Three on a Match (Οι τρεις δρόμοι)

Θεωρητικά, στο Three on a Match θα βλέπαμε τις ιστορίες τριών κοριτσιών μετά το σχολείο. Αλλά τελικά βλέπουμε μόνο τις ιστορίες των δύο, των οποίων οι ζωές θα διασταυρωθούν. Και βλέπουμε πώς τα φέρνει η ζωή στα κορίτσια, και με τις επιλογές τους πώς τα καταφέρνει η μία και πώς καταστρέφεται η άλλη.

Πρόκειται για μία παλιομοδίτικη ταινία, ακόμα και για μένα που βλέπω παλιές ταινίες. Ο Χάμφρεϊ φυσικά σε ρόλο κακού (είμαστε ακόμα στα 1932) και η προ-κώδικα Χέιζ ταινία του Μέλβιν Λερόι βλέπεται για ιστορικούς λόγους και για τη συμμετοχή των Joan Blondell και Bette Davis.

Red Dust (Μια γυναίκα πειρασμός)

Η ταινία Red Dust από τη χρονιά του 1932 είναι αρκετά παλιομοδίτικη με θέμα τη σκληρή ζωή σε φυτείες πλαστικού στην εξωτική Ινδοκίνα. Είναι όμως αρκετά απελευθερωμένη (πες το και "χύμα") σε θέματα σεξουαλικής φύσεως, μιας και βρισκόμαστε στην εποχή προ του κώδικα Χέιζ, αλλά και ολίγον ρατσιστική απέναντι στους κινέζους. Τη σκηνοθέτησε ο Victor Fleming για λογαριασμό της MGM καθοδηγώντας τον Clark Gable (ως τον ιδιοκτήτη της φυτείας), τη Jean Harlow (μία πόρνη που συζεί με τον Gable) και τη Mary Astor (η σύζυγος ενός τοπογράφου που θα της την "πέσει" ο Gable). Το σενάριο βασίστηκε στο ομότιτλο θεατρικό του 1928 κάποιου Wilson Collison. Γυρίστηκε σε ριμέικ το 1953. Η ταινία ήταν το Mogambo, πάλι με τον Clark Gable και την Ava Gardner στο ρόλο της Harlow και τη Grace Kelly στο ρόλο της Astor.

A Bill of Divorcement (Η τραγωδία ενός πατέρα)

Το A Bill of Divorcement είναι ένα βαρύ έργο, βασισμένο σε ένα θεατρικό της Clemence Dane που έχει για θέμα της την επιστροφή του πατέρα στο σπίτι του μετά από 15 χρόνια (!!), ο οποίος ήταν έγκλειστος σε ψυχιατρική κλινική. Θέλει να μπει ξανά στη ζωή της οικογένειας, χωρίς να γνωρίζει όμως ότι η μητέρα και σύζυγος θέλει να τον χωρίσει για να ζήσει με τον εραστή της, και ότι τα παιδιά τους έχουν μεγαλώσει και είναι σαν να μην τον γνωρίζουν.

Βαρύ έργο που ασχολείται με δύσκολα θέματα (αγάπη και απόρριψη, την αντιμετώπιση ενός ανθρώπου με ψυχικά προβλήματα μέσα στην οικογένεια), εντελώς "θεατρική" σκηνοθεσία (βρισκόμαστε εξάλλου στο 1932) από το George Cukor σε μία από τις πρώτες του ταινίες. Στους ρόλους των συζύγων ο John Barrymore και η Billie Burke (στην πρώτη ομιλούσα της ταινία μετά από 10 χρόνια αποχής από τις βωβές). Στο ρόλο της κόρης η εκθαμβωτική Katharine Hepburn στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Παρόλο τα 70 λεπτά διάρκειας του έργου, δεν νομίζω ότι θα το παρακολουθήσω ξανά.

A Free Soul (Ελεύθερες ψυχές)

