Rope (Η θηλειά)

Η πρώτη από τις τέσσερις προβολές στο αφιέρωμα για τον κύριο Hitchcock από διάφορες κινηματογραφικές ομάδες. Αυτή η προβολή έγινε σε αμφιθέατρο του Οικονομικού, αν θυμάμαι καλά. Ήταν χειμώνας, των αρχών του 2000, και κίνησα γη και ουρανό για να πάμε με την παρέα να δούμε τη Θηλειά, μια και ήταν από τις ταινίες που ποτέ(;) δεν έπαιξαν στην τηλεόραση, ήταν από τις λιγότερο γνωστές του κυρίου Hitch και δύσκολο ως απίθανο να τη βρούμε στα βιντεοκλάμπ της γειτονιάς. Στο ΑΖΑ μόνο, στις Σαράντα Εκκλησιές...

The Party

Σε προβολή στο αμφιθέατρο της αρχιτεκτονικής την άνοιξη του 1999, με πληθώρα κόσμου, με τον Καλαματιανό και τον φίλο του τον ψηλό, να κατουριόμαστε από τα γέλια και στη σκηνή με τα νερά που τρέχουν να κρατιόμαστε με το ζόρι! Μετά την προβολή του Πάρτυ, ακολούθησε κανονικό πάρτυ στο γνωστό τρίγωνο, πάνω από το κυλικείο.

Down by Law (Στην παγίδα του νόμου)

Το φθινόπωρο του 2000 πήγαμε και παρακολουθήσαμε σε επανέκδοση το αγαπημένο πλέον Down by law του ιδιαίτερου σκηνοθέτη Jim Jarmusch. Αν και οι βασικοί χαρακτήρες ήταν οι μουσουργοί Tom Waits και John Lurie, την παράσταση έκλεψε ο Roberto Benigni και εμείς βγήκαμε από την αίθουσα φωνάζοντας ο ένας στον άλλο I scream, you scream, we all scream for ice cream!

Ladri di biciclette (Ο κλέφτης των ποδηλάτων)

Στην αίθουσα 2 του Ολύμπιον, την άνοιξη του 2000, ανακαλύψαμε το αριστούργημα του Vittorio De Sica, τον Κλέφτη των ποδηλάτων, σε επανέκδοση με αποκατεστημένη κόπια. Οι συγκρίσεις του παλιού ιταλικού κινηματογράφου με τον εγχώριο (των περασμένων δεκαετιών) πολλές, αλλά τέτοια συγκίνηση δε θυμάμαι να έχω νιώσει σε δικιά μας ταινία, ως ενήλικας.

Bananas

Σχεδόν καλοκαιρινή προβολή στο αίθριο της αρχιτεκτονικής, λίγο πριν φύγουμε από τη Θεσσαλονική και επιστρέψουμε στη βάση μας για τις θερινές διακοπές. Εκείνη την εποχή (1999) είχαμε γνωρίσει το πρόσφατο έργο του Woody Allen και, μέσω της τηλεόρασης, μερικά από τα πιο διάσημα έργα του της δεκαετίας του '80. Το πιο απλοϊκό αλλά αρκετά πολιτικό χιούμορ των Μπανάνες ήταν ό,τι έπρεπε σε ένα χαλαρό, από πλευρά διάθεσης, περιβάλλον αλλά και αρκετά έξυπνο για το ανήσυχο πολιτικά νεαρό κοινό.

Rosemary's Baby

Πέρα από την (γελοία;) ταινία Πειρατές και αυτές που έπαιζαν στην τηλεόραση πού και πού (Φράντικ και Ο θάνατος και η κόρη), δεν είχαμε δει άλλη ταινία από τον Ρόμαν Πολάνσκι. Είχαμε διαβάσει για τις κλασικές του ταινίες των δεκαετιών '60 και '70, αλλά εκείνη την εποχή (το 1999) δεν μπορούσες να τις βρεις εύκολα. Ίσως να πετύχαινες καμιά μισοχαλασμένη, χιλιοπαιγμένη, «μασημένη» βιντεοκασέτα! Και μια ανοιξιάτικη, νύχτα Παρασκευής με γεμάτο φεγγάρι, το Ολύμπιον έφερε την κλασική ταινία Rosemary's Baby, με αποκατεστημένη κόπια. Μια εκπληκτική μεταμεσονύχτια προβολή που απολαύσαμε μαζί με τον συνάδελφο μηχανικό, κιθαρίστα του γκρουπ και μελλοντικό μου κουμπάρο.

Τον επόμενο μήνα, μια δεύτερη εβδομάδα σινε-αναμνήσεων.

