Ξαναβλέποντας: The Pink Panther

Είδαμε ξανά μετά από χρόνια (στα Τζουμέρκα, έτσι για την ιστορία) το The Pink Panther, την πρώτη ταινία της σειράς ταινιών του Blake Edwards με θέμα τον επιθεωρητή Κλουζό (που υποδύθηκε εκπληκτικά ο Peter Sellers) και τις απίθανες περιπέτειες του. Εδώ όμως, ο πρωταγωνιστής είναι ο David Niven, διάσημος ζεν πρεμιέ αλλά και διαβόητος ληστής που θα βάλει στο μάτι το διάσημο διαμάντι που λέγεται... Ροζ Πάνθηρας, ενώ θα κοροϊδεύει τον Κλουζό που θα ψάχνει μάταια να βρει τον ληστή. Πολλά ευτράπελα που βγάζουν λίγο γέλιο, αρκετά ενήλικα υπονοούμενα, το έργο έχει μία αύρα παλιού κινηματογράφου και θα την ξεχνούσαμε εύκολα, αν δεν υπήρχε η τελική σεκάνς. Και για αυτή την τελική σεκάνς και μόνο (μετά το αποκριάτικο πάρτι), για το κυνηγητό με τα αμάξια, με τις ολόσωμες στολές πιθήκων, με ελάχιστο διάλογο (κάτι σαν φόρος τιμής στις παλιές κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου), ο Edwards σκηνοθετεί γνήσια κωμωδία και το γέλιο βγαίνει αβίαστο.

Heaven's Above! (Ο αμαρτωλός)

Μέτρια αγγλική παραγωγή με τον Peter Sellers να τοποθετείται ως κληρικός (από λάθος, φυσικά, συνωνυμία με άλλο κληρικό) σε μία μικρή βιομηχανική πόλη και όντας καλοκάγαθος και σε σημείο εκνευρισμού «αθώος», δημιουργεί ανατροπές στο κατεστημένο της πόλης και κυρίως στη σχέση των πλουσίων με την εκκλησία. Από τα αδέρφια John & Roy Boulting η ταινία Heaven’s Above! είναι μία τυπική βρετανική κωμωδία καταστάσεων, με πρώτο και μοναδικό «βιολί» τον Peter Sellers, που είχε αρχίσει να γίνεται παγκοσμίως διάσημως εκείνη την εποχή.

The Servant

Σε σενάριο του Harold Pinter, σκηνοθεσία από τον Joseph Losey (στη βρετανική και καλύτερη εποχή της καριέρας του) και πρωταγωνιστή τον Dirk Bogarde, παρακολουθούμε μια κυνική ταινία για την παρακμή της μεγαλοαστικής τάξης. Τόσο ο Υπηρέτης, όσο και ο αριστοκράτης θα υποταχθούν στις ανεξέλεγκτες ορμές τους, που θα οδηγήσουν στην καταστροφή. Το πανέξυπνο σενάριο παρουσιάζει σ'αυτό το παιχνίδι εξουσίας, πείτε το και παιχνίδι υποτέλειας, τον κύριο να εξαρτάται από τον υπηρέτη, να γίνεται τελικά ένα άβουλο ον. Η ανταλλαγή ρόλων που ακολουθεί είναι απλά αναμενόμενη. Λήψεις μέσα από καθρέφτες, η χρήση έντονων σκιάσεων και η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα είναι μερικά από τα τεχνάσματα του σκηνοθέτη που κάνουν το έργο να ξεχωρίζει παρασάγγας από άλλα της εποχής. Στο ρόλο του νεαρού αριστοκράτη ο James Fox, σε έναν από τους πρώτους του κινηματογράφικους ρόλους μετά από αρκετά χρόνια που εμφανιζόταν στην τηλεόραση.