Ένα χρόνο μετά το προκλητικότατο (για την εποχή) και βραβευμένο Divorcee του '30, η Norma Shearer επανήλθε με νέα ταινία που τάραξε τα ήθη της εποχής. Στην ταινία A Free Soul υποδύεται μια νεαρή γυναίκα της καλής κοινωνίας που δεν θέλει να γίνει άλλη μια χειραφετημένη νοικοκυρά της εποχής. Αφήνει στα κρύα του λουτρού τον υποτιθέμενο αρραβωνιαστικό της Leslie Howard και μπλέκει συναισθηματικά (και όχι μόνο) με τον αρρενωπό γκάνγκστερ Clark Gable, λίγο μετά την αθώωσή του χάρη στη βοήθεια του δικηγόρου και αλκοολικού πατέρα της, τον Lionel Barrymore. Θα ακολουθήσουν διάφορα γεγονότα που θα φέρουν σε δύσκολη θέση τη σχέση πατέρα-κόρης όπως και τη σχέση της κόρης με την υπόλοιπη αριστοκρατική οικογένεια. Και όταν ο γκάνγκστερ πιει το ίδιο πικρό ποτήρι του χωρισμού, δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Τελικά, ο Howard θα δώσει τη λύση, που θα τους οδηγήσει όμως στο δικαστήριο και εκεί θα φανερωθούν μπροστά σε όλο τον κόσμο όλα τα «αρνητικά» και ανήθικα πράματα που έκανε η Shearer. Και από αυτή την 14λεπτη τελική σκηνή, ο Lionel Barrymore οφείλει τη βράβευσή του με το πρώτο και μοναδικό του βραβείο όσκαρ. Η Shearer ήταν υποψήφια για δεύτερη συνεχή χρονιά όπως και ο σκηνοθέτης Clarence Brown. Η επιτυχία της ταινίας έφτιαξε και την καριέρα του γοητευτικού νεαρού με τη βαθειά, μπάσα φωνή κ. Gable, ο οποίος αμέσως μετά μεταπήδησε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Arsene Lupin

Ο παππούς της Drew Barrymore μαζί με τον αδερφό του, οι John και Lionel δηλαδή, διάσημοι ηθοποιοί της εποχής του '20 και του '30, εμφανίστηκαν μαζί σε λίγα έργα. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ήταν το Arsene Lupin. Δηλαδή για τον φανταστικό, κοσμοπολίτη κακοποιό που το όνομά του έγινε διάσημο μέσα από τις σελίδες των αστυνομικών μυθιστορημάτων του γάλλου Maurice Leblanc. Ο ένας αστυνομικός (Lionel) προσπαθεί με έξυπνο τρόπο να συλλάβει επαυτοφώρο τον Arsene Lupin που δεν έχει δει ποτέ του, αλλά πιστεύει ακράδαντα ότι είναι ο κόμης που υποδύεται ο αδερφός του, ο John. Χαλαρών ρυθμών εργάκι, η δράση είναι αρκετά υποτονική, έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι γάτας και ποντικιού μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, το ρομαντικό κομμάτι είναι λίγο βαρετό, η ληστεία της Μόνα Λίζα στο Λούβρο ενδιαφέρουσα αλλά και αρκετά παλιομοδίτικη, στο σύνολό της μια μέτρια, αλλά όχι αδιάφορη ταινία. Συνέβαλε σ'αυτό και το καλούτσικο τέλος που μου θύμησε κάτι μεταξύ 3:10 to Yuma αλλά και το πιο πρόσφατο (της δεκαετίας του '90 εννοώ) και γεμάτο υπονοούμενα Out of Sight.

Waterloo Bridge

Μια παραγωγή του Carl Laemmle, σε σκηνοθεσία του James Whale και δεν πρόκειται για ταινία με τον Φρανκενστάιν. Βασισμένη στο θεατρικό του Robert E. Sherwood, η ταινία Waterloo Bridge είναι ένα δράμα εποχής, για ένα κορίτσι εξ Αμερικής στο Λονδίνο, την εποχή του Α' Παγκοσμίου πολέμου, που δεν βρίσκει δουλειά και αναγκάζεται να βγάλει τα προς το ζην από το... αρχαιότερο επάγγελμα. Η εν λόγω γέφυρα (του τίτλου της ταινίας) είναι το σημείο συνάντησης των φαντάρων (και όχι μόνο) με τα κορίτσια ελευθέρων ηθών. Ένας 19χρονος γιος αριστοκράτη θα συναντηθεί με την πρωταγωνίστριά μας Mae Clarke κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών και θα την ερωτευθεί. Με τολμηρή για την εποχή σκηνοθεσία και θεματολογία, και κάποιες επίσης τολμηρές σκηνές με την πρωταγωνίστρια και τα λίγα ρούχα που φοράει, παρακολουθούμε το δράμα των δύο ερωτευμένων που δεν μπορούν να προχωρήσουν σε γάμο. Και παρόλο που η πρωταγωνίστρια κρύβει το παρελθόν της, δεν θέλει να εκμεταλλευτεί την οικονομική του άνεση για ένα καλύτερο αύριο. Τελικά, είναι καλή ψυχή κατά βάθος. Να σημειώσουμε ότι η Bette Davis εμφανίζεται σε έναν πολύ μικρό ρόλο ως η αδερφή του 19χρονου. Και αν νομίζετε ότι κάτι σας λέει ο τίτλος, να πούμε ότι ξαναγυρίστηκε το 1940 με την Βίβιαν Λι στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

The Beast of the City

Μια καλή ταινία με θέμα τον κόσμο των αστυνόμων και των γκάνγκστερς από τη χρονιά του 1932, που δεν έγινε τόσο διάσημη όσο η «αγία τριάδα» του είδους: Μικρός Καίσαρ, Δημόσιος κίνδυνος νο. 1 και Σημαδεμένος. Κι αυτό επειδή η ταινία The Beast of the City ασχολείται αποκλειστικά με την προσπάθεια των αστυνομικών να πατάξουν το οργανωμένο έγκλημα, χωρίς να αναλύει καθόλου τους λόγους και τις αιτίες που το έκαναν να ανθίσει στην Αμερική του '20 και του '30.

