Daniel

Το έργο είναι βασισμένο στο βιβλίο The Book of Daniel του E. L. Doctorow που κυκλοφόρησε το 1971, το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε στα πραγματικά γεγονότα της ζωής, καταδίκης και εκτέλεσης το 1953 του ζεύγους των Julius και Ethel Rosenberg με την κατηγορία των κατασκόπων. Το βιβλίο και η ταινία αλλάζουν τα ονόματα και πρωταγωνιστής γίνεται ο Daniel, ο γιος. Επικεντρώνεται στον αντίκτυπο του βάρους του θανάτου των γονιών και των επιπτώσεων που είχαν στα παιδιά τους, στον Timothy Hutton (φρέσκο όνομα εκείνη την εποχή μετά και το όσκαρ που είχε λάβει) και τη νεαρή Amanda Plummer. Μέσα από φλας μπακ και σέπια φωτογραφία, βλέπουμε στιγμές από το αγωνιστικό παρελθόν του ζευγαριού, τη δίκη και όχι μόνο. Το ζευγάρι υποδύονται ο Mandy Patinkin και η Lindsay Crouse και σε μικρό ρόλο βλέπουμε και τη νεαρή Ellen Barkin. "Βαριά" ταινία, μεν, ενδιαφέρουσα, δε. Σκεφτείτε επίσης πόσο θαραλλέα ήταν η επιλογή του Sidney Lumet να κυκλοφορήσει το έργο στη συντηρητική εποχή που πρέσβευε η προεδρία του Ρήγκαν τότε.

Merry Christmas, Mr. Lawrence

Οι τρεις ιστορίες του βιβλίου "The Seed and the Sower" του Laurens van der Post μεταφέρθηκαν στο κινηματογραφικό πανί από το Nagisa Oshima. Ο Άγγλος σεναριογράφος Paul Mayersberg μαζί με τον Γιαπωνέζο Oshima μετέφεραν την πολιτισμική σύγκρουση Άγγλων-Ιαπώνων με φόντο ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π., όπου κυριαρχεί η απογοήτευση και η οργή, παρατηρώντας μεθοδικά πώς φτάνουν στα όρια τους οι άνθρωποι.

Καλά Χριστούγεννα, κύριε Λόρενς αναφωνεί ο Takeshi Kitano, σε έναν από τους πρώτους του ρόλους. Κάτι άλλο που δεν ήξερα είναι ότι ο Μπάουι δεν είναι ο Λόρενς του τίτλου. Αντίπαλος του ο (μουσικοσυνθέτης) Ryuichi Sakamoto, ο οποίος έγραψε και τη μουσική της ταινίας φυσικά.

Never Cry Wolf

Ο γνωστός καρατερίστας Charles Martin Smith (ίσως τον θυμάστε και ως τον τέταρτο της παρέας του Κέβιν Κόστνερ στους Αδιάφθορους) πρωταγωνιστεί και είναι σχεδόν αποκλειστικά ολομόναχος στην ταινία της Disney Never Cry Wolf. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του φισιοδύφη Farley Mowat, βλέπουμε τον κ. Smith που υποδύεται έναν δημόσιο υπάλληλο να ταξιδεύει στις Αρκτικές περιοχές για να ανακαλύψει το λόγο που εξαφανίζονται τα καριμπού. Οι φήμες αναφέρουν ότι τα κατασπαράζουν οι λύκοι, αλλά αυτός θα ανακαλύψει την αλήθεια ζώντας μόνος στη φύση για μεγάλο διάστημα και παρατηρώντας τη ζωή και τις συνήθειες των λύκων. Ως οικογενειακή ταινία μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε καλύτερα, με πανέμορφα πλάνα, οικολογική συνείδηση φυσικά, αλλά και πολλές παραλείψεις σε σχέση με το βιβλίο από τους σεναριογράφους (μέσα σ'αυτούς και ο Curtis Hanson). Προτιμήστε φυσικά το εκπληκτικό βιβλίο που γκρέμισε τα στερεότυπα για τα λύκους και μετά μπορείτε να δείτε και την ταινία.
Ο σκηνοθέτης Carroll Ballard ασχολήθηκε και με άλλες ταινίες με ζώα, πιο χαρακτηριστική το Black Stallion του 1979 και τα Φτερουγίσματα με τον Jeff Daniels.

