Man on a Tightrope (Δραπέτες του κόκκινου τρόμου)

Ιδιοκτήτης τσίρκου στην Τσεχοσλοβακία υπό την επιρροή του Ανατολικού μπλοκ και του ψυχρο-πολεμικού κλίματος, προσπαθεί να το σκάσει από το καθεστώς (αυτός και όλο το τσίρκο) και να διαφύγει στη Δύση! Όλη την προσπάθεια οργανώνει ο ιδιοκτήτης (που τον υποδύεται ο Fredric March, σε έναν από τους καλύτερους του ρόλους), με τέτοιο τρόπο ώστε να μην κινήσει υποψίες στις μυστικές υπηρεσίες του καθεστώτος. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αποφύγει τις όποιες ρουφιανιές που ίσως έχει στην ομάδα του, αλλά και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα στο οικογενειακό του περιβάλλον. Αυτός είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται σε τεντωμένο σκοινί, όπως λέει και ο τίτλος του έργου Man on a Tightrope. Δυναμική δραματική ταινία του Elia Kazan, γύρω από τους ανθρώπους που αγωνίζονται για να αποκτήσουν την ελευθερία. Για να μην έχουμε ενστάσεις, φυσικά και η ιστορία παρουσιάζεται μέσα από μία αμερικανική ματιά. Στους δεύτερους ρόλους η Gloria Grahame, και αρκετοί γνώριμοι καρατερίστες όπως ο Adolphe Menjou, ο Cameron Mitchell κλπ.

Jigokumon (Gate of hell)

Πάνω από εκατό ταινίες σκηνοθέτησε ο Teinosuke Kinugasa από την εποχή του βωβού ως τη δεκαετία του '60. Περισσότερο ασχολήθηκε με το jidaigeki, δηλαδή το γιαπωνέζικο δράμα εποχής, κυρίως της εποχής των σαμουράι και αγροτών της εποχής Έντο (17ο με 19ο αιώνα). Το Jigokumon είναι το πρώτο έγχρωμο έργο των στούντιο Dahei. Ο σαμουράι έχει εμμονή με τη γυναίκα που έσωσε κατά την περίοδο της επανάστασης αλλά αυτή είναι παντρεμένη. Στο πρώτο μισάωρο παρακολουθούμε την εξέγερση: μάχες και μονομαχίες. Στην υπόλοιπη μία ώρα ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στο δράμα του σαμουράι που θέλει να κατακτήσει την παντρεμένη γυναίκα και τον αντίκτυπο που θα έχουν οι προσπάθειές του στον κοινωνικό του περίγυρο αλλά και στο ίδιο το παντρεμένο ζευγάρι.

Χρυσός Φοίνικας στο φεστιβάλ των Καννών το 1953. Ήταν η εποχή που η Δύση ανακάλυπτε τον γιαπωνέζικο σινεμά (βλέπε Kurosawa, Ozu κλπ).

A Blueprint for Murder

B-movie με τον πρωταγωνιστή Joseph Cotten να προσπαθεί να ξεσκεπάσει την γκουβερνάντα (Jean Peters) των ορφανών παιδιών του αδερφού του και να βρει τις αποδείξεις για να την κατηγορήσει για το θάνατο του ενός παιδιού. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι ο ένοχος είναι εκείνη, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις. Η ταινία A Blueprint for Murder έχει ημιντοκιμαντερίστικο στυλ με σκηνές σε αστυνομικά τμήματα, νοσοκομεία, δικαστήρια, κλασικά στοιχεία του σκηνοθέτη Andrew Stone, όπως είχαμε δει και στο Cry Terror! πριν λίγο καιρό. Προς το τέλος όμως ασχολείται αποκλειστικά με τους δύο πρωταγωνιστές, προσθέτει μία (περιττή κατ' εμέ) voice over αφήγηση, για να μπούμε στην ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή, ο οποίος θα φθάσει στα άκρα για να πετύχει το σκοπό του.