Il Boom

Η μεταπολεμική Ιταλία έζησε τη δικιά της έκρηξη ανάπτυξης στις δεκαετίες του '50 και '60. Μέσα σ'αυτό το κλίμα νεοπλουτισμού, ο Alberto Sordi έκανε μερικές σπατάλες παραπάνω. Για την ακρίβεια, πολλές παραπάνω. Και τώρα είναι πνιγμένος στα χρέη, ένα βήμα πριν του κατασχέσουν τα πάντα. Δεν έχει αφήσει να μάθει τίποτα η γυναίκα του για την κατάστασή τους. Αυτή συνεχίζει να ζει στο όνειρο: πλούτη, μεγαλεία και καλοπέραση. Όταν ο Sordi αρχίζει να ψάχνει για δανεικά, θα καταλάβει ποιοι είναι οι αληθινοί φίλοι και ποιοι όχι. Τη λύση θα τη βρει από σπόντα, όταν του κάνουν μια πρόταση που δύσκολα θα μπορεί να αρνηθεί... βλέποντας το «ρευστό» που θα αποκομίσει. Άλλη μια παραγωγή του Dino de Laurentis με σκηνοθέτη τον αγαπημένο Vittorio de Sica, με το προφητικό σενάριο του μεγάλου Cesare Zavattini. Αυτή η πανέξυπνη κοινωνική σάτιρα, πείτε την και γλυκόπικρη κωμωδία, η ταινία Il Boom παρουσιάζει τα νεόπλουτα ήθη της Ιταλίας, που μοιάζουν πάρα πολύ με τα δικά μας, αυτά δηλαδή που μας οδήγησαν στο σημερινό τέλμα και την οικονομική κρίση. Το παραμύθι είχε αρχή, μέση και τώρα ήρθε το τέλος. Ένα τέλος που θα πονέσει...

Υ.Γ. Αφιερωμένη αυτή η ανάρτηση στον Oldman για το καινούριο του μπλογκ, που ξέρω ότι του αρέσει το ιταλικό σινεμά των 60's!

Shock Corridor

Όποιος μπλέκει με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες. Κάπως έτσι, ο δημοσιογράφος πρωταγωνιστής, μετά από δίχρονη «εκπαίδευση», υποδύεται τον σαλταρισμένο για να μπει στο εσωτερικό ενός σανατόριου με σκοπό να ξεσκεπάσει μια άλυτη υπόθεση φόνου. Ενός φόνου του οποίου οι τρεις μάρτυρες είναι ψυχικά ασθενείς. Λίγο η δικιά του μανία με την υπόθεση, λίγο ο μεγάλης διάρκειας εγκλεισμός του με θεραπείες και ηλεκτροσόκ, η ψυχική του υγεία θα αρχίσει να έχει προβλήματα. Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος, που λέει κι ο λαός. Κι ο Samuel Fuller παρουσιάζει άλλη μια πολύ δυνατή ταινία, για πολλούς την καλύτερή του, από την περίοδο που έφτιαχνε ανεξάρτητα έργα, μακριά από τα μεγάλα στούντιο. Ξαναβλέποντας το Shock Corridor, μπορείτε πολύ πιο εύκολα να δείτε την κριτική του Fuller για την αμερικανική κοινωνία. Ο μικρόκοσμος του ψυχιατρείου περιέχει τον εγωμανή δημοσιογράφο που κυνηγάει πάση θυσία τη μεγάλη είδηση, να πετύχει το δικό του american dream. Ο μαύρος ασθενής που νομίζει ότι είναι λευκός (πανέξυπνη η τοποθέτηση του Φούλερ), εκφράζει όλο το ρατσιστικό μένος του λευκού προς τον μαύρο. Ο σαλταρισμένος καθηγητής εκφράζει το φόβο του πυρηνικού ολέθρου. Και με τον τρίτο ασθενή παρουσιάζει την αντικομουνιστική υστερία· ο ασθενής είχε εξευτελιστεί λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων και της προϊστορίας του στην Κορέα και τώρα νομίζει ότι είναι στρατηγός του αμερικανικού εμφυλίου. Must-see ταινία για κάθε σινεφίλ!

Διαβάστε για την ταινία και στον cinetentas.

Billy Liar (Μπίλι ο ψεύτης)

Η δεύτερη σερί επιτυχία του νεαρού Tom Courtenay (μετά τον... Επαναστάτη δρομέα) έχει την υπογραφή του John Schlesinger. Ήταν η ταινία Billy Liar και μας παρουσίαζε έργα και ημέρες του νεαρού Μπίλι, ενός ονειροπόλου, φαντασιόπληκτου, ψευταρά και εντελώς ανεύθυνου νέου, που δεν ξέρει τι θέλει από τη ζωή του και «βασανίζει» γονείς και συναδέλφους. Παρατηρούμε το χάσμα γενεών σε όλο του το μεγαλείο, με τις νεανικές ανησυχίες και προβληματισμούς που δεν διαφέρουν καθόλου από το σήμερα. Κομβικό ρόλο θα παίξει και η νεαρή Julie Christie, σε μικρό ρόλο σε μια από τις πρώτες της κινηματογραφικές εμφανίσεις στο βρετανικό σινεμά που την έκανε αμέσως αναγνωρίσημη. Η φαντασία του σκηνοθέτη συναντάει αυτή του νεαρού Μπίλι και οπτικοποιεί ό,τι περνάει από το μυαλό του πρωταγωνιστή μας. Πανέξυπνη και ενδιαφέρουσα ταινία, που μας κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος.

Captain Newman M.D.

