Don't Bother to Knock

Μικρή ταινία σε διάρκεια και μικρή σε... σινεφιλικό εκτόπισμα. Δεν γνώριζα την υπόθεσή της και υπέθετα ότι πρόκειται για μια ρομαντική ταινία με τον Richard Widmark να βρίσκεται ανάμεσα από δυο γυναίκες. Τελικά, δεν πέσαμε πολύ έξω, καθώς ο Widmark έχει προβλήματα με την κοπελιά του την Anne Bancroft, που τραγουδάει σε ένα μπαρ ενός ξενοδοχείου, και συναντάει την Marilyn Monroe που κάνει τη νταντά σε ένα μικρό κοριτσάκι σε ένα από τα δωμάτια. Αυτό που δεν περιμέναμε είναι να δούμε την Μέριλιν να υποδύεται την ψυχολογικά ανισόρροπη που θα εκδηλώσει την ασθένειά της την πιο ακατάλληλη στιγμή. Η ταινία Don't Bother to Knock τιτλοφορήθηκε δύο φορές στα ελληνικά με τους τίτλους «Φλογισμένα χείλη» και «Το 6ο κλειδί της γκαρσονιέρας». Έχει ένα μικρό ενδιαφέρον, κυρίως λόγω της συμμετοχής των γνωστών προαναφερθέντων ηθοποιών αλλά και του καρατερίστα Elisha Cook Jr., που έχει λίγο μεγαλύτερο ρόλο σε διάρκεια απ'ό,τι συνήθως, όπως επίσης και από το γεγονός πως τα συμβάντα λαμβάνουν χώρα σε πραγματικό χρόνο, στην διάρκεια μιας νύχτας στο ξενοδοχείο δηλαδή. Κατά τ' άλλα, αποτέλεσε την πρώτη εμφάνιση της Bancroft, αλλά ήταν κυρίως ταινία για την προώθηση της Μέριλιν και ανάδειξη(;) του όποιου υποκριτικού της ταλέντου.

Young Winston (Τα ταραγμένα χρόνια ενός γίγαντα)

Στη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, ο ηθοποιός Richard Attenborough καταπιάνεται με τη βιογραφία των πρώτων χρόνων του μεγάλου βρετανού πολιτικού Γουίνστον Τσώρτσιλ. Με διάσημους ηθοποιούς να στελεχώνουν τους δεύτερους ρόλους (Anne Bancroft, Robert Shaw, John Mills και οι νεαρότατοι τότε Anthony Hopkins και Ian Holm), βλέπουμε μια πολύ καλή ανασύσταση της βικτωριανής εποχής στα τέλη του 19ου αίωνα, τα σχολεία που φοίτησε, τις προσπάθειες να πετύχει την αναγνώριση μέσα από τη συμμετοχή του στα βρετανικά στρατεύματα στην Ινδία, στο Σουδάν και στη Νότια Αφρική, αλλά και τις σχέσεις του με τους γονείς του, τον πολιτικό πατέρα Ράντολφ που αρρώστησε και πέθανε νωρίς και την αμερικανίδα στην καταγωγή μητέρα του, με τους οποίους οι σχέσεις ήταν τυπικές. Το έργο Young Winston βασίστηκε στα απομνημονεύματα του Τσώρτσιλ και έγινε σενάριο από τον Carl Foreman. Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για να δουν οι σημερινές γενιές πώς γαλουχούνταν οι τότε γενιές των πολιτικών, σε αντίθεση με τα σημερινά... τζάκια. Voice-over αφήγηση, χρήση αληθινών αποσπασμάτων βίντεο και φωτογραφιών, δημιουργούν ένα ενδιαφέρον βρετανικό έργο με όλα τα συστατικά της κλασικής συνταγής του Χόλιγουντ. Φαίνεται ότι οι βιογραφίες αρέσανε στον Atteborough, αφού δέκα χρόνια μετά, το 1982, μας παρουσίασε τον οσκαρικό Γκάντι και άλλα δέκα χρόνια μετά, το 1992, τον Σαρλό.