Η Jean Peters εκείνη την περίοδο είχε ενεργό συμβόλαιο με την 20th Century Fox και είχε συμμετάσχει σε ουκ ολίγες παραγωγές: ενδεικτικά αναφέρουμε τα Viva Zapata με Μάρλον Μπράντο, Niagara δίπλα στην Μονρόε και πάλι με τον Cotten, Pickup on South Street, Apache με Μπαρτ Λάνκαστερ και Broken Lance, αλλά μετά το τέλος του συμβολαίου της το 1955 παντρεύτηκε τον Howard Hughes και εξαφανίστηκε από το σινεμά και τις δημόσιες εμφανίσεις. Για τον Cotten, είχε αρχίσει η πτωτική εποχή της καριέρας του, βρίσκοντας ρόλους περισσότερο σε β' διαλογής έργα παρά σε μεγάλες παραγωγές των στούντιο.

The Man Between (Ο άνθρωπος από το Βερολίνο)

Στο μεταπολεμικό και χιονισμένο Βερολίνο πηγαίνει η αγγλίδα Claire Bloom να επισκεφθεί τον αδερφό της που υπηρετεί στο βρετανικό στρατό. Από τους φίλους της γερμανίδας συζύγου του, θα γνωρίσει τον James Mason στο ρόλο του Ivo Kern, ανατολικογερμανού που είναι μπλεγμένος στις μυστικές υπηρεσίες. Αυτός είναι ο The Man Between, αυτός που βοηθάει τους Ανατολικούς, αλλά θέλει να το σκάσει στη Δύση για δικούς του λόγους. Οι ανατολικογερμανοί θα απαγάγουν κατά λάθος την Bloom και ο Mason θα προσπαθήσει να τη φυγαδεύσει πίσω στο Δυτικό Βερολίνο. Τότε ο σκηνοθέτης Carol Reed βρίσκει ευκαιρία και ανεβάζει τους θριλερικούς ρυθμούς. Η σκοτεινή ασπρόμαυρη φωτογραφία στους δρόμους του Βερολίνου και το κυνηγητό ανάμεσα στα βομβαρδισμένα ερείπια θα σας θυμήσει πολύ τον Τρίτο Άνθρωπο, χωρίς όμως να αγγίζει τα ίδια ποιοτικά επίπεδα. Μια ταινία για τον ψυχρό πόλεμο, λίγα χρόνια πριν χτιστεί το τοίχος του αίσχους. Από τις πιο παραγωγικές χρονιές του κ. Mason (συμμετοχή σε έξι ταινίες εκείνη τη χρονιά του '53!). Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως σας θυμίσει και τον Κατάσκοπο που ήρθε από το κρύο! Στην οποία συμμετείχε πάλι και η Claire Bloom.

The Blue Gardenia

Μετριότατο σενάριο με πάμπολλες "ευκολίες" να καθοδηγούν την εξέλιξη και ο Fritz Lang απλά να διεκπεραιώνει τη σκηνοθεσία επαγγελματικά μεν, άνευρα δε. Πρώτο όνομα της Γαλάζιας Γαρδένιας η Anne Baxter, που νομίζει ότι σκότωσε κάποιον όταν ήταν μεθυσμένη, και συμπραταγωνιστής ο Richard Conte, που είναι ο δημοσιογράφος που με τη βοήθεια της Baxter αναζητεί την μοναδική ύποπτο, χωρίς να ξέρει ότι είναι... αυτή. Αυτό το οποίο σίγουρα μας έμεινε με το τέλος του έργου είναι η συμμετοχή του Nat King Cole, που ερμήνευσε το τραγούδι του τίτλου και το οποίο ακούσαμε ουκ ολίγες φορές κατά τη διάρκεια του έργου.

Niagara

Η ταινία Niagara είναι ένα από τα πιο γνωστά φιλμ-νουάρ επειδή i) είναι από τα πρώτα έγχρωμα (technicolor) νουάρ και ii) συμμετέχει η Marilyn Monroe με τα έντονα κόκκινα βαμμένα χείλη της! Παρά τη συμμετοχή του Charles Brackett στο σενάριο (μέχρι το '50 συνεργάτης του Billy Wilder) και του Henry Hathaway στη σκηνοθεσία, η ταινία αποτελεί περισσότερο μια τουριστική παρουσίαση των καταρρακτών του Νιαγάρα (και όλων των γύρω αξιοθεάτων) και λιγότερο μια ταινία θρίλερ. Σώζεται από κάποιες σεκάνς όπως, ας πούμε, αυτής με το κυνηγητό μέσα στο καμπαναριό και τις σιωπηλές/ακίνητες καμπάνες, αλλά στο σύνολό της είναι ένα προβλέψιμο έργο με ηθικοπλαστικό φινάλε (όλοι οι κακοί πρέπει να πεθάνουν). Ήταν να πρωταγωνιστήσει η Anne Baxter αλλά όταν αποχώρησε, αποφασίστηκε να δοθεί περισσότερο έμφαση στο χαρακτήρα (και το κορμί) της Monroe που σχεδιάζει να δολοφονήσει τον ψυχολογικά ανισόρροπο άντρα της Joseph Cotten.