Πρωταγωνιστής ο Walter Huston ως σκληροτράχηλος αλλά και οικογενειάρχης αστυνομικός που το έχει βάλει σκοπό να συλλάβει τον αρχικακοποιό της πόλης. Ο μικρότερος αδερφός του, επίσης αστυνομικός, μπλέκει με μια ξανθιά σεξοβόμβα (ποιαν άλλη φυσικά πέρα της Jean Harlow) η οποία έχει διασυνδέσεις με τη συμμορία. Ο νεαρός θα την πατήσει όταν αναλάβει μια φύλαξη χρηματοποστολής που θα καταλήξει σε αιματηρή ληστεία. Η αλήθεια θα φανερωθεί, αλλά στη δίκη που θα ακολουθήσει οι κακοποιοί θα αθωωθούν από τους φοβισμένους ενόρκους καθώς ο νεαρός αδερφός δεν θα καταμαρτυρήσει τη συμμορία. Ο Huston θα βρει μια τελευταία λύση για να κλείσει τους λογαριασμούς του. Θα μαζέψει μια επίλεκτη ομάδα αστυνομικών και μαζί με τον μετανιωμένο αδερφό, θα πάνε στο κλαμπ που διασκεδάζει όλη η συμμορία. Αυτό που θα ακολουθήσει -κλείνοντας το έργο- και αυτό που άφησε την ταινία στην ιστορία είναι μια απίστευτα βίαιη συμπλοκή με ανελέητο πιστολίδι που δεν θα αφήσει κανέναν και τίποτα όρθιο. Θα περάσουν πολλά μα πολλά χρόνια μέχρι να αποτυπωθεί ξανά στο πανί παρόμοια σκηνή. Αυτό δείχνει φυσικά το πόσο ελευθερία είχαν οι κινηματογραφιστές τότε, λίγα χρόνια πριν αποδεχθούν εντελώς τον Κώδικα Χέιζ και η λογοκρισία ισοπεδώσει τους δημιουργούς.

The Divorcee (Μετά το διαζύγιο)

Η διάσημη σταρ του βωβού Norma Shearer μπήκε δυναμικά και στις ομιλούσες ταινίες. Να'ναι καλά δηλαδή και ο σύζυγος και μεγαλοπαραγωγός της MGM, ο Irving Thalberg (απ'τον οποίο πήρε και το όνομά του το τιμητικό βραβείο της Ακαδημίας αμέσως μετά τον πρόωρο θάνατό του σε ηλικία 37 χρονών, έτσι;). Χωρίς να αναφέρει σκηνοθετικό credit, η ταινία The Divorcee αναγράφει ότι είναι μια παραγωγή του Robert Z. Leonard, στην οποία όμως είχε καθαρά σκηνοθετικά καθήκοντα, καθώτι ο παραγωγός Thalberg ουδέποτε θέλησε να αναγραφεί το όνομά του στα έργα του.

Η υπόθεση απλή: η Shearer ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της την απατάει και αποφασίζει να τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα. Αυτός ισχυρίζεται ότι δεν σήμαινε τίποτα γι'αυτόν η απιστία. Όταν όμως μάθει για τη γυναίκα του, ο αντρικός του εγωισμός δεν θα το αντέξει και ο χωρισμός θα είναι η μόνη λύση. Αυτή θα αποφασίσει να ζήσει/γλεντήσει τη ζωή της, στην εποχή κιόλας των roaring 20's με τα έξαλλα πάρτυ. Προκλητικότατη για την εποχή της η ταινία, γνήσιο τέκνο της προ-κώδικα Χέιζ εποχής, καθώς παρουσιάζει τη γυναίκα έτσι όπως δεν θα ήθελαν να δουν όλοι οι συντηρητικοί κύκλοι της εποχής. Ιστορικής σημασίας για μας πλέον το έργο αφού έδωσε το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου στη Shearer και μάζεψε υποψηφιότητες για καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου στην τρίτη απονομή της Αμερικανικής Ακαδημίας.

