Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Arthur Penn. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Arthur Penn. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2017

Mickey One

Από τα πλούτη και τα λούσα, ο Warren Beatty ως stand-up κωμικός τρέχει να κρυφτεί επειδή χρωστάει στη μαφία. Μετακομίζει στο Σικάγο και δουλεύει σκουπιδιάρης. Σιγά-σιγά αρχίζει να δουλεύει ξανά ως κωμικός με νέο όνομα Mickey One, αφού το έχει μέσα του. Αλλά δεν θα μπορεί να κάνει το κάτι παραπάνω επειδή υπάρχει ο... Φόβος. Πρώτη συνεργασία του Beatty με τον σκηνοθέτη Arthur Penn, σε μία ολίγον τι σουρρεαλιστική ταινία από μεγάλο στούντιο. Περίεργες γωνίες λήψης, νουάρ αισθητική, παιχνίδια με το φως, μοντάζ σαν να είναι φτιαγμένη με μουσική jazz νοοτροπία. Όλα τα 60's σε μία ταινία: jazz, σεξουαλική απελευθέρωση, strip-tease, τραμπολίνο, stand-up comedy, μαφία, φτώχεια και ανέχεια. Και στο κέντρο αυτών, ο ψυχικά βασανισμένος πρωταγωνιστής.

Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2009

Little Big Man (Το μεγάλο ανθρωπάκι)

Η αμερικανική ιστορία της άγριας δύσης μέσα από τη σατιρική και καυστική ματιά του Arthur Penn. Το Μεγάλο ανθρωπάκι είναι ο Dustin Hoffman, ο οποίος αιχμαλωτίζεται από τους ινδιάνους και μεγαλώνει σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα, ήθη και έθιμα. Στην πορεία θα τον πάρουν πίσω οι λευκοί και θα προσπαθήσουν να του μεταδώσουν τα... χριστιανικά πρότυπα με δασκάλα την σεξουαλικά καταπιεσμένη Faye Dunaway. Ο φίλος μας ψάχνει να βρει τι μπορεί να κάνει στη ζωή και γίνεται πωλητής ψευτο-γιατροσόφιων δίπλα στον Merriweather, αργότερα ανεκδιήγητος πιστολέρο με το όνομα Soda Pop Kid και γνωρίζεται με τον Wild Bill Hickok, και πιο μετά κατατάσσεται (ή καλύτερα να πούμε γίνεται μουλαρο-οδηγός) στο στρατό του Κάστερ. Όταν βρεθεί όμως μπροστά στην σφαγή της ίδιας του της φυλής, θα αποφασίσει να πάρει τα βουνά και να ξανασμίξει με τους λίγους που απέμειναν. Η τύχη/μοίρα θα τα φέρει έτσι ώστε να γίνει ιχνηλάτης του Κάστερ και θα τον οδηγήσει στη μάχη του Λιτλ Μπιγκ-χορν όπου και θα συναντήσει το δικό του Βατερλό.

Μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στους μύθους της άγριας δύσης για την εποχή εκείνη. Μεγάλες αλήθειες λέγονται σ'αυτήν την ταινία μέσα από σκληρά, τραγικά και κάποιες φορές κωμικά γεγονότα. Ο Dustin Hoffman είναι όλη η ταινία και αυτό το one-man-show αξίζει να το απολαύσετε. Το ότι αγνοήθηκε γενικά από την Ακαδημία (εκτός από τον ινδιάνο Chief Dan George που κέρδισε υποψηφιότητα στην κατηγορία του β' ανδρικού ρόλου) είναι ένας ακόμα λόγος για να τη δείτε!

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2009

Night Moves (Ύποπτες κινήσεις)

Νυχτερινές κινήσεις από τον ντετέκτιβ Gene Hackman που παρακολουθεί τη γυναίκα του. Νυχτερινές κινήσεις από τους «κακούς» μιας περίεργης και περίπλοκης ιστορίας που ερευνά. Και στις δύο περιπτώσεις η αλήθεια θα τον πληγώσει. Η πρώτη ψυχολογικά και η δεύτερη με σφαίρες. Η ταινία Night Moves είναι ένα σύγχρονο νουάρ, με τον κύριο Hackman να αναλαμβάνει, μετά την παρότρυνση ενός φίλου, μια φαινομενικά απλή ιστορία εξαφάνισης. Μόνο που θα εμπλακεί περισσότερο απ' ό,τι «πρέπει» και θα ανακαλύψει περισσότερα απ' όσα θα ήθελε να μάθει. Και παρά τον χαρακτηρισμό του νουάρ, η ταινία εκτελίσσεται σε εκτυφλωτικά ηλιόλουστες τοποθεσίες. Ουδέν κρυπτόν από τον ήλιο. Σε δεύτερους ρόλους συναντάμε τον James Woods και την δεκαεξάχρονη τότε Melanie Griffith, στην πρώτη της επίσημη κινηματογραφική εμφάνιση. Παρά το μικρό της μπάτζετ και το ότι δεν σου γεμίζει το μάτι εξαρχής, η ταινία είναι απ' αυτές που σου μένουν στο μυαλό για αρκετό καιρό μετά τη θέασή της.

Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2008

The Miracle Worker (Το θαύμα της Άνι Σάλιβαν)

Απίστευτης συγκινητικής δύναμης η ταινία του 1962 The Miracle Worker. Το θαύμα της Άνι Σάλιβαν (όπως είναι ο ελληνικός τίτλος) είναι η προσπάθεια της δις Σάλιβαν να διδάξει ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο γεννήθηκε τυφλό και κουφό. Δηλαδή ανήμπορο να ακούσει ή να δει τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Όταν η δασκάλα πρωτοφτάνει στο σπίτι βρίσκει τη μικρή τόσο κακομαθημένη όσο και ένα μωρό παιδί. Έτσι την αντιμετώπιζαν οι γονείς για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Και μιας και βρισκόμαστε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, η δασκάλα μας —πέρα από τις δυστροπίες της μικρής— έχει να αντιμετωπίσει και τις κοινωνικές προκαταλήψεις της εποχής.

Απίστευτες ερμηνείες από την Anne Bancroft (την μετέπειτα κυρία... Ρόμπινσον) και τη 16χρονη Patty Duke που δίκαια απέσπασαν τα βραβεία Όσκαρ α' και β' γυναικείου ρόλου αντίστοιχα. Η ιστορία βασίστηκε στην αυτοβιογραφία της Helen Keller The Story of My Life. Ο θεατρικός συγγραφέας William Gibson (καμία σχέση με τον συνονόματο sci-fi συγγραφέα) με βάση την αυτοβιογραφία έγραψε το θεατρικό που ανέβηκε με τις ίδιες κυρίες στο Broadway το 1960 και το σενάριο της ταινίας δύο χρόνια αργότερα. Σκηνοθετήθηκε από τον Arthur Penn ο οποίος με αυτήν τη δεύτερη μόλις του ταινία έδωσε δείγματα γραφής ενός μεγάλου και ώριμου σκηνοθέτη.

Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008

The Left Handed Gun (Ο δραπέτης των επτά πολιτειών)

Παίζοντας ο Paul Newman με τη μέθοδο του Actors Studio και έχοντας πλάνα διαρκείας εστιασμένα στα πρόσωπα και στις εκφράσεις τους από τον πρωτοεμφανιζόμενο (κινηματογραφικά πάντα) σκηνοθέτη Arthur Penn, η ταινία The Left Handed Gun δεν είναι ένα συνηθισμένο western της εποχής. Εν έτη 1958 ο Penn δίνει το στίγμα του για τις μετέπειτα μεγάλες ταινίες που θα γυρίσει. Ο Newman δίνει μια υπερβολική ερμηνεία στο ρόλο του Billy the Kid, αλλά στο φινάλε δεν μας χαλάει καθόλου. Η ταινία είναι ίσως και η πρώτη κινηματογραφική δουλειά που ασχολείται σοβαρά με το μύθο του Billy the Kid. Όπως καταλαβαίνετε, δίνει περισσότερο βάρος στον ψυχολογικό τομέα, τονίζοντας τα χαρακτηριστικά του ταραγμένου νεανία και αυτό οφείλεται κυρίως στη θεατρική καταγωγή του έργου, μιας και ήταν διασκευή του θεατρικού του Gore Vidal. Ο ρόλος του Μπίλι ήταν φτιαγμένος και ραμμένος για τον James Dean, μόνο που αυτός μας άφησε χρόνους. Σε γενικές γραμμές το έργο είναι ενδιαφέρων και σε σημεία πολύ καλό, μόνο που θα μου επιτρέψετε, από τις ταινίες με θέμα τον Billy the Kid, να προτιμήσω τον Πατ Γκάρετ και Μπίλι δε Κιντ του Sam Peckinpah.