Ο Gregory Peck είναι ο Captain Newman M.D., ο γιατρός που βρίσκεται στην αμερικανική στρατιωτική βάση της Νεβάδα το 1944 και είναι υπεύθυνος της πτέρυγας 7, δηλαδή αυτής με τους πνευματικά ασθενείς. Έχει στη διάθεσή του τον νεαρό Tony Curtis, ο οποίος με το χιούμορ του και την καλοσύνη του βοηθάει πολύ να ανεβάσει το ηθικό των ασθενών και την πανέμορφη Angie Dickinson που κι αυτή βοηθάει... με τον τρόπο της. Ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται σε κάποιες από τις περιπτώσεις, δείχνοντάς μας διάφορα ψυχολογικά τραύματα των στρατιωτών και αξιωματικών. Βρισκόμαστε εξάλλου στην εποχή που η ψυχανάλυση και οι θεωρίες του Φρόιντ είχαν πάρει τα πάνω τους στην Αμερική, αν και όπως δείχνει η ταινία, λίγοι δίνανε σοβαρή σημασία σε τέτοια συμπτώματα τη δεκαετία του '40 και ειδικότερα στον πόλεμο. «Γιάτρεψέ τον και στείλ'τον ξανά στο μέτωπο» ήταν το σλόγκαν. Η ταινία συμπεριλάμβανε σε μικρό ρόλο και τον Bobby Darin (είχαμε γράψει και στο προηγούμενο ποστ γι'αυτόν) και με την ολιγόλεπτη εμφάνισή του τσίμπησε μια υποψηφιότητα για όσκαρ β' ανδρικού ρόλου. Ο πολύ νεαρός Robert Duvall, στη δεύτερη κινηματογραφική του εμφάνιση, συμμετέχει ως λοχαγός σε μελαγχολία (σχεδόν κατατονικός) πάλι δίπλα στον Peck, όπως και την προηγούμενη χρονιά με το Σκιές στη σιωπή/To kill a mockingbird. Το κωμικό στοιχείο εναλλάσσεται με το δραματικό σ'αυτή την φροντισμένη παραγωγή, φτιάχνοντας μια ταινία που παρακολουθείται άνετα και ειδικά για τους θαυμαστές του πρωταγωνιστικού διδύμου Peck-Curtis.

The Damned (Οι καταραμένοι)

Περίεργη, sci-fi, βρετανική παραγωγή, η οποία έχει μάλιστα και την υπογραφή του Joseph Losey. Το πώς βρέθηκε στο όλο πρότζεκτ ο αυτοεξόριστος, στιγματισμένος από τη μαύρη λίστα του Μακάρθι, αμερικανός σκηνοθέτης δεν το ξέρουμε. Ίσως το θέμα της «κυβερνητικής» βίας που δεν τιμωρείται ενώ η απλή βία καταδικάζεται πλήρως, να τον δελέασε! Ή μπορεί η ιστορία του αρχηγού μιας ομάδας νεαρών χούλιγκανς που δεν αφήνει την αδερφή του να κοιτάξει/ακουμπήσει άλλον άνδρα. Ή το πώς θα είναι... η επόμενη μέρα ενός πυρηνικού όλεθρου. Ή τα μυστικά πειράματα σε αθώα παιδιά. Όλα αυτά μπλέκονται στην ταινία The Damned που γυρίστηκε από τα στούντιο Hammer το 1961, αλλά κυκλοφόρησε το '63, την εποχή δηλαδή που το κλίμα του Ψυχρού πολέμου βρισκόταν στο απώγειο του και η απαισιοδοξία της εποχής κυριαρχεί και στην ταινία. Να σημειώσουμε ότι η αφίσα δεν έχει καμία σχέση με την ίδια την ταινία, φυσικά. Διαφημιστικά τρικ... Από το καστ, ξεχωρίσαμε τον νεαρό τότε Oliver Reed στο ρόλο του αρχηγού της συμμορίας με τα δερμάτινα και τα μηχανάκια.

Le Mépris (Η περιφρόνηση)

Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του Jeal-Luc Godard για εμέ, αφού αποτελεί και έναν φόρο τιμής στο ίδιο το μέσο που υπηρετεί, τον κινηματογράφο. Διασκευάζοντας το μυθιστόρημα "Il Disprezzo" του Alberto Moravia, Η περιφρόνηση μάς παρουσιάζει την ιστορία της αποξένωσης του ζευγαριού Michel Piccoli και Brigitte Bardot, όταν ο πρώτος ως συγγραφέας ασχολείται με τη μεταφορά της Ομηρικής Οδύσσειας σε σενάριο για μια ταινία σε παραγωγή του αμερικανού Jack Palance με σκηνοθέτη τον Fritz Lang (ο οποίος παίζει τον εαυτό του). Παρακολουθούμε τις διαμάχες του παραγωγού με τον σκηνοθέτη για την καλλιτεχνική και όχι τόσο εμπορική προσέγγιση του έργου ενώ παράλληλα το ζευγάρι λογομαχεί, διαφωνεί και συμφιλιώνεται και ξανά πάλι μαλώνει. Μεγάλη σκηνοθεσία από τον Γκοντάρ με πανέμορφα πλάνα και εικόνες από το Κάπρι της Ιταλίας, εμπνευσμένη χρήση της κάμερας (με τα χαρακτηριστικά του τράβελιγκ) και εκπληκτική φωτογραφία.

Donovan's Reef (Γροθιά και γοητεία)

Έχοντας στο μυαλό ότι η ταινία Donovan's Reef περιλαμβάνει τους δύο «σκληρούς» άντρες του Χόλιγουντ, τον John Wayne και τον Lee Marvin, υπέθεσα ότι θα είναι μια κωμική σαχλαμάρα. Ο πρώτος έχει ένα μπαράκι σε ένα παραδεισένιο νησί της Πολυνησίας και ο δεύτερος είναι ο αμερικανός γόης. Έχουν την ίδια μέρα γενέθλια και πλακώνονται συνέχεια στο ξύλο, χωρίς να θυμούνται για ποιο λόγο άρχισε η μεταξύ τους αψιμαχία. Και μετά από τα πρώτα είκοσι λεπτά είπα ότι, αν συνεχιστεί έτσι η ταινία, δεν παλεύεται. Τότε μπαίνει στο παιχνίδι η δις. Elizabeth Allen που υποδύεται την κόρη του γιατρού του νησιού, η οποία καταφθάνει από τη Βοστόνη για να κανονίσει τα περί κληρονομιάς με τον πατέρα της. Έναν πατέρα (Jack Warden) που δεν έχει δει ποτέ και δεν γνωρίζει ότι έχει τρία παιδιά με μια ιθαγενή νησιώτισσα. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα ευχάριστο, κωμικό έργο, ό,τι πρέπει για ένα οικογενειακό απόγευμα. Ο σκηνοθέτης John Ford χειρίζεται άνετα πρωταγωνιστές και δεύτερους χαρακτήρες, προσφέροντας απλή, αγνή διασκέδαση. Θα σας θυμίσει τον Ήσυχο άνθρωπο (με τους ίδιους συντελεστές), αλλά αντί να διαδραματίζεται στην Ιρλανδία, βρισκόμαστε στο νησί Χαληακαλόχα της Γαλλικής Πολυνησίας (αν και γυρίστηκε στη Χαβάι) την εποχή των Χριστουγέννων! Κατά τύχη λοιπόν, μας προέκυψε και επίκαιρο το θέμα. Ενδείκνυται λοιπόν και σε όσους θέλουν να δουν πώς περνάνε (ή περνούσαν το 1963) τα Χριστούγεννα σε εξωτικά μέρη. Να πούμε, τέλος, ότι αποτέλεσε την τελευταία συνεργασία του Ford και του Wayne.

Tengoku to Jogoku (Hign and low / Ο δολοφόνος του Τόκιο)

Ταινία του μεγάλου ιάπωνα δημιουργού Akira Kurosawa με τον μόνιμο πρωταγωνιστή του Toshiro Mifune και δεν είναι θεματολογίας σαμουράι! Ο δολοφόνος του Τόκιο είναι μία σύγχρονη ταινία για την μεταπολεμική Ιαπωνία. Στα αγγλικά τιτλοφορήθηκε "High and Low" ενώ ο ιαπωνικός τίτλος σημαίνει «Παράδεισος και κόλαση».

