Man on a Tightrope (Δραπέτες του κόκκινου τρόμου)

Ιδιοκτήτης τσίρκου στην Τσεχοσλοβακία υπό την επιρροή του Ανατολικού μπλοκ και του ψυχρο-πολεμικού κλίματος, προσπαθεί να το σκάσει από το καθεστώς (αυτός και όλο το τσίρκο) και να διαφύγει στη Δύση! Όλη την προσπάθεια οργανώνει ο ιδιοκτήτης (που τον υποδύεται ο Fredric March, σε έναν από τους καλύτερους του ρόλους), με τέτοιο τρόπο ώστε να μην κινήσει υποψίες στις μυστικές υπηρεσίες του καθεστώτος. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αποφύγει τις όποιες ρουφιανιές που ίσως έχει στην ομάδα του, αλλά και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα στο οικογενειακό του περιβάλλον. Αυτός είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται σε τεντωμένο σκοινί, όπως λέει και ο τίτλος του έργου Man on a Tightrope. Δυναμική δραματική ταινία του Elia Kazan, γύρω από τους ανθρώπους που αγωνίζονται για να αποκτήσουν την ελευθερία. Για να μην έχουμε ενστάσεις, φυσικά και η ιστορία παρουσιάζεται μέσα από μία αμερικανική ματιά. Στους δεύτερους ρόλους η Gloria Grahame, και αρκετοί γνώριμοι καρατερίστες όπως ο Adolphe Menjou, ο Cameron Mitchell κλπ.

Song of the Thin Man (Το τραγούδι του ανθρώπου σκιά)

Έκτη και τελευταία ταινία της σειράς Thin Man, με τον ντετέκτιβ Νικ Τσαρλς και τη γυναίκα του να αναλαμβάνουν να βρουν το δολοφόνο ενός μουσικού παραγωγού. Όπως και στις άλλες ταινίες, έτσι και εδώ οι ύποπτοι με κίνητρο είναι πάρα πολλοί, οι ζωές του πρωταγωνιστικού διδύμου μπαίνουν σε κίνδυνο και η αποκάλυψη της ταυτότητας του δολοφόνου έρχεται όταν ο Τσαρλς τους μαζεύει όλους μαζί (όπως και στις άλλες ταινίες). Σε γενικές γραμμές, χαριτωμένη η ταινία Song of the Thin Man. Λίγα κωμικά ευρύματα, πάντα πετυχημένη η χημεία των πρωταγωνιστών Powell και Loy, αλλά μέτρια η αστυνομική ιστορία του έργου. Έχει ενδιαφέρον η παρουσίαση των παρασκηνίων των μουσικών σκηνών της εποχής αλλά και τα τζαμαρίσματα των τζαζ συγκροτημάτων σε κλαμπ και σε σπίτια! Σε μικρούς ρόλους ο μικρός Dean Stockwell στο ρόλο του Τσαρλς Τζούνιορ (του υιού), η Gloria Grahame ως τραγουδίστρια και ο Don Taylor στο ρόλο διάσημου κλαρινίστα.

Human Desire (Ανθρώπινο κτήνος)

Μετά την ταινία του Jean Renoir, το βιβλίο του Εμίλ Ζολά μεταφέρεται στο πανί από αμερικανικό στούντιο το 1954. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο Fritz Lang και πρωταγωνιστικό «παράνομο» ζευγάρι ο Glenn Ford και η Gloria Grahame, για δεύτερη φορά όλοι μαζί μετά το σκληρό αστυνομικό δράμα "The Big Heat". Ο Broderick Crawford είναι ο ζηλιάρης σε βαθμό κακουργήματος σύζυγος που θα φτάσει στα άκρα για χάρη της γυναίκας του. Human Desire ο τίτλος της ενδιαφέρουσας νουάρ ταινίας με τη χαρακτηριστική femme-fatale που θέλει να παγιδέψει τον εραστή της έτσι ώστε να σκοτώσει το σύζυγό της. Δυστυχώς το έργο συγκρίνεται με αυτό του Renoir και χάνει πανηγυρικά. Ο ήρωάς μας εδώ είναι πολύ αποστασιωπημένος και ψυχρός (πιο... αμερικανός) σε αντίθεση με το ρόλο του Gabin. Και παρόλο που η Grahame είναι πιο σεξουαλική από ό,τι η Simon Simone, το γαλλικό έργο ήταν πιο ειλικρινές όσον αφορά τις σεξουαλικές διαστροφές των πρωταγωνιστών, κάτι που είναι εξαφανισμένο στο αμερικανικό έργο. Παρά ταύτα, αποτελεί έργο του Lang, οπότε δεν μπορεί να είναι μέτριο.