Wild Boys of the Road

Ο William Wellman παρουσιάζει το 1933 ακόμη μία σκληρή ταινία επηρεασμένη από το κραχ του '29 και την οικονομική κρίση. Δύο παιδικοί φίλοι βλέπουν τους γονείς τους να χάνουν τη δουλειά τους, να πιέζονται οικονομικά για να τα βγάλουν πέρα και έτσι αποφασίζουν να το σκάσουν απ' τα σπίτια τους για να τους αφήσουν με ένα στόμα λιγότερο να ταΐσουν και αυτοί να βρουν κάποια δουλειά σε άλλη πόλη. Στην πορεία θα βρουν και άλλα παιδιά που το σκάσανε, άλλα που έμειναν ορφανά και όλοι μαζί θα τριγυρνάνε από πόλη σε πόλη. Αυτοί είναι οι Wild Boys of the Road, μια μεγάλη ομάδα παιδιών που έχουν να αντιμετωπίσουν τις αρχές, την πείνα και ένα αβέβαιο μέλλον, ζουν σε αυτοσχέδιες παραγκούπολεις και ζητιανεύουν για ένα κομμάτι ψωμί.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ρεαλιστικής, σκληρής ταινίας βγαλμένης μέσα από τα στούντιο του Χόλιγουντ. Και αυτό επειδή δεν είχε ακόμα εφαρμοστεί ο Κώδικας Χέιζ και οι παραγωγοί και σκηνοθέτες παρουσίαζαν ιστορίες βγαλμένες μέσα από τη ζωή χωρίς να φοβούνται να δείξουν την ωμή πραγματικότητα, την απαισιοδοξία και τη μιζέρια, καθώς αυτό ήταν το αμερικανικό κοινωνικό πρόσωπο της εποχής. Μετά ήρθαν οι συντηρητικοί και οι «χριστιανοί» και βάλανε την ταφόπλακα με το όνομα λογοκρισία πάνω στο Χόλιγουντ.

Baby Face (Σκιές που περνούν)

Η οικονομική κρίση του μεσοπολέμου που έφερε την κρίση των ηθών, η σεξουαλική απελευθέρωση, η γυναίκα χωρίς ηθικούς φραγμούς που φτιάχνει την καριέρα της χρησιμοποιώντας τη σεξουαλικότητά της, η παρέα με μία μαύρη κοπέλα και τα αποφθέγματα του Νίτσε προσδίδουν στην ταινία την ιστορική της αξία και το ενδιαφέρον σε μας να τη δούμε. Η Baby Face δεν έχει κάποιο πρωτότυπο σενάριο (η γυναίκα που σαγηνεύει και καταστρέφει τους άντρες) είναι όμως ένα αρκετά τολμηρό έργο και αρκετά σεξουαλικά απελευθερωμένο, ίσως ακόμα και για σήμερα. Το τέλος του έργου μπορεί να είναι λίγο συντηρητικό και εκτός σχέσης με την ψυχολογία της πρωταγωνίστριας, αλλά είχε πέσει ήδη πολύ μαχαίρι στο έργο από την επιτροπή λογοκρισίας. Η Barbara Stanwyck είναι εντυπωσιακή, ένα one-woman-show. Σε έναν πολύ μικρό ρόλο (σχεδόν δύο-τριών λεπτών) εμφανίζεται και ο νεαρός John Wayne. Ό,τι να 'ναι.

Heroes for Sale

Η μικρή (σε διάρκεια) κλασική ταινία του 1933 με τον τίτλο Heroes for Sale έχει (για άλλη μια φορά) την υπογραφή του William A. Wellman και πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον Richard Barthelmess, έναν σταρ του βωβού που σταμάτησε πολύ νωρίς την καριέρα του μετά την έλευση του ήχου. Πρόκειται για άλλη μια πολύ καλή και ενδιαφέρουσα ταινία της προ-κώδικα-Χέιζ εποχής, που αποτυπώνει την εποχή της κρίσης του '30 χωρίς ίχνος μελοδραματισμού και συναισθηματισμού.