Ο Μιφούνε είναι ο επιχειρηματίας που σχεδιάζει να αγοράσει το μερίδιο των υπόλοιπων μετόχων και να έχει την πλειοψηφία στην εταιρεία παπουτσιών που εργάζεται. Αφού κατσαδιάζει τους μετόχους και τους διώχνει από την πολυτελή βίλα του πάνω στο λόφο, παίρνει ένα τηλεφώνημα που τον ενημερώνει ότι έχουν απαγάγει το γιο του. Τα λύτρα που ζητάνε είναι ένα υπέρογκο ποσό. Αλλά ο απαγωγέας έχει κάνει λάθος και έχει πάρει το γιο του σωφέρ. Αυτό όμως θα είναι το μοναδικό του λάθος. Ο Μιφούνε θα πρέπει τώρα να αποφασίσει αν θα δώσει τα λεφτά του για το παιδί του σωφέρ και μετά να κυρήξει πτώχευση, ή να δώσει τα λεφτά του για να αγοράσει τις μετοχές και να αφήσει το παιδάκι στην τύχη του. Έτσι κυλάει το πρώτο μισό του έργο, εστιασμένο πάνω στον σκληρό επιχειρηματία και τοποθετημένο εξ ολοκλήρου μέσα στην βίλα. Οι αστυνομικοί που έρχονται να βοηθήσουν την κατάσταση καταλαβαίνουν ότι έχουν να κάνουν με έναν πανέξυπνο και ραδιούργο κακοποιό, που δύσκολα θα εντοπίσουν.
Το δεύτερο μισό του έργου αφορά τις αστυνομικές προσπάθειες ανεύρεσης του απαγωγέα. Παρακολουθούμε σχεδόν ντοκυμαντερίστικα τις προσπάθειες σε όλα τα μέτωπα και με όλες τις μεθόδους της εποχής. Αφήνουμε τη βίλα εκεί ψηλά στο λόφο και κατεβαίνουμε χαμηλά στις τρώγλες και στα βρώμικα σοκάκια. Αμέσως πάει το μυαλό μας στον τίτλο του έργου: παράδεισος για τους έχοντες και κόλαση για τους μη έχοντες. Ο απαγωγέας τελικά θα την πατήσει από μια μπλόφα. Για να μπορέσουν όμως να τον συλλάβουν, πρέπει να τον ωθήσουν να επαναλάβει το έγκλημα που έκανε· να ξανα-δώσει δηλαδή υπερβολική δόση ηρωίνης στους ναρκομανείς συνεργάτες του.

Κουροσάβα σε μια από τις καλύτερες στιγμές του. Αστυνομική περιπέτεια με στοιχεία θρίλερ και έντονο ανθρωπιστικό και κοινωνικό προβληματισμό, ιαπωνικής προέλευσης. Άσχετο: σε κάποια σκηνή, ο δολοφόνος μού έφερε στο μυαλό τον Elijah-Φρόντο-Wood στο Sin City. Διαβάστε ακόμα ένα σχολιασμό της ταινίας εδώ. Τέλος, να πούμε ότι φημολογείται πως ο Σκορσέζε θα γυρίσει το 2010 το ριμέικ της ταινίας.

It's a Mad Mad Mad Mad World

Ένα τροχαίο ατύχημα λαμβάνει χώρα και οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι (και ολίγον χαζοί) που σπεύδουν να βοηθήσουν τον άτυχο, ετοιμοθάνατο κύριο μαθαίνουν το νεό της ζωής τους: ότι έχει κλέψει ένα ασύλληπτο χρηματικό ποσό και το έχει θάψει κάτω από ένα τεράστιο... W. Ένα τρελό κυνήγι θησαυρού ξεκινάει με τα ευτράπελα να δίνουν και παίρνουν. Για σχεδόν τρεις ώρες και με ξέφρενο ρυθμό παρακολουθούμε με πολλά γέλια αυτή την ταινία με τον μόνο λογικό άνθρωπο να είναι ο Spencer Tracy, που υποδύεται τον αστυνομικό που προσπαθεί να βγάλει άκρη. Ο τρελός τρελός τρελός κόσμος όμως χρωστάει την αξία του στον Stanley Kramer, που αφήνοντας για λίγο τα δραματικά έργα, μας προσφέρει στο πιάτο μια αγνή και απολαυστική κωμωδία, κάτι σαν φόρος τιμής στους μεγάλους κωμικούς του... ασπρόμαυρου παρελθόντος. Αναζητήστε την.

Mélodie en sous-sol (Η μεγάλη ληστεία του καζίνο)

Παλιομοδίτικη, αλλά κοσμοπολίτικη περιπέτεια, με την υπογραφή του έμπειρου γάλλου σκηνοθέτη Henri Verneuil, τον οποίο έχουν χαρακτηρίσει ως τον πιο... «αμερικανό» γάλλο σκηνοθέτη. Η παρούσα ταινία Η μεγάλη ληστεία του καζίνο (που κυκλοφόρησε και με δεύτερο, πάντα άκυρο, τίτλο: Ληστεία στο Μόντε Κάρλο) μοιάζει σε πολλά με τη προσπάθεια των Rat Packers να κλέψουν τα αμερικάνικα καζίνο. Η διαφορά εδώ είναι ότι έχουμε όλους κι όλους δύο άτομα που θα προσπαθήσουν να κλέψουν ένα καζίνο στις Κάννες! Ολόκληρη η ταινία είναι οι δύο πρωταγωνιστές της: ο ώριμος Jean Gabin που ετοιμάζει το τελευταίο, μεγάλο κόλπο της καριέρας του με το που βγαίνει από τη φυλακή και παίρνει για συνεργάτη του τον νεαρό Alain Delon. Ο δεύτερος είναι που θα σκαρφαλώσει τοίχους, θα περάσει μέσα από συστήματα εξαερισμών και θα κατέβει φρεάτια από ασανσέρ (κάτι από Clooney μου θύμισε εδώ). Ο πρώτος δηλαδή είναι το μυαλό και ο δεύτερος η γοητεία και η δύναμη. Ήρεμοι είναι ως επί τω πλείστων οι ρυθμοί της ταινίας και αρκετά χαλαρή η σκηνοθεσία, με πινελιές αγωνίας και θρίλερ κατά τη διάρκεια εκτέλεσης του μεγάλου κόλπου, έτσι όπως επιβάλει το είδος. Το γλυκόπικρο τέλος όμως είναι αυτό που δίνει επιπλέον αξία στο παραλίγο μέτριο εργάκι.

