάλιστα υπογράψει ο ίδιος το μέτριο σενάριο, μεταφορά από το ομότιτλο βιβλίο κάποιου Max Evans. Όλες οι σκηνές της ταινίας θα μπορούσαν να αποτελούν αυτοτελή σκετσάκια ή, καλύτερα, επεισόδια τηλεοπτικής σειράς. Κάτι που έγινε. Το ίδιο βιβλίο μεταφέρθηκε στην τηλεόραση δύο χρόνια μετά σε άγνωστη σε εμάς σειρά. Η κωμική κατά βάση ταινία πάντως σου δημιουργεί ένα χαμόγελο στα χείλη, αλλά δεν γελάς ποτέ αληθινά και αβίαστα. Στο τέλος θα αφήσει σε άλλους μια αίσθηση μετριότητας και σε άλλους αδιαφορία. Προτιμήστε καλύτερα την πραγματικά αστεία ταινία Support your local sheriff που μας έδωσε ο ίδιος σκηνοθέτης το '69.

Ship Of Fools

Το Πλοίο των τρελών αποπλέει από τη Βέρα Κρουζ με προορισμό τη Γερμανία. Βρισκόμαστε στο 1933. Στο κατάστρωμα βρίσκονται οι διωγμένοι από την Κούβα Μεξικανοί και Ισπανοί ενώ στην πρώτη θέση μια ομάδα ετερόκλητων επιβατών, διαφορετικών εθνικοτήτων και κοινωνικών τάξεων. Εκεί εστιάζεται το βλέμμα του σκηνοθέτη Stanley Kramer, εισβάλλοντας στον προσωπικό τους μικρόκοσμο και παρουσιάζοντάς μας τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, τις αποτυχίες τους αλλά και τις ελπίδες τους. Ταυτόχρονα βλέπουμε την μικροψυχία των στενόμυαλων ανθρώπων και τις ρατσιστικές τους αντιλήψεις, λίγο καιρό πριν την εδραίωση του Χίτλερ στη Γερμανία. Η ταινία βασίστηκε στο βιβλίο της Katherine Anne Porter, αν και θα μπορούσαμε να κάνουμε και μια συσχέτιση με τον ομότιτλο, διάσημο πίνακα του Hieronymous Bosch, στον οποίο βλέπουμε μια ομάδα άσωτων ανθρώπων να χαραμίζουν τη ζωή τους στις εφήμερες απολαύσεις αντί να προσπαθούν να ζήσουν πιο «δημιουργικά».

Μεγάλη σε διάρκεια η ταινία, που δεν κουράζει αφού δεν χορταίνεις να βλέπεις τον έναν σταρ μετά τον άλλο. Ενδεικτικά να πούμε ότι πρωταγωνιστούν οι Vivien Leigh (στην τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση), Simone Signoret, Lee Marvin, Oskar Werner, José Ferrer και George Segal μεταξύ άλλων. Κέρδισε δύο βραβεία όσκαρ για τα σκηνικά και τη φωτογραφία και απέσπασε άλλες έξι υποψηφιότητες.

Shenandoah

Ο James Stewart είναι ο χήρος μεγαλοκτηματίας που έχει 6 γιους, μία κόρη και μία νύφη κάτω από την σκεπή του και ζουν στην κοιλάδα με το όνομα Shenandoah στην πολιτεία της Βιρτζίνια. Βρισκόμαστε στην εποχή του αμερικανικού εμφυλίου με τις μάχες να κορυφώνονται και να διεξάγονται μόλις λίγα μίλια μακριά από το κτήμα του Stewart, με τον ίδιο όμως και τους γιους του να μη συμμετέχουν συνειδητά με το στρατό των Νοτίων (ούτε των Βορείων φυσικά!). Κάποια στιγμή όμως ο «Βενιαμίμ» της οικογένειας θα συλληφθεί από τους Βόρειους επειδή θα τον περάσουν για οπλίτη των Νοτίων και τότε η οικογένεια θα πάρει τα άρματα και θα βγει προς αναζήτησή του.

Η ταινία θέλει να σχολιάσει τη ματαιότητα και τον παραλογισμό του πολέμου και ειδικότερα αυτόν του αμερικανικού εμφυλίου. Προσπαθεί όμως να μας συγκινήσει με πολλές σεναριακές ευκολίες και προβλέψιμες ανατροπές. Θα 'λεγα ότι η συγκεκριμένη ταινία απευθύνεται κυρίως σε θαυμαστές του James Stewart.