The Long Memory

12 χρόνια στη φυλακή για ένα έγκλημα που δεν έκανε. Όταν αποφυλακίζεται ο John Mills αναζητά τους τρεις υπαίτιους, αυτούς που είπαν ψέματα στη δίκη του και τον οδήγησαν στη στενή. Μόνο που ο ένας πέθανε, ο άλλος κρύβεται και η άλλη παντρεύτηκε τον αστυνομικό που διεξήγαγε την έρευνα. Ο τέταρτος, για τον οποίο η αστυνομία δεν ήξερε την ύπαρξή του, έχει αλλάξει πλέον όνομα και είναι μεγαλομαφιόζος στα λιμάνια του Τάμεση. Και η μόνιμη ατυχία του πρωταγωνιστή θα τον φέρει στο δρόμο του. Όλοι θα μπλέξουν με όλους επειδή όλοι έχουν να κρύψουν πράματα και δεν θέλουν να αλλάξουν το status quo. Ο Mills δεν έχει σκοπό να σταματήσει πουθενά, καθώς η μνήμη πίσω από τα σίδερα είναι μεγάλη, εξ ου και ο τίτλος The Long Memory. Πολύ καλή βρετανική παραγωγή, με τον Robert Hamer να εστιάζει στο ανέκφραστο πρόσωπο του πρωταγωνιστή, χωρίς να ξεχνάει τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, που έχουν το δικό τους δράμα να αντιμετωπίσουν. Στα συν και η ρεαλιστική παρουσίαση των υποβαθμισμένων περιοχών και των φτωχικών καταγώγιων. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με πολλούς τίτλους. Αυτοί ήταν «Η φλόγα της εκδίκησης», «Η ώρα της εκδικήσεως» και «Τρεις αδίστακτοι μάρτυρες».

The Moon Is Blue (Το γαλάζιο φεγγάρι)

Ρομαντική κωμωδία από τον Ότο Πρέμινγκερ με τον σταρ William Holden, που ήταν πολύ στα πάνω του τη δεκαετία του '50. Είναι απ'αυτές τις ταινίες, όμως, που το παρασκήνιο είναι πιο ενδιαφέρον από το ίδιο το έργο. Παρόλο που το ίδιο το έργο ήταν πολύ τολμηρό για την εποχή του (και για την πουριτανική Αμερική) επειδή αναφέρεται στις εφήμερες σχέσεις και σε θέματα ταμπού, όπως την παρθενία πριν το γάμο κ.α., κατάφερε (ο Πρέμινγκερ; ο σεναριογράφος;) να μας κουράσει με τους μεγάλους σε διάρκεια διαλόγους και τις ξεχειλωμένες (από παντού) σκηνές. Γνωρίζουμε ότι η πρώτη ύλη προέρχεται από το ομότιτλο θεατρικό του F. Hugh Herbert αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία ώστε να μην προσέξουν τη ροή των σκηνών. Η νεαρή και πανέμορφη πρωταγωνίστρια Maggie McNamara, με το κούρεμα α λα Audrey, στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ξεχωρίζει και αποτελεί τον καλύτερο λόγο για να δείτε την ταινία The Moon Is Blue. Και πού αναφέρεται ο τίτλος; Στο ότι ο έρωτας μπορεί να προκύψει αναπάντεχα και ότι όλα αυτά μπορούν να συμβούν μόνο... όταν το φεγγάρι είναι μπλε, δηλαδή μία στο εκατομμύριο (ή ποτέ)!