The Prisoner of Second Avenue

Μια γλυκόπικρη κωμωδία με δύο υπέροχους ηθοποιούς. Γυρισμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου σε κλειστούς χώρους με ελάχιστα εξωτερικά γυρίσματα, καθώς το σενάριο προέρχεται από το ομότιτλο θεατρικό έργο του Neil Simon. Και με θέμα μας: πώς αντιμετωπίζει ένας άντρας το ενδεχόμενο να χάσει τη δουλειά του, να αρχίσει να κάθεται στο σπίτι και να φέρνει τα λεφτά η γυναίκα. Ο εγκλεισμός του Jack Lemmon στο σπίτι του, εξ ου και ο τίτλος The Prisoner of Second Avenue, θα αρχίσει να του ταράζει τα νεύρα. Θα τα βάλει με τους γείτονες, με τον ψυχίατρό του, με τους συγγενείς του, ακόμα και με αγνώστους στο δρόμο. Το αντρικό του Εγώ δεν θα αντέξει και η κατάρρευση είναι προ των πυλών. Και όλα τα τραβάει η Anne Bancroft που απλά προσπαθεί να βοηθήσει την οικονομική τους κατάσταση. Στην παρέα θα εμφανιστεί ο μεγάλος αδερφός του Lemmon, που τον υποδύεται ο σκηνοθέτης Gene Saks, αλλά αντί να βοηθήσει, θα βγάλει στη φόρα τα σόψυχά τους και τα παιδικά τους τραύματα! Μην αγχώνεστε όμως, δεν πρόκειται για κάποιο βαρύ δράμα. Ο σκηνοθέτης Melvin Frank κρατάει πολύ καλά τις ισορροπίες μεταξύ δράματος και κωμωδίας, δίνοντας μία μεγαλύτερη κλίση στη μεριά της κωμωδίας, φυσικά. Απολαυστική ταινία, ξαναλέω, με πολύ καλές ερμηνείες. Σε μικρό ρόλο ενός ταξιτζή θα δείτε τον F. Murray Abraham αλλά και τον νεαρό Sylvester Stallone σε μια σκηνή στο πάρκο, λίγο καιρό πριν γίνει ο διάσημος Ρόκι!

Nightfall (Άρχοντες της νύχτας)

Μικρή ταινία σε διάρκεια, μικρή σε απήχηση, μικροί σταρ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά ένα μεγάλο όνομα που υπογράφει τη σκηνοθεσία και είναι όλα τα λεφτά: ο Jacques Tourneur. Μπορεί να μην μας παρουσιάζει άλλο ένα Out of the Past, το Nightfall όμως είναι ένα έργο με μυστήριο, δράση και αγωνία: ο μυστηριώδης πρωταγωνιστής μας που προσπαθεί να κρυφτεί από το επικίνδυνο παρελθόν του, ο ασφαλιστής που τον παρακολουθεί, μια μοναχική γυναίκα και οι δύο εγκληματίες που τον κυνηγάνε για τα λεφτά που υποτίθεται ότι τους έκλεψε αποτελούν το μικρό σύμπαν της ταινίας που ξεκινάει χαλαρά, μας βάζει στο κλίμα και την ψυχολογία του πρωταγωνιστή και μετά γκαζώνει μέχρι τέλους, μέχρι τον απίστευτα σκληρό (ακόμα και για τη σημερινή εποχή) θάνατο του κακού. Ίσως αποτελεί και την πρώτη σκηνή τόσο μεγάλης σκληρότητας στην οποία ο κακός πεθαίνει τόσο άσχημα! Σημειώνουμε την πανέξυπνη χρήση των φλάσμπακ και του μοντάζ, γνώριμα στοιχεία φυσικά στο νουάρ σινεμά του Τουρνέρ.