The Spy Who Came In From The Cold

Έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε που διάβασα το βιβλίο του John Le Carre, αλλά από τότε δεν σταμάτησα να αναζητώ την ομώνυμη ταινία, The Spy Who Came In From The Cold με τον Richard Burton. Και τώρα, μετά τη θέασή της, μπορώ να πω ότι άξιζε η αναμονή. Αποτελεί μία από τις καλύτερες μεταφορές βιβλίων στη μεγάλη οθόνη. Γήινοι, ανθρώπινοι χαρακτήρες (και όχι «πολεμικές μηχανές») μπλέκονται σε ένα μεγάλο και επικίνδυνο «παιχνίδι» δολοπλοκιών και συνωμοσίας, όπου το είναι και το φαίνεσθαι μπερδεύει ακόμα και το θεατή. Να πούμε βεβαίως πως η ταινία δεν έχει καμία σχέση με τις σύγχρονες ταινίες κατασκοπίας. Σε αντίθεση με όσα έχουμε δει και βλέπουμε τελευταίως, εδώ κυριαρχεί η δύναμη του μυαλού και της πειθούς. Ζωές διακυβεύονται από παιχνίδια μυαλού σκακιστικής ακρίβειας. Η γρήγορη δράση και η σωματική βία είναι στοιχεία (σχεδόν) ανύπαρκτα. Ήρεμα πλάνα, μειλήχια(!) σκηνοθεσία από τον έμπειρο Martin Ritt, χαλαροί τόνοι και η ελάχιστη μουσική συμβάλλουν στην αύξηση της αγωνίας.

Σας συμβουλεύω: α) να δείτε την ταινία οπωσδήποτε, αφού β) έχετε αδιάσει το κεφάλι σας από ταινίες όπως Spy Game, Bourne και λοιπών. Έτσι, και παρόλο τα 40+ χρόνια που μας χωρίζουν από την ταινία και τα γεγονότα εκείνης της ψυχροπολεμικής εποχής, θα απολαύσετε την εγκεφαλική σύγκρουση Ανατολής-Δύσης και την εσωτερική πάλη του ήρωάς μας, που βλέπει τον εαυτό του να μάχεται σε έναν κόσμο που η ηθική έχει χαθεί προ πολλού.

Repulsion (Αποστροφή)

Η πρώτη αγγλόφωνη δημιουργία του πολωνού σκηνοθέτη Roman Polanski με πρωταγωνίστρια τη νεαρή και πανέμορφη γαλλίδα Catherine Deneuve. Η Αποστροφή του 1965 μας παρουσιάζει τη βαθμιαία τάση προς την παράνοια μιας νεαρής κοπέλας που φοβάται τις σχέσεις με τους άντρες, αποστρέφεται —για την ακρίβεια— την επαφή μαζί τους και έχει μια παράξενη εμμονή με τις... ρωγμές στους τοίχους. Σταδιακά, θα παρατήσει τη δουλειά της, θα κλειστεί στο σπίτι και θα αρχίσει να φαντάζεται ότι τη βιάζουν. Η επαφή της όμως με... ρεαλιστικούς άντρες θα αποφέρει αιματηρά αποτελέσματα.

Μετά την υποψηφιότητα για το ξενόγλωσσο όσκαρ της ταινίας του Μαχαίρι στο νερό, ο Polanski δημιουργεί ένα ψυχολογικό θρίλερ μέσα σε... εκκωφαντική σιωπή. Μας βάζει στην ψυχοσύνθεση της ηρωίδας αργά αλλά σταθερά, με ανάλογο τρόπο που θα δούμε ξανά στα περισσότερο πετυχημένα Μωρό της Ρόζμαρι και στον Ένοικο. Έντονα close-ups, περίεργες γωνίες λήψης, η απουσία της μουσικής που εντείνει την αγωνία και το έξυπνο «παιχνίδι» της κάμερας με τις σκιές, δείχνουν έναν σκηνοθέτη με όρεξη και ταλέντο. Αν τότε η ταινία έκανε περισσότερο αίσθηση ως ταινία τρόμου, σήμερα βλέπεται ως το δράμα και το ψυχολογικό αδιέξοδο μιας σεξουαλικά ψυχρής κοπέλας.