Για την παραγωγή και τα προβλήματα με τη λογοκρισία, μπορείτε να διαβάσετε το εκτενές άρθρο στη βικιπαιδεία, που βασίζεται κυρίως στο βιβλίο "The World and Its Double" για τη ζωή και το έργο του σκηνοθέτη. Πρόκειται για την ταινία που έσωσε τη καριέρα του David Niven καθώς δεν βρισκόταν σε υπόληψη από το κύκλωμα του Χόλιγουντ εκείνη την εποχή. Το κερασάκι στην τούρτα αποτέλεσε το βραβείο Χρυσής Σφαίρας α' αντρικού ρόλου που κέρδισε για κωμική ταινία.

Titanic

Το βράδυ του Μ. Σαββάτου, λίγο πριν την ανάσταση, θυμήθηκα/πληροφορήθηκα ότι ήταν η 100η επέτειος από τη βύθιση του Τιτανικού. Τις επόμενες μέρες, βυθίστηκα και γω στις πληροφορίες του ίντερνετ και ανακάλυψα ότι γυρίστηκαν αρκετές ταινίες (και τηλεταινίες) γύρω από το θρυλικό πλοίο. Πέρα λοιπόν από την πασίγνωστη, οσκαρική (και σε 3-D πλέον;!) ταινία του Κάμερον, έκατσα και παρακολούθησα μερικές ακόμη. Μία από αυτές ήταν η εν έτη 1953 αμερικανική παραγωγή της Fox με τον Jean Negulesco στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Είχε τον απλό τίτλο Titanic και πρωταγωνιστές τους Barbara Stanwyck και Clifton Webb. Η Thelma Ritter είχε το ρόλο της πασίγνωστης τότε πλούσιας κυρίας J.J. "Unsinkable Molly" Brown (που έπαιξε η Kathy Bates στο έργο του Κάμερον), αλλά επειδή οι παραγωγοί φοβήθηκαν μηνύσεις από τους κληρονόμους της, άλλαξαν το όνομα του ρόλου σε Maude Young.

Η ταινία παρακολουθεί το δράμα της μητέρας Stanwyck που προσπαθεί να το σκάσει κρυφά από το σύζυγο Webb με τα δύο της παιδιά, αλλά τελευταία στιγμή αυτός τους προλαβαίνει και ανεβαίνει στο ίδιο πλοίο, τον Τιτανικό! Παρακολουθούμε τις εντάσεις μεταξύ τους που επηρεάζουν και τις σχέσεις με τα παιδιά τους. Από τους δευτεραγωνιστές, πέραν της Ritter, ξεχωρίζει ο αλκοολικός πρώην ιερέας Richard Basehart, που αντιμετωπίζει πρόβλημα συνειδήσεως. Εμβόλιμα, μαθαίνουμε τις λοιπές (γνωστές) λεπτομέρειες: την όλο και αυξανόμενη ταχύτητα του πλοίου, τις προειδοποιήσεις για παγόβουνα κ.τ.λ. Όταν έρθει το μοιραίο, όλα θα εξελιχθούν πολύ γρήγορα, όλα τα προσωπεία θα πέσουν και οι αληθινοί χαρακτήρες του καθενός θα λάμψουν. Μπορεί τα εφέ να είναι αρκετά παλιομοδίτικα και απλοϊκά, μπορεί κάποιες λεπτομέρειες του ναυαγίου να είναι λάθος (βλέπε π.χ. το σπάσιμο του πλοίου στη μέση που δεν έγινε ποτέ, αφού αυτό μαθεύτηκε μόλις το 1985, όταν και ανακαλύφθηκε το ναυάγιο στο βυθό του Ατλαντικού), έχει όμως μια συναισθηματική προσέγγιση και μια πιο ηρωική αντιμετώπιση του ερχομού του τέλους (από κάποιους χαρακτήρες) που δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο ή να σε βάλει σε σκέψεις/συγκρίσεις για τη σημερινή, εντελώς ατομιστική εποχή. Αλλά, αφού δεν έχουμε τύχει σε ανάλογη περίπτωση, ποιος ξέρει πώς θα συμπεριφερόμασταν;

Les vacances de m. Hulot

Με τον Αντώνη και το Γιάννη τον ψηλό από τις Σαράντα Εκκλησιές αποφασίσαμε να γνωρίσουμε το έργο του Ζακ Τατί, όταν επανακυκλοφόρησαν Οι διακοπές του κυρίου Ιλό, την άνοιξη του 2004, εποχή που είχαμε τελειώσει και τις σπουδές από το Πολυτεχνείο. Γεμάτο από κόσμο το σινεμά Φαργκάνη, με κόσμο κάθε ηλικίας. Διστακτικοί στην αρχή, διαχυτικοί στη συνέχεια. Φύγαμε με ένα απίστευτο χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μας. Και φυσικά, μια νέα σινε-λατρεία μόλις είχε γεννηθεί.