Στα ελληνικά, πέραν του αρχικού τίτλου «Άρχοντες της νύχτας» μπορείτε να τη βρείτε και ως «Μόλις πέσει η νύχτα». Ο πρωταγωνιστής μας είναι ο σχετικά διάσημος τότε Aldo Ray και στο γυναικείο ρόλο η νεαρότατη Anne Bancroft, την εποχή που συμμετείχε κυρίως σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους. Λίγο καιρό μετά πήρε το διαζύγιο από τον πρώτο της άντρα, ξεκίνησε μια μικρή αποχή από το σινεμά μέχρι το 1962 που επέστρεψε με το Θαύμα της Άνι Σάλιβαν με την απίστευτα δυναμική της ερμηνεία που της έδωσε το όσκαρ και την παγκόσμια σινε-αναγνώριση.

Silent Movie (Η τελευταία τρέλα του Μελ Μπρουκς)

Μετά τις μεγάλες επιτυχίες των Φρανκενστάιν τζούνιορ και των Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες, ο Mel Brooks επιστρέφει με ένα ακόμα τρελαμένο σενάριο. Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας, Silent Movie, λέει τα πράματα όπως έχουν. Πρόκειται για μια βουβή ταινία εν έτη 1976. Ο κύριος Brooks και η τρελαμένη του παρέα (Marty Feldman και Dom DeLuise), προσπαθούν να ετοιμάσουν μια ταινία και εμείς παρακολουθούμε τις προσπάθειες που... καταβάλουν ώστε να την πραγματοποιήσουν. Ψάχνουν για ηθοποιούς-σταρ, όπως τον Burt Reynolds, τον James Caan, την Liza Minnelli, την Anne Bancroft, τον διάσημο μίμο Marcel Marceau (ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι ο μόνος στο έργο που... μιλάει) και τον Paul Newman. Πρόκειται ίσως για την τελευταία εξ ολοκλήρου καλή ταινία του Brooks, με αστείες σκηνές από την αρχή ως το τέλος και με ελάχιστες χυδαιότητες. Ό,τι πρέπει για να περάσετε ένα ευχάριστο απογευματάκι. Οι υπόλοιπες ταινίες του Brooks που ακολούθησαν είχαν κάποιες αστείες σκηνές και μόνο.

The Miracle Worker (Το θαύμα της Άνι Σάλιβαν)

Απίστευτης συγκινητικής δύναμης η ταινία του 1962 The Miracle Worker. Το θαύμα της Άνι Σάλιβαν (όπως είναι ο ελληνικός τίτλος) είναι η προσπάθεια της δις Σάλιβαν να διδάξει ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο γεννήθηκε τυφλό και κουφό. Δηλαδή ανήμπορο να ακούσει ή να δει τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Όταν η δασκάλα πρωτοφτάνει στο σπίτι βρίσκει τη μικρή τόσο κακομαθημένη όσο και ένα μωρό παιδί. Έτσι την αντιμετώπιζαν οι γονείς για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Και μιας και βρισκόμαστε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, η δασκάλα μας —πέρα από τις δυστροπίες της μικρής— έχει να αντιμετωπίσει και τις κοινωνικές προκαταλήψεις της εποχής.

Απίστευτες ερμηνείες από την Anne Bancroft (την μετέπειτα κυρία... Ρόμπινσον) και τη 16χρονη Patty Duke που δίκαια απέσπασαν τα βραβεία Όσκαρ α' και β' γυναικείου ρόλου αντίστοιχα. Η ιστορία βασίστηκε στην αυτοβιογραφία της Helen Keller The Story of My Life. Ο θεατρικός συγγραφέας William Gibson (καμία σχέση με τον συνονόματο sci-fi συγγραφέα) με βάση την αυτοβιογραφία έγραψε το θεατρικό που ανέβηκε με τις ίδιες κυρίες στο Broadway το 1960 και το σενάριο της ταινίας δύο χρόνια αργότερα. Σκηνοθετήθηκε από τον Arthur Penn ο οποίος με αυτήν τη δεύτερη μόλις του ταινία έδωσε δείγματα γραφής ενός μεγάλου και ώριμου σκηνοθέτη.