Hud (Άγριος σαν θύελλα)

Μία πεθαμένη αγελάδα από άγνωστη αιτία θα αποτελέσει την εκκίνηση των γεγονότων που θα φέρει την οικογένεια των Banon κοντά στη χρεωκοπία. Ύστερα από χρόνια σκληρής δουλειάς, το ράντσο τους κινδυνεύει με αφανισμό λόγω της εμφάνισης αφδώδους πυρετού. Μαζί με την οικονομική κρίση, θα αναβλύσουν όμως και όλα τα οικογενειακά προβλήματα. Οι τεταμένες σχέσεις πατέρα (Melvyn Douglas) και γιου (Paul Newman) θα οδηγηθούν σε όξυνση μπροστά στον εγγονό (και ανιψιό αντίστοιχα) και στην -λέγε με και γεροντοκόρη- υπηρέτρια. Οι παραδοσιακές αρχές του καλοκάγαθου πατέρα θα έρθουν σε σύγκρουση με τις νέες τάσεις που εκφράζει ο θερμόαιμος γυναικοκατακτητής Hud.

Η ταινία Hud του 1963 είναι μια από τις πολλές συνεργασίες του Paul Newman με το σκηνοθέτη Martin Ritt. Η ταινία ξεχωρίζει για την εκπληκτική φωτογραφία (όπως αναμενόταν άλλωστε) του James Wong Howe και τη λιτή μουσική του Elmer Bernstein όπως φυσικά και για την συγκρατημένη σκηνοθεσία του Ritt. Το σενάριο βασίστηκε στο βιβλίο Horseman, Pass By του νεαρού (ούτε 30 χρονών τότε) συγγραφέα Larry McMurtry, γνωστός σήμερα για το σενάριο του Brokeback Mountain. Επτά υποψηφιότητες για όσκαρ μάζεψε η τιανία, από τις οποίες κερδισμένοι βγήκαν για πρώτη φορά στην καριέρα τους οι ηθοποιοί Melvyn Douglas και Patricia Neal (β' ανδρικού και α' γυναικείου αντίστοιχα) και ο Wong Howe για τη φωτογραφία.

The Nutty Professor (Δάσκαλος για κλάματα)

Το The Nutty Professor είναι ίσως η πιο διάσημη ταινία του Lewis στις μέρες μας. Κι αυτό οφείλεται στον Έντι Μέρφι. Ο ρόλος του σπασίκλα, ασχημούλη και καθόλου δημοφιλή καθηγητή Julius Kelp, ο οποίος ανακαλύπτει μια χημική φόρμουλα που τον μεταμορφώνει στον Buddy Love, τον όμορφο, ετοιμόλογο και καταφερτζή με τις γυναίκες, έχει μείνει πλέον στην ιστορία, περισσότερο κι από την ίδια την ταινία! Που μπορεί να μην έχει να προσφέρει τίποτα περισσότερο πέρα από τον διπλό ρόλο του Λιούις (κάτι σαν Dr. Jekkyll και Mr. Hyde), είναι όμως πολύ καλύτερη από τα (σχεδόν) σκατολογικά ριμέικ του προαναφερθέντα κυρίου Μέρφι.