Γνωρίζουμε τον πρωταγωνιστή μας Tom Holmes στα χαρακώματα του Α' Παγκοσμίου πολέμου. Με μια παράτολμη ενέργεια επιτυγχάνει την αποστολή του αλλά τραυματίζεται και πιάνεται αιχμάλωτος από τους Γερμανούς. Ο «φίλος» του όμως που κότεψε παίρνει τα εύσημα και τα παράσημα και επιστρέφει στην πατρίδα του ως ήρωας. Στον αντίποδα, ο Holmes ελευθερώνεται μετά το τέλος του πολέμου έχοντας εθιστεί στη μορφίνη για να ανταπεξέλθει τους πόνους από τα τραύματά του. Μετά από πολύμηνη διαδικασία απεξάρτησης και αναζήτησης δουλειάς, θα βρεθεί στο Σικάγο. Θα ξεκινήσει ως οδηγός ενός φορτηγού που ανήκει σε εταιρεία πλυντηρίων και σιγά-σιγά με όρεξη και αρκετή επαγγελματική εξυπνάδα θα ανέβει στην ιεραρχία της εταιρείας. Θα έρθει η στιγμή που οι μηχανές θα αναλάβουν το μεγαλύτερο ρόλο στη δουλειά τους, αλλά θα καταφέρει να πείσει το αφεντικό του να μην απολύσει τους πλεονάζοντες εργάτες. Οι εργαζόμενοι τελειώνουν νωρίτερα τη δουλειά τους και κερδίζουν περισσότερο χρόνο ώστε να βρίσκονται με τις οικογένειες και τους φίλους τους. Και εκεί που λες ότι όλα πάνε καλά, πεθαίνει το αφεντικό και αναλαμβάνουν την εταιρεία οι γνωστοί επιχειρηματίες/καρχαρίες. Αρχίζουν οι περικοπές και οι απολύσεις και ο κόσμος τα παίρνει στο κρανίο. Σε μια βίαιη διαδήλωση, ο Holmes θα συλληφθεί και η γυναίκα του θα σκοτωθεί στις οδομαχίες. Αρκετά χρόνια μετά βγαίνει από τη φυλακή και βρίσκεται άνεργος και σταμπαρισμένος ως "Red" στη μετά-κραχ εποχή της μεγάλης κρίσης. Ο κατασκευαστής των μηχανών κέρδιζε λεφτά από τις πατέντες όλα τα χρόνια που βρισκόταν ο Holmes στη φυλακή, αλλά του έβαζε σε τραπεζικό λογαριασμό το ποσοστό του, φτάνοντας στο τέλος να έχει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό. Ο αληθινός ήρωας όμως της ταινίας δεν θα τα δεχτεί και θα τα δωρίσει στους φίλους του για να ετοιμάζουν γεύματα για τους φτωχούς και τους άπορους και αυτός θα συνεχίσει το μοναχικό του δρόμο προς αναζήτηση μιας δουλειάς.

Night Nurse

Άλλη μια ταινία από τις δεκάδες που γύριζε ο William Wellman εκείνη την περίοδο. Η Night Nurse του τίτλου είναι η νεαρή Barbara Stanwyck σε έναν από τους πρώτους της πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στο πρώτο μισό του έργου βλέπουμε την εκπαίδευση της για να γίνει νοσοκόμα. Τα ευτράπελα με τη διευθύντρια, τους νεαρούς εκπαιδευόμενους γιατρούς και τις εγχειρήσεις δίνουν έναν ανάλαφρο τόνο στο έργο. Στο δεύτερο μισό, αφού έχει πάρει το πτυχίο της, πηγαίνει να δουλέψει νυχτερινή βάρδια σε ένα πλουσιόσπιτο προσέχοντας δύο μικρά άρρωστα και ορφανά από πατέρα παιδιά. Εκεί βλέπει ότι τα πράματα είναι σοβαρά, καθώς η μητέρα βρίσκεται συνέχεια μεθυσμένη και ο υπεύθυνος γιατρός αφήνει τα παιδιά να λιμοκτονούν με σκοπό να καρπωθεί τα χρήματα της κυρίας. Στο κόλπο και ο σωφέρ, τον οποίο υποδύεται ο νεαρός Clark Gable (άνευ μουστακίου) στην αρχή της καριέρας του σε πολύ μικρό ρόλο. Το ρόλο ήταν να πάρει ο James Cagney, αλλά με την επιτυχία του «Δημόσιου κινδύνου» αποφάσισε η Warner να μην ξαναπαίξει δεύτερους ρόλους και έτσι προτιμήθηκε ο άγνωστος τότε Gable. Η ταινία βλέπεται μόνο για την κυρία Stanwyck, αλλά δεν έχει τίποτα παραπάνω να προσφέρει σε έναν απλό θεατή του 2010. Ενδιαφέρον είναι να δείτε τις συνθήκες εκπαίδευσης εκείνης της εποχής, τις αρκετά ρεαλιστικές εικόνες από την εργασία στο νοσοκομείο, αλλά το πιο ενδιαφέρον ίσως στοιχείο είναι το ότι βρισκόμαστε στην εποχή πριν τον Κώδικα Χέιζ (2-3 χρόνια δηλαδή) και πολλά πράματα γίνονται χωρίς λογοκρισία: τα κορίτσια αλλάζουν ρούχα μπροστά στους γιατρούς και μπροστά στην κάμερα, κυκλοφορούν με τα νεγκλιζέ, σχολιάζουν και λένε τα πράματα με το όνομά τους.

Midnight Mary (Το ρόδον του μεσονυχτίου)

Έχουμε δει αρκετές ταινίες για άνδρες που για διάφορους λόγους παίρνουν το στραβό δρόμο, ο οποίος φυσικά οδηγεί στη φυλακή. Το 1933 ο William Wellman παρουσίασε την ταινία Midnight Mary με πρωταγωνίστρια την Loretta Young και θέμα μια γυναίκα που βρίσκεται σε δύσκολη κοινωνικο-επαγγελματική θέση. Βρισκόμαστε στην εποχή πριν εφαρμοστεί ο κώδικας Χέιζ στο Χόλιγουντ οπότε ο Wellman παρουσιάζει χωρίς φόβο και πάθος την εποχή εκείνη· εποχή αβεβαιότητας μετά το οικονομικό κραχ, εποχή έντονων κοινωνικών και οικονομικών αντιθέσεων, εποχή στην οποία οι γυναίκες είχαν αρχίσει να ανεξαρτητοποιούνται και οι ατάκες γύρω από το σεξ και την ερωτική επιθυμία δεν ήταν ταμπού.

