Εκατό χρόνια κλείνουν φέτος αρκετές ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Μία από αυτές είναι το λεγόμενο δεύτερο μεγάλο, επικό γουέστερν του νεαρού (τότε) σκηνοθέτη John Ford. Και μία από τις λίγες ταινίες του εκείνης της εποχής που έχουν διασωθεί, καθώς οι περισσότερες βωβές του ταινίες είναι χαμένες (ή κατεστραμμένες) και έχουν απομείνει μόνο φωτογραφικά ντοκουμέντα. Αποτελεί επίσης το τελευταίο γουέστερν που γύρισε μέχρι το 1939 και το Stagecoach, αφού μόλις είδε το Sunrise του Μούρναου αποφάσισε να εντρυφήσει στον γερμανικό εξπρεσιονισμό και αυτό έπραξε για τα επόμενα χρόνια.
Εδώ το υπόβαθρο της ιστορίας είναι η εποχή αποίκησης της Ντακότα, εποχή αναζήτησης χρυσού (για οπορτουνίστες) και νέων ευκαιριών ζωής για πολλούς (κυρίως μετανάστατες και οικογένειες από την Ευρώπη που αναζητούν καλύτερο μέλλον σε κάποια εύφορη γη). Κομβικό σημείο της ταινίας αποτελεί το Dakota Land Rush (δηλ. η αποίκηση με τον τρόπο "ο πιο γρήγορος κερδίζει"). Αντίστοιχο θέμα είχαμε δει στο Cimarron του 1960 και φυσικά πιο πρόσφατα με τον Τομ Κρουζ και Νικόλ Κίντμαν στο έργο Μακρινός Ορίζοντας. Οι 3 Bad Men είναι διαβοήτοι ληστές που θα βρεθούν ανάμεσα σε διάφορα συμβάντα και γεγονότα και θα επιλέξουν να σώσουν μία κοπέλα από την επιδρομή κακοποιών προς το καραβάνι της, που πήγαινε προς το ραντεβού για το land rush και που είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο πατέρας της. Στο πλευρό της θα βρεθεί και ο διάσημος ηθοποιός -για την εποχή του βωβού- George O'Brien, με τον οποίο θα αναπτυχθεί το απαραίτητο ειδύλλιο. Όλοι μαζί θα πορευτούν και θα έχουν να αντιμετωπίσουν τις προσπάθειες του κακού σερίφη της περιοχής που εποφθαλμιά να κερδίσει με το ζόρι και την κοπέλα και το χρυσό, και θα έχει μαζί του ομάδα κακοποιών που θα πράττουν χωρίς να λογαριάζουν τίποτα. Και η πιο μεγάλη ώρα για να γίνει η τελική "αναμέτρηση" θα είναι η ώρα της αναμπουμπούλας που θα προκύψει με την εκκίνηση της επίκοισης του land rush.
Η ταινία είναι μία κλασική περιπέτεια στην άγρια δύση με τα όλα της, με χαρακτήρες που είναι κακοί απέναντι στο νόμο αλλά ηθικά είναι σωστοί άνθρωποι, και με χαρακτήρες που είναι καλοί μπροστά στο νόμο αλλά είναι... φίδια κολοβά. Στο έργο του Ford πλέον έχει αρχίσει να παίζει σημαντικό ρόλο το τοπίο και το βλέπουμε στα πλάνα του, πλάνα μεγάλης διάρκειας που εμφανίζει τον Άνθρωπο συγκριτικά πολύ μικρό μπροστά στο μέγεθος της Φύσης, σχεδόν ασήμαντο.
