The Entertainer (Ο γελωτοποιός)

Παρηκμασμένος ηθοποιός των music-halls και της επιθεώρησης (Laurence Olivier) συνεχίζει να παίζει σε μισογεμάτες/μισοάδειες αίθουσες, ονειρεύεται να ανεβάσει νέο έργο σε μεγάλη αίθουσα και ελπίζει ακόμα στο μεγάλο come-back. Προσπαθώντας να υλοποιήσει το όνειρό του, θα χρεωθεί σε όλους. Αυτή είναι η επιφανειακή πλοκή του The Entertainer. Διότι, κατά βάθος, ο σκηνοθέτης Tony Richardson παρουσιάζει τις έγνοιες και τις αγωνίες της οικογένειας του Olivier: ο μεγάλος γιος έχει σταλεί στον πόλεμο του Σουέζ, ο μικρός βοηθάει στο θέατρο, ο παππούς και παλιός σταρ του θεάτρου ανακατώνει τη μύτη του στις υποθέσεις του Ολίβιε τη χειρότερη χρονικά στιγμή και η αλκοολοκή σύζυγος είναι στο δικό της κόσμο. Η κόρη του από την πρώτη σύζυγο προσπαθεί να βγάλει μια άκρη από όλα αυτά και να αποτρέψει τον πατέρα της από περαιτέρω λανθασμένες ενέργειες. Και αυτό που τελικά πραγματεύεται το έργο είναι... οι αλλαγές. Οι αλλαγές στη ζωή, στις συνήθειες, στη δουλειά, στις μόδες. Ο ερχομός της τηλεόρασης που αλλάζει το σινεμά, η διαφορετικότητα της (τότε) rock 'n' roll νεολαίας, το τέλος των παραδοσιακών music-halls, ο ερχομός των νέων ηθοποιών και σκηνοθετών του british cinema. Και ο Olivier, δουλεύοντας με το νέο βρετανικό αίμα και χρησιμοποιώντας τη νέα γενιά των βρετανών ηθοποιών, έσωσε την καριέρα του και παρέμεινε ο αγαπημένος βρετανός ηθοποιός.

Τους πρώτους τους κινηματογραφικούς ρόλους κάνουν οι Albert Finney, Alan Bates και Joan Plowright. Σε μικρό ρόλο ο πρώτος, τρία χρόνια πριν συνεργαστεί ξανά με τον σκηνοθέτη στο οσκαρικό Tom Jones. Εντύπωση μας προκάλεσε η φοβερή ομοιότητα του νεαρού Bates με τον νεαρό Mel Gibson (με δύο δεκαετίες διαφορά)! Η γνωριμία του Ολίβιε με την 30χρονη Plowright, που υποδύεται την κόρη του, έγινε στο θέατρο (όπου και πρωτοπαίχθηκε το έργο "The Entertainer" πριν γίνει ταινία) και οδήγησε λίγο καιρό μετά στο γάμο τους.

Saturday Night & Sunday Morning

Μια από τις πρώτες ταινίες του βρετανικού νέου κύματος που παρουσιάζει με ρεαλισμό τη ζωή και τα προβλήματα της εργατικής τάξης. Ο νεαρός —με την από τότε βαριά φωνή— Albert Finney στον δεύτερο κινηματογραφικό του ρόλο δίνει μια δυναμική ερμηνεία στο ρόλο του Arthur Seaton που δουλεύει πέντε μέρες την εβδομάδα στο εργοστάσιο για να τα ισοπεδώσει όλα το Σαββατοκύριακο· μεθύσια και γκομενοδουλειές με παντρεμένες. Ο ασύδοτος ήρωάς μας όμως θα πάρει το μάθημά του με άσχημο τρόπο, κάτι που θα τον αναγκάσει στο τέλος να ακολουθήσει τον τρόπο ζωής που απεχθανόταν. Μια σοβαρή ταινία που άγγιξε θέματα ταμπού για την εποχή όπως το σεξ, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και αμβλώσεις. Το Σάββατο βράδυ, Κυριακή πρωί του 1960 αποτελεί την πρώτη fiction δημιουργία του πολύ καλού σκηνοθέτη Karel Reisz, μετά τις ντοκιμαντερίστικες προσπάθειες του free-cinema, του οποίου ήταν και συνιδρυτής. Για όσους δεν τον ξέρουν, πάλι, είναι ο σκηνοθέτης που μας έδωσε την αριστουργηματική Γυναίκα του γάλλου υπολοχαγού.

Tom Jones (Επιχείρησις κρεβατοκάμαρα)

Έχοντας διαβάσει ότι η ταινία Tom Jones, παραγωγής 1963, έχει πάρει τα όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, μουσικής και σεναρίου και πέντε υποψηφιότητες ερμηνειών είχα απορία να δω τι παίζει. Και η έκπληξή μου ήταν μεγάλη μετά τη θέασή της, διότι επρόκειτο για μια... διασκεδαστική ταινία. Βέβαια, κι άλλες ταινίες βραβεύτηκαν που, κατά γενική ομολογία, δεν το άξιζαν. Ας μην αρχίσω όμως να απαριθμώ. Καλά που δεν το κέρδισε η Κλεοπάτρα εκείνη τη χρονιά, να λέμε! Στο έργο μας όμως: οι ηθοποιοί είναι όντως σε... κέφια, η παραγωγή προσεγμένη (σκηνικά, κουστούμια, φωτογραφία, ξέρετε εσείς) και όλα όμορφα «ενορχηστρωμένα» φτιάχνοντας μια πολύ καλή δημιουργία. Στο τέλος όμως δεν ενθουσιάζεσαι. Λες ότι σου άρεσε η ταινία και ως εκεί. Έχουν όντως ενδιαφέρων οι σεκάνς απομίμησης στο στυλ των βουβών ταινίων και διάφορες κωμικές σκηνές. Αλλά χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο, νιώθω ότι δεν με κέντρισε η ιστορία σε μεγάλο βαθμό· τα ερωτικά τερτίπια εξάλλου δεν έχουν αλλάξει και πολύ από την εποχή του Αδάμ και της Εύας και επίσης έχουμε δει διάφορες ταινίες με τρελές καταστάσεις. Η επιτυχία της ίσως έγκειται στο ότι έδειχνε τα πράματα λίγο πιο ωμά, κάτι που γινόταν σπανίως στον κινηματογράφο εκείνη την εποχή. Αλλά πού να ξέρω γω, δεν είχα γεννηθεί τότε! Εν συντομία πάντως, η παρακολούθησή της είναι ενδιαφέρουσα, αν δεν έχεις μεγάλες προσδοκίες από δαυτήν.