Local Hero (Ο ήρωάς μας)

Υπάλληλος αμερικανικού πετρελαϊκού κολοσσού πηγαίνει σε μικρό σκοτσέζικο παραλιακό χωριό για να το εξαγοράσει, ώστε να χτίσει η εταιρεία του μεγάλο σταθμό άντλησης πετρελαίου. Οι κάτοικοι είναι συνεννοημένοι και τον καθυστερούν ώστε να αυξήσει την προσφορά του. Και εκεί που όλα φαντάζουν εύκολα (και για τις δύο πλευρές), η υπόθεση θα περιπλακεί από έναν γέροντα που ζει στην παραλία και από το αφεντικό του υπαλλήλου από την Αμερική (ο ηλικιωμένος Burt Lancaster) που έχει μανία με την αστρονομία.

Η επαφή του Αμερικανού με τους ανθρώπους και τη ζωή στο σκοτσέζικο ψαροχώρι είναι που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο Local Hero. Ο επεκτατισμός και η δύναμη των πολυεθνικών εταιριών παρουσιάζεται χωρίς εξάρσεις και φανφαρισμούς. Ο σκηνοθέτης Bill Forsyth εστιάζει στους ηθοποιούς και τους διαλόγους, παρατηρώντας τους διακριτικά. Σημειώστε το ότι κέρδισε και το Bafta καλύτερης σκηνοθεσίας. Τέλος, ήταν το πρώτο έργο στο οποίο έγραψε μουσική ο Mark Knopfler, ο τραγουδιστής/κιθαρίστας των Dire Straits.

The King of Comedy (Βασιλιάς για μια μέρα)

Μεγάλος θαυμαστής του Jerry, ο Robert De Niro θα προσπαθήσει να κάνει οντισιόν στην εταιρεία του πρώτου για να βγει στο «Σόου του Τζέρι» ως stand-up comedian αλλά το μόνο που θα συναντήσει είναι αδιαφορία. Έχοντας όμως και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, θα τραβήξει το πράγμα λίγο παραπάνω, με τη βοήθεια της επίσης τρελαμένης θαυμάστριας Sandra Bernhard, για να γίνει... Βασιλιάς για μια μέρα. Το λεγόμενο stalking σε όλο του το μεγαλείο, με τον Martin Scorsese να υπογράφει μια πολύ καλή ταινία, αρκετά παραγνωρισμένη σήμερα, με τον Jerry Lewis να υποδύεται... τον εαυτό του. Ο De Niro θα επαναλάβει το ρόλο του φανατικού οπαδού, πολλά χρόνια αργότερα, στο The Fan του Τόνι Σκοτ. Η μοναχικότητα του θαυμαστή δεν διαφέρει και πολύ από αυτή του διάσημου αστέρα. Μόνο στα λεφτά και τη φήμη διαφέρουν. Δείτε το έργο, επίσης, και ως μια ερμηνευτική κόντρα του παλιού Χόλιγουντ με το method acting, με το δεύτερο να κερδίζει πανηγυρικά.

The Crimson Permanent Assurance

Την εποχή που έφτιαχναν οι Monty Python το Νόημα της ζωής, και δύο χρόνια πριν ασχοληθεί με το Brazil, ο Terry Gilliam έφτιαξε αυτό το μικρού μήκους εργάκι. Δεκαέξι παρανοϊκά, σουρρεαλιστικά λεπτά, στα οποία βλέπουμε τους ηλικιωμένους εργάτες μιας πολυεθνικής στο Λονδίνο να... επαναστατούν, να παίρνουν την εταιρεία (κυριολεκτικά) στα χέρια τους και να την πηγαίνουν στις ΗΠΑ, προσπαθώντας να χτυπήσουν τον καπιταλισμό και το σύστημα! Τρελός χαβαλές, που στις ΔΝΤ-εποχές που ζούμε (και στις δύσκολες που θα έρθουν) μπορεί να δώσει ιδέες!

Terms of Endearment (Σχέσεις στοργής)