Η πρωταγωνίστρια βρίσκεται στο δικαστήριο και περιμένει την καταδίκη της. Αυτή αναπολεί το παρελθόν της και μεις μέσα από τα φλας-μπακ μαθαίνουμε την ιστορία της. Η κοπελιά θα βρεθεί από μικρή στα βάσανα, θα μπει σε αναμορφωτήριο και, έχοντας φτάσει σε αδιέξοδο, θα μπλέξει με μια παρέα εγκληματιών. Σε μια «επιχείρηση» θα γνωρίσει έναν πλούσιο πλεϊμπόι, ο οποίος θα τη γλυτώσει απο την αστυνομία. Θα θελήσει να προχωρήσει μπροστά και θα πιάσει δουλειά στην δικηγορική εταιρεία του ζεν-πρεμιέ. Και όταν προκύψει ο έρωτας, θα τη βρει η αστυνομία και θα τη συλλάβει. Στη συνέχεια θα εκτίσει την ποινή της χωρίς να καταδώσει τους πρώην συνεργάτες της, θα προσαφιστεί ότι κορόιδεψε τον νεαρό (ώστε αυτός να μην μπλέξει) και όταν βγει από τη φυλακή θα αναγκαστεί να επιστρέψει στο εγκληματικό παρελθόν. Τα μπλεξίματα συνεχίζονται και η ιστορία έχει ακόμα πολύ δρόμο, αλλά σκεφτείτε ότι όλα τελειώνουν σε 75 λεπτά. Αυτή η θαυμάσια οικονομία και οι ανατροπές σε αυτό το μελόδραμα μάς κράτησαν στη θέση μας. Ίσως βρείτε λίγο κλισέ την υπόθεση, ίσως οι ερμηνείες σάς φανούν υπερβολικές, αξίζει όμως να γνωρίσετε το Χόλιγουντ προ του κώδικα Χέιζ.

Night After Night

Διαβόητος γκάνγκστερ γνωρίζει μια έκπτωτη αριστοκράτισσα, η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην έπαυλη που αγόρασε ο ίδιος και την έχει μετατρέψει πλέον σε night club. Αυτός προσπαθεί να γίνει καλλιεργημένος (κάνοντας μαθήματα γλώσσας κλπ) για να έρθει πιο κοντά σ' αυτήν ενώ αυτή γοητεύεται από το εγκληματικό του προφίλ. Αυτή είναι με λίγα λόγια η βασική υπόθεση της ταινίας Night After Night, η οποία σε γενικές γραμμές είναι πολύ ήρεμη και γενικά αδιάφορη. Σημειώστε ότι η βίαιη δράση, που χαρακτηρίζει αυτές τις ταινίες, εδώ απουσιάζει εντελώς. Ο μόνος λόγος λοιπόν για να δείτε την ταινία είναι να απολαύσετε την ολιγόλεπτη εμφάνιση της Mae West, η οποία περνάει σα σίφουνας, ανεβάζει τις θερμοκρασίες και ισοπεδώνει τα πάντα. Η απήχηση ήταν τέτοια που έκανε τον πρωταγωνιστή George Raft να δηλώσει: She stole everything but the cameras! Ύστερα από όλα αυτά, η Mae υπέγραψε το πρωτόγνωρο συμβόλαιο που της επέτρεπε να γυρίζει ταινίες βασισμένες σε δικά της κείμενα.

Little Caesar (Ο άρχων του εγκλήματος/Μικρός καίσαρ)

Mother of mercy, is this the end of Rico?

Η τριλογία των αρχετυπικών γκανγκστερικών χολιγουντιανών ταινιών (μετά τον Σημαδεμένο) συνεχίζεται με τον Μικρό Καίσαρα. Ο πολύπειρος θεατρικός ηθοποιός Edward G. Robinson (15 χρόνια στο σανίδι) κάνει την μεγάλη αλλαγή με τον ρόλο του ως Rico και στα 38 του χρόνια εγκαθίσταται μόνιμα στα χολιγουντιανά πλατώ. Η επιτυχία της ταινίας είναι πολύ μεγάλη και ο ίδιος γυρίζει τα επόμενα δύο χρόνια 14 ταινίες, οι περισσότερες απ' αυτές σε ρόλο σκληρού άντρα. Και έτσι τυποποποιήθηκε σε τέτοιους ρόλους. Η ταινία ακολουθεί την πορεία δύο φίλων που αναζητούν την επιτυχία μέσω της όχι και τόσο νόμιμης οδού. Ο Rico έχει βλέψεις για μεγάλα πράματα ενώ ο Joe έχει μια κλίση προς τον καλλιτεχνικό χώρο και πιο συγκεκριμένα το χορό. Ενώ όμως ο δεύτερος θέλει να αφήσει τον κόσμο της βίας και να αφοσιωθεί στο χορό, ο Rico ανεβαίνει όλο και περισσότερο στην ιεραρχία του οργανωμένου εγκλήματος. Και, ως συνήθως, θα έρθει η στιγμή που θα τα βάλει με το νόμο αλλά και με τον ίδιο του το φίλο. Και φυσικά, μετά την κορυφή ακολουθεί η πτώση. Ήταν η πρώτη γκανγκστερική ταινία που κυκλοφόρησε (μιλάμε για το σωτήριον έτος 1931) και όρισε τους κανόνες ολόκληρου του κινηματογραφικού αυτού είδους.