The Caddy (Δατς αμόρε)

Άλλη μια ταινία του κωμικού διδύμου Μάρτιν και Λιούις, από τη χρονιά του 1953, με ασπρόμαυρη φωτογραφία. Θα λέγαμε ότι το The Caddy είναι από τις καλές ταινιές τους, με μια, κάποια, ενδιαφέρουσα πλοκή. Περιέχει φυσικά αρκετά γκαγκς του Τζέρι Λιούις (μέσα στην υπερβολή πάντα αλλά όχι «υπερβολικά») και αρκετά τραγούδια του Ντιν Μάρτιν, με το πασίγνωστο πλέον That's amore να ξεχωρίζει και να είναι αυτό που σου μένει στο μυαλό στο τέλος. Ως και οι μεταφραστές της εποχής ψιλιάστηκαν την απήχηση του τραγουδιού και τιτλοφόρησαν το έργο στα ελληνικά... Δατς αμόρε!

Μας στεναχώρησε λίγο (στο έργο) η υπεροψία του Μάρτιν και το ότι δεν μετανιώνει ούτε ζητάει συγγνώμη από το φίλο του για τα καψόνια που του κάνει. Σε αντίθεση δηλαδή με τα υπόλοιπα εργά του κωμικού ζευγαριού... Εν συντομία: βλέπουμε πώς δημιουργήθηκε το διάσημο κωμικό δίδυμο των Τζο Άντονι και Χάρβεϊ Μίλερ (με τις εικόνες του πλήθους στην αρχή του έργου να είναι πραγματικές). Η επιτυχία των οποίων προήλθε μέσα από το... γκολφ! Τα υπόλοιπα... επί της οθόνης!

Scared Stiff (Ο φόβος φιλάει τα έρμα)

Αυτή η όγδοη ταινία του κωμικού ζευγαριού Martin και Lewis προσπάθησε να έχει περισσότερη πλοκή, αλλά εν τέλει κατάντησε λίγο περισσότερη φλύαρη από ό,τι θα θέλαμε. Αναγκαστικά προστέθηκαν πολλά κωμικά γκανγκς αλλά και πολλά τραγούδια για να γεμίσει ο χρόνος. Σ'αυτή την ταινία με τίτλο Scared Stiff ήθελαν να βγάλουν γέλιο βάζοντας τους ήρωές μας να μπλέξουν με γκάνγκστερς αλλά και... φαντάσματα! Τρέχουν να ξεφύγουν από τα μπλεξίματα που τους δημιούργησαν οι πρώτοι, προσπαθούν να βοηθήσουν μια ελκυστική, αινιγματική κυρία με μπάσα φωνή, μπαίνουν όλοι μαζί σε ένα πλοίο για τα νησιά της Καραϊβικής και καταλήγουν σε έναν ερειπωμένο πύργο ενός απομονωμένου νησιού. Η συμμετοχή της Lizabeth Scott, γνωστή κυρίως από νουάρ έργα, ήταν μια έξυπνη πινελιά, σε ένα κατά τ'άλλα προβλεπόμενο έργο, που θα ενδιαφέρει κυρίως τους φαν παλιών κωμικών ταινιών αλλά και τους φαν του Τζέρι Λιούις.

Terror on a Train

Μικρή σε διάρκεια ταινία, βρετανικής παραγωγής με αμερικανό πρωταγωνιστή. Το θέμα του έργου Terror on a Train μοιάζει λίγο (είπαμε, λίγο) με αυτό του νέου έργου Unstoppable. Όχι στο ότι υπάρχει τρένο ανεξέλεγκτο, αλλά στο ότι το φορτίο και των δύο τρένων μπορούν να ισοπεδώσουν ολόκληρη πόλη. Στην περίπτωσή μας, το φορτίο είναι βόμβες βυθού που προορίζονται για το Πολεμικό Ναυτικό, αλλά ένα τυπάκι τοποθετεί εκρηκτικό μηχανισμό για λόγους που δεν μαθαίνουμε ποτέ, ακόμα κι όταν τον συλλαμβάνουν. Επιστρατεύεται ο Glenn Ford, που υποδύεται έναν απόστρατο πυροτεχνουργό, και αναλαμβάνει να βρει τον μηχανισμό χωρίς να ξέρει μέσα σε ποια βόμβα βρίσκεται ούτε πόσο χρόνο έχει μέχρι να σκάσει.