Il Gattopardo (Η λεοπάρδαλη της Σικελίας/Ο γατόπαρδος)

Μια καριέρα με μεγάλους ρόλους σε μεγάλες ταινίες. Ο λόγος για τον Burt Lancaster που το 1963 έπαιξε στη μεγάλη παραγωγή του Luchino Visconti, Ο γατόπαρδος. Αν και πρώτη επιλογή του σκηνοθέτη ήταν ο Lawrence Olivier, επέλεξε τελικά τον Lancaster μετά τις πιέσεις των παραγωγών για έναν πιο εμπορικό σταρ στη θέση του πρωταγωνιστή. Όλο το καστ είναι όμως εκπληκτικό και... πολυ-πολιτισμικό με τον γάλλο Alain Delon, την ιταλίδα Claudia Cardinalle και τον επίσης ιταλό Terence Hill (ναι, αυτός ο Hill που μετά έπαιζε μπουνιές!). Προσθέστε την εκπληκτική μουσική του Nino Rota (και τα βαλς του Βέρντι), την πανέμορφη έγχρωμη φωτογραφία του Giuseppe Rottuno, τα πολύχρωμα κουστούμια και τα επιβλητικά σκηνικά, όλα κάτω από τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Visconti, ο οποίος μας παρουσιάζει την (επικών κινηματογραφικών διαστάσεων) ιστορία της ενωποίησης της Ιταλίας γύρω στα 1860, την εποχή του Garibaldi· μέσα σε τρεις ώρες παρακολουθούμε την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού από τη σκοπιά του... γατόπαρδου και τις διάφορες επιπτώσεις στην οικογένειά του, την κοινωνία και την αριστοκρατία. Η βερσιόν που παρακολουθήσαμε ήταν με την ιταλική γλώσσα, στην οποία η φωνή του Lancaster ντουμπλαρίστηκε από ιταλό ηθοποιό. Χρυσός φοίνικας στο φεστιβάλ των Καννών (μέρες που είναι).

Lilies of the Field

Καταρχάς, για την ταινία Τα κρίνα του αγρού του 1963 βρήκαμε διάφορους ελληνικούς τίτλους που της απέδωσαν κατά καιρούς: Κάτω από το βλέμμα του Θεού ο ένας, Λευκοί άγγελοι, μαύροι άγγελοι, ο άλλος. Όπως και να'χει, πρόκειται για την ταινία που έδωσε το βραβείο Όσκαρ α' ανδρικού ρόλου στον Sidney Poitier, γράφοντας με χρυσά γράμματα το όνομά του στην κινηματογραφική ιστορία όντας ο πρώτος αφροαμερικανός άντρας που κέρδιζε το εν λόγω βραβείο.

Και αυτό για το ρόλο ενός ρέμπελου νεαρού που πηγαίνει όπου φυσάει ο άνεμος. Μέχρι τη στιγμή που το αμάξι του θα πάθει μια μικρή βλάβη και θα αναγκαστεί να σταματήσει σε κάτι γερμανικής προελεύσεως καλόγριες για να ζητήσει λίγο νερό. Για αυτές θα είναι η απάντηση στις προσευχές τους: ένας δυνατός άντρας που θα αναλάβει όλες τις σκληρές δουλειές. Στην αρχή δέχεται να επισκευάσει τη σκεπή τους, αλλά μετά το πέρας καταλαβαίνει ότι αυτές δεν έχουν σκοπό (ούτε χρήμα δηλαδή) να τον πληρώσουν. Και επιπλέον, του ζητάνε να επισκευάσει και το γκρεμισμένο παρεκκλήσι, φυσικά δωρεάν! Διστακτικός στην αρχή, θα αναλάβει τη δουλειά. Στην πορεία όμως (και μετά τις πολλές δυσκολίες και κάποια απολαυστικά... μαθήματα αγγλικών) θα ανακαλύψει ότι η ανταμοιβή δεν χρειάζεται να είναι μόνο χρηματική. Και έτσι όπως ήρθε, θα φύγει προς το άγνωστο. Ανθρωπιστικά και θρησκευτικά τα μηνύματα της ταινίας, τα οποία μπορεί να τα βλέπουμε λίγο-πολύ απλοϊκά και ετεροχρονιστικά στις μέρες μας, παρουσιάζονται όμως με έναν ιδιαίτερο τρόπο (και ολίγον τι κωμικό), αφήνοντάς μας στο τέλος μια γλυκιά αίσθηση.

Σημειώστε ότι το παρεκκλήσι χτίστηκε πραγματικά για τους σκοπούς της ταινίας και θα μπορούσε να υπάρχει για δεκαετίες αργότερα, μόνο που χτίστηκε σε νοικιασμένη γη και γι' αυτό γκρεμίστηκε μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων.