I'm No Angel

Η τρίτη ταινία της Mae West ήταν η I'm No Angel και αυτή αποτέλεσε τη δεύτερη συνεργασία της μέσα στην ίδια χρονιά του 1933 με τον εκκολαπτόμενο σταρ Cary Grant. Η επιτυχία της Mae West εκείνη την εποχή έσωσε την Paramount από τη χρεωκοπία. Θυμηθείτε ότι βρίσκομαστε στα χρόνια της οικονομικής κρίσης των '30's. Η λογοκρισία της εποχής «άγγιξε» λίγο την ταινία αυτή τη φορά και συγκεκριμένα για τον τίτλο του τραγουδιού "No One Does It Like a Dallas Man" το οποίο άλλαξε σε "No One Loves Me Like a Dallas Man". Σ'αυτήν την ταινία πάντως ακούγεται από το στόμα της West η πασίγνωστη πλέον ατάκα: When I'm good I'm very good. But when I'm bad I'm better! Τώρα, όσον αφορά την ταινία, βλέπεται ευχάριστα, είναι γεμάτη ατάκες της West αλλά η ιστορία και η πλοκή σε αφήνουν λίγο αδιάφορο και στο τέλος δεν σου αφήνει και καμιά ιδιαίτερη αίσθηση. Προτιμήστε καλύτερα την προηγούμενη ταινία της She Done Him Wrong, αν είστε σε θέση επιλέξετε.

She Done Him Wrong

Η σεξοβόμβα Mae West δίνει άλλο ένα ρεσιτάλ (one woman show) στην ταινία She Done Him Wrong του 1933, που βασίστηκε στο δικό της θεατρικό έργο με τον τίτλο Diamond Lil'. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, οι γεμάτες υπονοούμενα ατάκες της West πέφτουν σαν το χαλάζι μέσα στα 65 λεπτά της ταινίας, η πιο μικρή σε διάρκεια που πήρε υποψηφιότητα για όσκαρ καλύτερης ταινίας. Είμαστε εξάλλου στην εποχή λίγο πριν τον Κώδικα Χέιζ (περί λογοκρισίας) και πολλά πράματα μπορούσαν να λεχθούν. Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στον Cary Grant, τον οποίο η Λαίδη Λου, ιδιοκτήτρια ενός καμπαρέ και μεγάλη θαυμάστρια των χρυσαφικών τόν περνάει για κάποιον άλλο και την πατάει μαζί του, αυτή που τραβούσε τους άντρες απ' τη μύτη. Ο συμπρωταγωνιστής Grant εδώ εμφανίστηκε στον ρόλο που του εκτόξευσε την καριέρα και η 40χρονη τότε West γούσταρε να αναφέρει ότι αυτή ανακάλυψε τον Grant, παρόλο που ήδη είχε εμφανιστεί σε άλλες εφτά ταινίες.

Τώρα, η ταινία μπορεί να μοιάζει σαν κινηματογραφημένο θέατρο, όπως και όλες σχεδόν εκείνης της εποχής (το μεγάλο κακό που έκανε η είσοδος του ήχου στο σινεμά το 1928, την εποχή που οι κινηματογραφιστές είχαν ανεβάσει πολύ ψηλά το επίπεδο της τέχνης τους), αλλά βλέπεται ευχάριστα για όλους τους άνωθεν λόγους.

Freaks (Τα τέρατα)

Ο δημιουργός του αρχετυπικού κινηματογραφικού Δράκουλα (με τον Bela Lugosi) αποφάσισε να προσφέρει στο ανυποψίαστο κοινό της εποχής την απόλυτα ρεαλιστική, δραματική ταινία που η απλοϊκή μας και «υπεράνω» αντίληψη δεν μπορούσε (ίσως ακόμα και σήμερα δεν μπορεί) να χωνέψει. Το σοκ που πρόσφερε η ταινία τα τέρατα το 1932 δεν περιγράφεται. Από τις δοκιμαστικές προβολές φάνηκε ότι θα υπάρχει πρόβλημα και έτσι η MGM πίεσε ώστε να μειωθεί η αρχική διάρκεια των 90 λεπτών. Κόψε-κόψε, η ταινία έφτασε τελικά να διαρκεί μόλις 64 λεπτά. Όλη η δύναμή της όμως βρίσκεται αυτούσια. Και να πούμε ότι το όλο θέμα προκλήθηκε επειδή ο Browning χρησιμοποίησε αληθινούς ανθρώπους με δυσμορφίες και αναπηρίες, επαγγελματίες σε τσίρκο οι περισσότεροι. Αγάπη, έρωτας, μνησικακίες, ζήλια και εκδίκηση σε ένα διαφορετικό περιβάλλον.