Παλιομοδίτικο θριλεράκι, κάτι σαν τη βρετανική απάντηση σε αντίστοιχα αμερικάνικα έργα. Υπερβολική χρήση αγχωτικής μουσικής, ένας παράταιρος γυναικείος ρόλος που ενσωματώθηκε για να μεγαλώσει λίγο η διάρκεια της ταινίας, διαφορετικά θα μιλούσαμε για έργο μεσαίας διάρκειας, αν όχι μικρού μήκους! Το ενδιαφέρων μας εστιάστηκε σε τεχνικά και λειτουργικά ζητήματα, όπως τα τρένα του '50 και η ανταπόκριση της αστυνομίας σε ένα τόσο επικίνδυνο ζήτημα. Η λέξη πάντως «τρομοκρατία», όπως την ξέρουμε σήμερα, ήταν άγνωστη εκείνη την εποχή. Και για την ιστορία να πούμε ότι στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε ως "Time Bomb" ενώ στη χώρα ως «2ο γραφείο εν συναγερμό»!

The Hitch-Hiker (Ο δολοφόνος της λεωφόρου)

Η ηθοποιός Ida Lupino έμεινε διάσημη στην κινηματογραφική ιστορία για δύο λόγους: ο ένας ήταν οι ρόλοι της σε γνωστά νουάρ αριστουργήματα ή μη. Ο δεύτερος ήταν το γεγονός ότι αποτέλεσε την πρώτη γυναίκα που καταξιώθηκε στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Εντυπωσίασε το 1950 με το ντεμπούτο της Caged και το 1953 παρουσίασε δύο έργα, το The Bigamist και το θρίλερ με ένα serial killer, το The Hitch-Hiker. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, βλέπουμε την περιπέτεια δύο φίλων που μέσα στην κακοτυχία τους παίρνουν μαζί με ωτοστόπ έναν περίεργο τύπο. Ο οποίος θα αποδειχθεί ότι είναι ο hitch-hiker δολοφόνος που τον αναζητάνε σε πέντε πολιτείες. Θα τους κρατήσει ομήρους σε όλη τη διαδρομή μέχρι να φτάσουν σε μια μικρή πόλη του Νέου Μεξικό. Όταν δεν θα τους χρειάζεται άλλο, τότε σκοπεύει να τους «καθαρίσει» εν ψυχρώ. Με φοβερή οικονομία στον φιλμικό χρόνο και πολύ καλή δημιουργία του κλιμακωτού σασπένς, η Lupino μάς προσφέρει ένα μικρό, δευτεροκλασάτο διαμαντάκι με πολύ καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία, δυναμικές ερμηνείες από το αντρικό —γεμάτο τεστοστερόνη να ξεχειλίζει— τρίγωνο (με τον Edmond O'Brien να είναι ο μόνος διάσημος ηθοποιός του καστ) που αξίζει να αναζητήσουν οι φίλοι των φιλμ-νουάρ αλλά και όσοι γουστάρουν περιπέτειες... περασμένων δεκαετιών! Μιας και έχουν εκπέσει τα πνευματικά της δικαιώματα, μπορείτε να δείτε όλη την ταινία στο γιου-τιουμπ.