The Haunting (Στοιχειωμένος πύργος)

Αν όχι η καλύτερη (μιας και υπάρχει η Ψυχώ), τότε σίγουρα ο Στοιχειωμένος Πύργος του 1963 είναι μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου της δεκαετίας του '60. Κι αυτό οφείλεται χάρη στη δεξιοτεχνία του μεγάλου σκηνοθέτη Robert Wise, ο οποίος χωρίς να μας δείξει ούτε μια σκηνή με αίματα να ρέουν, με τρομαχτικά φαντάσματα, με κακάσχημα ζόμπι και άλλα κουραφέξαλα, δημιουργεί τρόμο! Η υπόθεση απλή: ένας καθηγητής προσπαθεί να ανακαλύψει και να αποδείξει την ύπαρξη φαντασμάτων και έτσι αποφασίζει να κάνει ένα πείραμα: απομονώνεται με άλλα τρία άτομα (με διαφορετικά πιστεύω ο καθένας) σε έναν υποτιθέμενο πύργο με φαντάσματα για να καταγράψει... οτιδήποτε μη φυσικό. Αξιοποιώντας τον ήχο στο έπακρο και τα εντυπωσιακά σκηνικά και με τη βοήθεια της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, ο Wise δημιουργεί μια επιβλητική, τρομακτικά ατμοσφαιρική ταινία, η οποία προκαλεί ανατριχίλες ακόμη και σήμερα.

Και φυσικά μην μπερδευτείτε με το αστείο ριμέικ του ανεκδιήγητου Γιαν Ντε Μποντ. Ξεχάστε το αυτό!

Tom Jones (Επιχείρησις κρεβατοκάμαρα)

Έχοντας διαβάσει ότι η ταινία Tom Jones, παραγωγής 1963, έχει πάρει τα όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, μουσικής και σεναρίου και πέντε υποψηφιότητες ερμηνειών είχα απορία να δω τι παίζει. Και η έκπληξή μου ήταν μεγάλη μετά τη θέασή της, διότι επρόκειτο για μια... διασκεδαστική ταινία. Βέβαια, κι άλλες ταινίες βραβεύτηκαν που, κατά γενική ομολογία, δεν το άξιζαν. Ας μην αρχίσω όμως να απαριθμώ. Καλά που δεν το κέρδισε η Κλεοπάτρα εκείνη τη χρονιά, να λέμε! Στο έργο μας όμως: οι ηθοποιοί είναι όντως σε... κέφια, η παραγωγή προσεγμένη (σκηνικά, κουστούμια, φωτογραφία, ξέρετε εσείς) και όλα όμορφα «ενορχηστρωμένα» φτιάχνοντας μια πολύ καλή δημιουργία. Στο τέλος όμως δεν ενθουσιάζεσαι. Λες ότι σου άρεσε η ταινία και ως εκεί. Έχουν όντως ενδιαφέρων οι σεκάνς απομίμησης στο στυλ των βουβών ταινίων και διάφορες κωμικές σκηνές. Αλλά χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο, νιώθω ότι δεν με κέντρισε η ιστορία σε μεγάλο βαθμό· τα ερωτικά τερτίπια εξάλλου δεν έχουν αλλάξει και πολύ από την εποχή του Αδάμ και της Εύας και επίσης έχουμε δει διάφορες ταινίες με τρελές καταστάσεις. Η επιτυχία της ίσως έγκειται στο ότι έδειχνε τα πράματα λίγο πιο ωμά, κάτι που γινόταν σπανίως στον κινηματογράφο εκείνη την εποχή. Αλλά πού να ξέρω γω, δεν είχα γεννηθεί τότε! Εν συντομία πάντως, η παρακολούθησή της είναι ενδιαφέρουσα, αν δεν έχεις μεγάλες προσδοκίες από δαυτήν.

Lord of the Flies (Ο άρχοντας των μυγών)

Από το ομώνυμο, καταπληκτικό βιβλίο του William Golding προέρχεται αυτή η ταινία παραγωγής 1963. Η γνωστή ιστορία λοιπόν των παιδιών (από 5 ως 14 χρονών) που ναυαγούν σε ένα ερημονήσι και προσπαθούν να επιβιώσουν ή, αλλιώς, η γνωστή ιστορία για το τέλος της αθωώτητας και το σκοτάδι της ανθρώπινης καρδιάς.

Υπάρχει και νεότερη εκδοχή της ταινίας, παραγωγής 1990, η οποία θα είναι πιο κοντά στα «μοντέρνα» παιδιά, αλλά δεν έτυχε να τη δούμε. Στην περίπτωση μας, τα παιδιά βεβαίως έχουν το αγγλικό, κολεγιακό στυλάκι παλιοτέρων δεκαετιών, αλλά αυτό δεν μας επηρεάζει και πολύ στη θέασή της. Η ατμόσφαιρα που θέλει να δημιουργήσει ο σκηνοθέτης βοηθιέται από την ασπρόμαυρη φωτογραφία και γενικά θα λέγαμε ότι είναι μια αρκετά καλή μεταφορά βιβλίου στον κινηματογράφο.