Δείτε την ολόκληρη (με μέτρια πάντως ποιότητα) στο βίδεο-γκούγκλι!

Διαβάστε και ένα φοβερό άρθρο για τα κινηματογραφικά τέρατα εδώ!

I Am a Fugitive from a Chain Gang (Είμαι ένας δραπέτης)

Η ταινία του 1932 Είμαι ένας δραπέτης ήθελε περισσότερο να είναι μια ταινία καταγγελίας για τα κακώς κείμενα της εποχής των απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης των φυλακισμένων και της βίας και κακομεταχείρησης από τους αδίστακτους δεσμοφύλακες. Μια ταινία που είναι στην ουσία (άλλο) ένα one-man-show του ηθοποιού Paul Muni. Υποδύεται ένα φερέλπη νεαρό που το όνειρό του είναι να γίνει μηχανικός. Επιστρέφει από τον πόλεμο και αφήνει το σπίτι του και μια σίγουρη δουλειά λογιστηρίου για να αναζητήσει το όνειρό του. Θα μπλέξει όμως κατά λάθος με έναν λωποδύτη και θα οδηγηθεί στα κάτεργα με ποινή κάθειρξης 11 χρόνων. Ένα χρόνο και πολύ... ξύλο μετά, θα καταφέρει να αποδράσει και να διαφύγει απ' την πολιτεία για να καταλήξει στο Σικάγο. Εκεί με νέα ταυτότητα θα δουλέψει, θα σπουδάσει, θα παντρευτεί και με τα χρόνια θα γίνει ένας μεγάλος μηχανικός που θα έχει κερδίσει το σεβασμό της κοινωνίας. Η στραβή όμως δεν θα αργήσει να γίνει και θα ξαναβρεθεί πίσω από τα σίδερα για δεύτερη φορά. Η πουριτανική κοινωνία του Νότου όμως θα τον κρατήσει μέσα και αυτός δε θα έχει άλλη λύση πέρα από το να ξανα-αποδράσει και να ζήσει ως φυγάς.

Βασισμένη στην αυτοβιογραφία κάποιου Robert Elliott Burns, αυτή η απίστευτης δυναμικότητας ταινία απαγορεύτηκε στην πολιτεία της Τζώρτζια (την οποία κατέκρινε φανερά) αλλά έπαιξε το ρόλο της ώστε να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για να καταργηθούν τα καταναγκαστικά έργα από το ποινικό σύστημα των Η.Π.Α.

Scarface (Ο σημαδεμένος)

Όχι η ταινία του Ντε Πάλμα με τον Al Pacino. Μιλάμε για την πρώτη ταινία ο Σημαδεμένος του 1932. Μια εκπληκτική και πολύ σκληρή —για την εποχή της, φυσικά— ταινία. Πρωταγωνιστής εδώ ο Paul Muni στο ρόλο του ιταλο-αμερικανού κακοποιού Tony Camonte, που δεν καταλαβαίνει τίποτα πέρα από βία και όπλα. Μοναδικός στόχος η κορυφή, δηλαδή η εκπλήρωση του αμερικανικού ονείρου, που δεν είναι άλλο από την οικονομική επιτυχία και μόνο. Ο Muni δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, ζώντας το ρόλο του (σκιαγραφώντας τον Αλ Καπόνε;), κάνοντας (δυστυχώς) όλους τους υπόλοιπους ηθοποιούς να φαίνονται καρικατούρες. Ο σκηνοθέτης Howard Hawks αποτυπώνει πολύ καλά τη δίψα του Tony για εξουσία και για χλιδή, δημιουργώντας μια σκληρή, απαισιόδοξη, τολμηρή, μηδενιστική και κατάμαυρη ταινία, επηρεασμένη από την ίδια της την εποχή, αυτή του οικονομικού κραχ.

Εξαιτίας όλων αυτών, όταν επιβλήθηκε ο Κώδικας Χέιζ, το πουριτανικό Χόλιγουντ ανάγκασε τους δημιουργούς να προσθέσουν και έναν υπότιτλο: The shame of the nation, για να μην νομίσει κανείς ότι αγιοποιείται το Κακό και ένα μήνυμα προς την κυβέρνηση που εν ολίγοις ρωτάει: τι κάνετε για όλα αυτά; Έλεος!