The War of the Worlds

Πολλά χρόνια πριν την ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ υπήρξε η ραδιοφωνική φάρσα του Orson Welles που τρομοκράτησε τους ακροατές που δεν είχαν καταλάβει ότι πρόκειται για... έργο. Ενδιάμεσα, το 1953 για την ακρίβεια, προέκυψε και η κινηματογραφική μεταφορά του διάσημου βιβλίου του H.G. Wells. Η δημιουργία του The War of the Worlds χρειάστηκε έξι(!) διευθυντές φωτογραφίας για να αποτυπώσουν τα αρκετά εξελιγμένα εφέ της εποχής (που σήμερα φαντάζουν απλοϊκά και ψεύτικα). Ήταν μια παραγωγή του George Pal, ο οποίος είχε συμβάλει τα μάλλα στα Destination Moon και When Worlds Collide των προηγούμενων χρόνων. Και την επιτυχία του την όφειλε στην πολύ καλή τεχνική του με κούκλες και stop-motion animation που ονόμασαν puppetoon. Η ταινία ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του είδους εκείνη τη χρονιά. Λίγο τα πρωτόγνωρα εφέ, λίγο η καταστροφολαγνεία που αρέσει στον κόσμο, λίγο η σύγκριση της εισβολής με τον ψυχρο-πολεμικό φόβο των Σοβιετικών, δεν χρειάζονται και πολλοί λόγοι. Σήμερα βλέπεται κυρίως για συναισθηματικούς λόγους και μόνο από τους φανατικούς φίλους του είδους. Προσωπικά, «με κέρδισε» με τις επιστημονικές επεξηγήσεις σε αρκετά σημεία του έργου που δίνει ο επιστήμονας/πρωταγωνιστής, δίνοντας μια βαρύτητα (λέμε τώρα) στα τρομερά τεκτενόμενα.

How to Marry a Millionaire

Απλοϊκότατη ταινία, ελάχιστα διασκεδαστική, με τα μόνο σημεία που κεντρίζουν το ενδιαφέρον να είναι αυτά που αναφέρονται στις σχέσεις των παντρεμένων ζευγαριών. Η ταινία Πώς να παντρευτείτε έναν εκατομμυριούχο ήταν μια παραγωγή του Nunnaly Johnson ο οποίος έγραψε και το σενάριο που ήταν βασισμένο σε δύο θεατρικά έργα, το The Greeks Had a Word for It και Loco. Καλοφροντισμένη παραγωγή, με έναν επαγγελματία σκηνοθέτη όπως τον Jean Negulesco, ένα δυνατό τρίο πρωταγωνιστριών όπως οι Lauren Bacall, Marilyn Monroe και Betty Grable αλλά όλα αυτά δεν βοηθάνε την ταινία να αποκτήσει περισσότερο ενδιαφέρον. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα βλέπουμε «φροντισμένες» αλλά ανέμπνευστες χολιγουντιανές παραγωγές που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν ή να πουν. Η ταινία προσφέρεται μόνο για αυτούς που τα βλέπουν όλα για... σινε-εγκυκλοπαιδικούς λόγους!

Crin blanc: Le cheval sauvage (Το άσπρο άλογο)

Ο φωτογράφος Albert Lamorisse τη δεκαετία του '50 έκατσε στην καρέκλα του σκηνοθέτη και γύρισε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες μεσαίου μήκους της εποχής, πάντα με θέματα τα παιδιά. Η άλλη μεγάλη του επιτυχία λοιπόν που είδαμε ήταν το Άσπρο άλογο. Εδώ, σε μικρή αντίθεση με το Μπαλόνι, υπάρχουν λίγοι διάλογοι και μια επίσης μικρή αφήγηση του ιδίου του σκηνοθέτη που μας εξηγεί διάφορα πράματα και καταστάσεις. Αλλά στο σύνολό της είναι άλλη μια φοβερή ταινία με τον νεαρό πρωταγωνιστή να δαμάζει το άγριο άλογο πυροδοτώντας το μίσος των ζωοτρόφων της περιοχής που δεν μπορούσαν αυτοί να το τιθασεύσουν. Μέσα από την απλοϊκή φαινομενικά ιστορία, ο σκηνοθέτης αναλύει θέματα όπως η ελευθερία, ο σεβασμός προς τον άλλο (άνθρωπος ή ζώο, μεγάλος ή μικρός), η ζήλια για κάτι που ποθούμε και δεν μπορούμε να αποκτήσουμε και στην τελική κερδίζει το Grand Prize στο φεστιβάλ των Καννών. Εκπληκτική φωτογραφία με τα πανέμορφα τοπία των ακτών στη Νότια Γαλλία στην περιοχή νότια της Αρλ, της πόλης που έζησε για λίγο καιρό ο Βαν Γκογκ. Και σημειώστε κάτι άσχετο: ο Lamorisse θεωρείται ο δημιουργός του επιτραπέζιου παιχνιδιού "Risk"!