Les vacances de m. Hulot

Με τον Αντώνη και το Γιάννη τον ψηλό από τις Σαράντα Εκκλησιές αποφασίσαμε να γνωρίσουμε το έργο του Ζακ Τατί, όταν επανακυκλοφόρησαν Οι διακοπές του κυρίου Ιλό, την άνοιξη του 2004, εποχή που είχαμε τελειώσει και τις σπουδές από το Πολυτεχνείο. Γεμάτο από κόσμο το σινεμά Φαργκάνη, με κόσμο κάθε ηλικίας. Διστακτικοί στην αρχή, διαχυτικοί στη συνέχεια. Φύγαμε με ένα απίστευτο χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μας. Και φυσικά, μια νέα σινε-λατρεία μόλις είχε γεννηθεί.

Citizen Kane

Επανέκδοση με αποκατεστημένη κόπια, έναν Σεπτέμβριο (του '99 νομίζω) στο σινεμά Ναβαρίνο. Που κι αυτό δυστυχώς έκλεισε και έγινε... γυμναστήριο! Τέλεια εικόνα και ήχος, απόλαυση να βλέπεις αυτό το αριστούργημα του Όρσον Γουέλς μέσα στη σκοτεινή αίθουσα. Τότε βλέπεις/νιώθεις/καταλαβαίνεις την πραγματική του αξία.

Nosferatu

Σε προβολή στη φιλοσοφική, τη χρονιά του 2000, γνωρίσαμε το κλασικό έργο του Murnau, την ταινία που αποτελεί σταθμό στον κινηματογράφο, το Nosferatu έτσι όπως έπρεπε: με συνοδεία ζωντανής μουσικής από δύο παλικάρια που επένδυσαν το έργο με πιάνο και ηλεκτρική κιθάρα! Magnifique!

Annie Hall (Νευρικός εραστής)

Άλλη μια επανέκδοση με αποκατεστημένη κόπια και γνωριμία με το πασίγνωστο (πλέον) έργο του Woody Allen, το οσκαρικά βραβευμένο Annie Hall. Το φθινόπωρο του 1998 στο σινεμά Λάουρα, που πλέον έχει κλείσει, παρέα με την αδερφή μου και τη συμφοιτήτριά της που έμενε στην οικοδομή ακριβώς πάνω από το σινεμά. Λίγος κόσμος στην αίθουσα και η δικιά μας τριάδα να συγκρατάει τα γέλια της, μην και ακουστούμε πολύ. Μέχρι τη σκηνή όπου η Κίτον τραγουδάει στο κλαμπ. Τότε λυθήκαμε στα γέλια, όχι από αυτή τη σκηνή, αλλά για όλες τις προηγούμενες. Από κει και έπειτα δεν συγκρατηθήκαμε. Μου φάνηκε περίεργο το ότι στη μέση του έργου σηκώθηκαν κάποιοι και έφυγαν. Τι νόμιζαν ότι ήρθαν να δούνε;

Dr. Stangelove

Την εποχή που ανακαλύπταμε το κλασικό παρελθόν του κινηματογράφου, την εποχή που περιμέναμε την νέα (και τελευταία τελικά) ταινία του Stanley Kubrick, γνωρίσαμε τον Dr. Strangelove σε μια προβολή από την κινηματογραφική ομάδα της Αγγλικής Φιλολογίας Φιλοσοφικής. Παρέα με τον Κωνσταντίνο από Κοζάνη που είχε φανταρική άδεια! Η ταινία με τον τίτλο/σιδηρόδρομο: Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb. Εδώ μπορούμε να πούμε ότι η ελληνική μετάφραση ήταν εύστοχη: ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα!

Υ.Γ.: Και μια βδομάδα μετά από αυτές τις αναρτήσεις, βρήκα το εισιτήριο αυτής της προβολής, καταχωνιασμένο στο βάθος της ντουλάπας μου σε μία σακούλα με διάφορα αντικείμενα του παρελθόντος! Έγιναν και οι απαραίτητες διορθώσεις στο κείμενο, φυσικά, επειδή η μνήμη μου δεν είναι να την εμπιστεύεσαι!

Vertigo (Δεσμώτης του ιλίγγου)

Εβδομάδα σινε-αναμνήσεων αγαπήμενων κλασικών έργων.

Ο Χίτσκοκ είχε στιγματίσει τα παιδικά μας χρόνια με τα Πουλιά και το Ψυχώ. Αποφασίσαμε με την αδερφή μου να πάμε με κλειστά μάτια να γνωρίσουμε ένα από τα (φημολογούμενα) αριστουργήματά του όταν βγήκε η επανέκδοση του Vertigo με νέα κόπια το 1998, σε ένα σινεμά της Θεσ/νίκης, λίγο πριν τελειώσει η εξεταστική και γυρίσουμε στην Κοζάνη για το καλοκαίρι. Μας αιχμαλώτισε από τους αρχικούς ψυχεδελικούς τίτλους αρχής μέχρι το αναπάντεχο τέλος και την τρομακτική μαυροφορεμένη... μπάμπω!