The Satan Bug

Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίου του Alistair MacLean, η ταινία The Satan Bug του 1965 είναι μια τυπική περιπέτεια με γερές δόσεις θρίλερ, έτσι όπως τα κινηματογραφούσαν τη δεκαετία του '60. Γνώστης του είδους, ο σκηνοθέτης John Sturges καθοδηγεί με άνεση τους άγνωστους, ως επί τω πλείστον, ηθοποιούς του βάζοντάς να περνάνε τα πάνδεινα φυσικά μέχρι τη στιγμή του τέλους που θα έρθει και το... ευτυχές τέλος. Η ταινία ασχολείται με έναν ιδιαίτερα φονικό ιό που «ξεφεύγει» από το εργαστήριο όπου παρασκευάστηκε, προκαλώντας τον τρόμο στους αμερικανούς αξιωματούχους επειδή δεν γνωρίζουν αν έγινε ατύχημα ή δολιοφθορά. Οι περιπέτειες που θα ακολουθήσουν μού έφεραν στο μυαλό τις αντίστοιχες του Τζέιμς Μποντ εκείνης της δεκαετίας, με πιο χαρακτηριστική αυτήν Εναντίον του Χρυσοδάχτυλου! Όπως και να'χει, είναι μια αγνή περιπέτεια που βλέπεται ευχάριστα κάποιο απόγευμα που δεν έχετε τίποτα άλλο να κάνετε.

The Family Jewels

Μια από τις τελευταίες καλές ταινίες του Λιούις εν έτη 1965 όπου, όπως βλέπετε κι απ'την αφίσα, ξεχωρίζει από το γεγονός ότι ο Λιούις αναλαμβάνει να παίξει και τους 7 ρόλους. Με κύριο πρωταγωνιστικό αυτόν του σωφέρ ενός πλουσιοκόριτσου που μένει ορφανό και αναζητά τους υπόλοιπους έξι θείους της που θα πρέπει να τους γνωρίσει και να διαλέξει ποιος θα είναι αυτός που θα την υιοθετήσει (μαζί με την κληρονομιά της). Ο καθένας τους είναι φυσικά ένας-κι-ένας· ένας καπετάνιος, ένας κλόουν, ένας πιλότος, ένας φωτογράφος, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ και ένας γκάνγκστερ. Αυτά είναι τα «οικογενειακά διαμάντια», όπως λέει και ο γεμάτος ειρωνεία τίτλος The Family Jewels (αν και στην αργκό σημαίνει τα γεννητικά όργανα του αντρός, δηλ. την «οικογένεια»!). Στα ελληνικά η ταινία τιτλοφορήθηκε δύο φορές ως «Ο Τζέρι Λιούις και η φαμίλια του» και ως «Ο μεγάλος σαματατζής».

Le Corniaud (Ένα έξυπνο κορόιδο)

Παρόλο που υπήρξαν και κάποιες παλιότερες συνεργασίες τους (με τον Louis de Funes να έχει κυρίως δευτεραγωνιστικό ή... ανύπαρκτο ρόλο), η ταινία Ένα έξυπνο κορόιδο αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη τους πετυχημένη συνεργασία. Το κωμικό δίδυμο δίνει ρεσιτάλ φυσικά με τις ατελείωτες χαζομέρες στις οποίες επιδίδεται. Η μούρη του Funes, εξάλλου, και οι εκφράσεις του αρκούν για να προκαλέσουν χαμόγελα. Αρκετές σκηνές προκαλούν αβίαστο γέλιο και παρόλο που η ταινία δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, περνάς αρκετά ευχάριστα την ώρα σου. Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε επίσης ότι η ταινία είναι και ένας καλός τουριστικός οδηγός, αφού ο Bourvil το σκάει από το Παρίσι με κάτι κλοπιμαία και κατευθύνεται προς Ρώμη, αφού κάνει κάτι στάσεις σε Μασσαλία και Νάπολι, με το Funes να τον ακολουθεί κατά πόδας προσπαθώντας να τον ξεσκεπάσει. Δηλαδή, road trip που παρωδεί τις αστυνομικο-γκανγκστερικές ταινίες. Καθόλου άσχημα για το καλοκαιράκι...