Gun Fury (Στα σύνορα του Μεξικού)

Στο Gun Fury του 1953 συναντάμε τον νεαρό Rock Hudson σε έναν από τους πρώτους του πρωταγωνιστικούς ρόλους και την Donna Reed λίγο καιρό μετά τη συμμετοχή της στο Όσο υπάρχουν άνθρωποι και λίγους μήνες πριν κερδίσει το όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Εδώ πάντως δεν χρειάζονται μεγάλες υποκριτικές απαιτήσεις. Υποδύονται ένα αρραβωνιασμένο ζευγάρι που ταξιδεύουν σε μια άμαξα που πέφτει θύμα μιας συμμορίας ληστών. Καθώς πάει ο Hudson να το παίξει ήρωας, τραυματίζεται και οι ληστές τον αφήνουν στην ερημιά για πεθαμένο. Παίρνουν τα χρήματα και μαζί παίρνουν όμηρο και την Reed. Όταν αυτός συνέρχεται, αρχίζει το (σχεδόν) ατελείωτο κυνηγητό με την δράση να τελειώνει πραγματικά στο τελευταίο λεπτό. Κλασικίζων γουέστερν από τον Raoul Walsh, με χαρακτηριστικούς καλούς και γραφικούς κακούς, αλλά έξοχη έγχρωμη φωτογραφία. Είναι και μικρό σε διάρκεια οπότε θα έλεγα ότι βλέπεται ευχάριστα.

House of Wax (Κέρινες μάσκες)

Η ταινία που έκανε σταρ τον Vincent Price και του έδωσε τον τίτλο του άρχοντα των ταινιών τρόμου και φαντασίας! Το House of Wax αποτελεί ουσιαστικά μια ταινία β' διαλογής, με πολύ καλά σκηνικά και όμορφη έγχρωμη φωτογραφία και με τον κύριο Price να είναι αρκούντως επιβλητικός αλλά όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της ταινίας είναι κάτω του μετρίου. Και φυσικά μην περιμένετε να... τρομάξετε! Σημειώστε ότι η ταινία αποτελούσε μία από τις πρώτες που έκαναν χρήση της 3-D τεχνικής και έτσι δικαιολογείται η ανυπόφορα μεγάλη διάρκεια της σκηνής με έναν τύπο που παίζει με έναν μπαλάκι του πινγκ-πονγκ! Anyway, αποτελεί μια σίγουρη πρόταση για τους φαν του είδους και για όσους θέλουν να ανεβάσουν τις σινε-εγκυκλοπαιδικές τους γνώσεις, αλλά ως εκεί. Αν ναι, συμμετέχει και ο νεαρός Charles Bronson σε μικρό και... «βουβό» ρόλο. Έγινε και ριμέικ το 2005, αλλά αυτό μάλλον το ξέρετε... Ίσως δεν ξέρετε (όπως δεν ήξερα και γω) ότι κι αυτή εδώ αποτελεί ριμέικ της ταινίας Mystery of the Wax Museum του 1933, σε σκηνοθεσία Michael Curtiz.

Le Salaire de la Peur (Το μεροκάματο του τρόμου)

Ένα από τα καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών είναι αδιαμφισβήτητα η γαλλική παραγωγή του Henri-Georges Clouzot με τίτλο Le Salaire de la peur. Η ιστορία απλή: τέσσερις εργάτες στη ζούγκλα της Νότιας Αμερικής επιλέγονται για να οδηγήσουν δύο φορτηγά φορτωμένα με νιτρογλυκερίνη σε μια καθ' όλα δύσκολη διαδρομή. Μια δουλειά που μόνο οι απελπισμένοι θα δεχόντουσαν να επιτελέσουν. Τα πρώτα 50 λεπτά της ταινίας μάς βάζουν στο κλίμα της εποχής (φτώχεια, ανεργία, μιζέρια) και τα υπόλοιπα 80 λεπτά της ταινίας... απλά θα σας μείνουν αξέχαστα! Οι Yves Montand και Charles Vanel συνθέτουν ένα αταίριαστο μα αξέχαστο δίδυμο. Η ταινία κέρδισε το 1953 που πρωτοκυκλοφόρησε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο (μια από τις λίγες που το έχει πετύχει αυτό, αν όχι η μοναδική)!