Με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στον κινηματογράφο, ο τηλεοπτικός παραγωγός James L. Brooks μάζεψε τρία όσκαρ· καλύτερης ταινίας ως παραγωγός, σκηνοθεσίας και σεναρίου. Ταυτόχρονα «πρόσφερε» στη Shirley MacLaine την ευκαιρία για μια δυναμική ερμηνεία ως κολλημένη με την κόρη της μητέρα που της απέφερε το πρώτο και μοναδικό βραβείο όσκαρ. Η Debra Winger απέσπασε υποψηφιότητα α' γυναικείου επίσης ρόλου και ο πολύ ερωτήλος πρώην αστροναύτης Jack Nicholson απέσπασε το δεύτερό του βραβείο όσκαρ, στην κατηγορία του β' ανδρικού ρόλου αυτή τη φορά. Οι Σχέσεις στοργής ήταν συνολικά υποψήφιες για 11 όσκαρ. Ενδιαφέρον και το υπόλοιπο δευτεραγωνιστικό καστ, με τον Jeff Daniels σε έναν από τους πρώτους του ρόλους, με τον Danny DeVito σε άλλη μια συνεργασία με τον Brooks μετά την τηλεοπτική σειρά Ταξί και τον John Lithgow σε μια μικρή εμφάνιση. Το σενάριο βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο του Larry McMurtry.

Τώρα, όσον αφορά την ταινία πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους που δεν την είχαν δει. Πρόκειται για την 30χρονη ιστορία και την παθολογική σχέση μιας χήρας με την κόρη της και τις σχέσεις τους με τους άνδρες. Πολύ μελό σε σημεία, αρκετές κωμικές σφήνες και ανάλαφρος χαρακτήρας είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της ταινίας· ό,τι πρέπει για την Ακαδημία! Στιγμιότυπο από τα γυρίσματα, όπως το μεταφέρει η ίδια Σίρλεϊ: Ξεκίνησα την σκηνή ­ μιλούσα, υποτίθεται, στο τηλέφωνο με την Εμα (Ντέμπρα Γουίνγκερ), ενώ ο Τζακ (Νίκολσον) κοιμόταν δίπλα μου. Ξαφνικά αισθάνθηκα κάτω από τα σκεπάσματα μια γλώσσα πάνω στον αστράγαλό μου. Ανέβηκε πάνω στο πόδι μου και ύστερα σταμάτησε... Συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν άλλος από την Ντέμπρα.

Zelig

Βίος και πολιτεία του κυρίου Ζέλιγκ! Του προσώπου που εμφανίστηκε τη δεκαετία του '20 και αυτομάτως έπαιρνε τη μορφή αυτού που βρισκόταν δίπλα του. Πρόκειται φυσικά για μία επινόηση του Woody Allen, ένα φανταστικό πρόσωπο και η ταινία παραγωγής 1983 αποτελεί ουσιαστικά ένα ψευδοντοκιμαντέρ, λίγο-πολύ έτσι ακριβώς όπως μας παρουσίασε δεκαέξι χρόνια αργότερα τον κιθαρίστα Emmet Ray με τη φάτσα του Sean Penn. Με εικόνα που παραπέμπει στη μακρινή εκείνη δεκαετία, ο Allen βάζει τον εαυτό του μέσα σε ιστορικά πλάνα, κάτι που αντέγραψε χρόνια μετά και ο... "Φόρεστ, Φόρεστ Γκαμπ"! Όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται το φιλμ, αποτελεί για τον υπογράφοντα η καλύτερη κωμική ταινία του Νεοϋρκέζου σκηνοθέτη από τη δεκαετία του '80. Φτιάχνοντας τον δικό του Πολίτη Κέιν μάς παρουσίασε ουσιαστικά έναν φόρο τιμής για τα ένδοξα roaring twenties!

Le Dernier Combat

Ο αγαπημένος στο ελληνικό κοινό Luc Besson (Απέραντο γαλάζιο, Νικίτα, Leon κλπ) υπογράφει το 1983 την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία με τίτλο Le Dernier Combat. Πρόκειται για μια μετα-αποκαλυπτική ταινία, στο ύφος και το στυλ του Mad Max, θα λέγαμε. Με ασπρόμαυρη φωτογραφία παρακολουθούμε τις προσπάθειες επιβίωσης τριών διαφορετικών χαρακτήρων σε έναν έρημο κόσμο, που τον έχει καλύψει η σκόνη και η άμμος. Και επειδή τα τελευταία απομεινάρια φαγητού έχουν τελειώσει, προσπαθεί ο ένας (Jean Reno) να σκοτώσει τον άλλο για να τον κάνει μεζέ! Και μια υποσημείωση: σ' αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι δεν ξέρουν (ή δε μπορούν;) να μιλήσουν. Οπότε πέρα από τη μουσική της ταινίας και τους διάφορους φυσικούς ήχους, δεν ακούμε τίποτα άλλο! Ενδιαφέρουσα αυτή η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του Besson, αν μη τι άλλο, αλλά όχι και κάποια ταινία που θα κάτσεις να δεις για δεύτερη φορά.