The Bad and the Beautiful (Η ωραία και το κτήνος)

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σας, αλλά όταν δεν ξέρω και πολλά πράματα για μια ταινία τόσο περισσότερο θα μ'αρέσει, αν είναι έστω και καλή. Κάτι τέτοιο συνέβη και με το The Bad and the Beautiful. Το θέμα της ταινίας αφορά τα παρασκήνια του κινηματογράφου, την άνοδο και πτώση ενός μισητού παραγωγού που υποδύεται ο Kirk Douglas. Μέσα από φλάσμπακ και τις αφηγήσεις των τριών χαρακτήρων που έπαιξαν το σημαντικότερο ρόλο στην καριέρα του, παρακολουθούμε όλη την ιστορία. Ο πρώτος είναι ένας σκηνοθέτης με τον οποίο ξεκίνησαν μαζί την καριέρα τους σε ταινίες β' διαλογής, η δεύτερη είναι μια νεαρή, άσημη, μπεκρού κόρη ενός παλιού αστέρα του σινεμά που τις μαθαίνει τα πάντα και την κάνει σταρ και ο τρίτος είναι ένας βραβευμένος συγγραφέας που τον παίρνει υπό τη δούλεψή του για να γράφουν μαζί τα σενάρια. Και οι τρεις όμως νιώθουν ότι τους εκμεταλλεύτηκε, ότι πήρε από αυτούς αυτό που ήθελε και μετά τους πέταξε. Μόνο που και οι τρεις, μετά την επαγγελματική σχέση μαζί του, γίνανε διάσημοι και πετυχημένοι, ο καθένας στον τομέα του.

Η ταινία είναι εθιστική και παρακολουθείται με ενδιαφέρον μέχρι τέλους, αλλά υποπτεύομαι ότι στα χέρια ενός άλλου σκηνοθέτη (αντί για τον μιουζικαλίστα Vincente Minnelli) θα μιλούσαμε για κάτι παραπάνω από αριστούργημα. Παρόμοιο θέμα και εντελώς ίδια σεναριακή εξέλιξη (τρεις αφηγήσεις και φλάσμπακ) είδαμε επίσης στην Ξυπόλητη κόμισσα του Mankiewicz. Σημειώστε ότι η ταινία κατέχει ένα αξιομνημόνευτο ρεκόρ: έχει τα περισσότερα βραβεία όσκαρ (πέντε) από ταινίες που δεν ήταν υποψήφιες για το βραβείο καλύτερης ταινίας. Τώρα, το σε ποιους υποτίθεται ότι είναι βασισμένοι οι χαρακτήρες του έργου είναι μια μεγάλη ιστορία που δεν έχει επιβεβαιωθεί, αλλά οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ο χαρακτήρας του παραγωγού βασίστηκε στον David O. Selznick.

Odds Against Tomorrow (Λύκοι μεταξύ τους)

Ο Robert Ryan συνεργάζεται ξανά με τον σκηνοθέτη Robert Wise δέκα χρόνια μετά το εκπληκτικό The Set-Up και το αποτέλεσμα είναι η «σκοτεινότατη» ταινία Odds Against Tomorrow, για την οποία μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί το τελευταίο μεγάλο έργο του κλασικού κινηματογραφικού είδους του φιλμ-νουάρ. Τρεις χαρακτήρες, που δεν έχει καμία σχέση ο ένας με τον άλλο, θα αναγκαστούν να συνεργαστούν (ο καθένας για το δικό του λόγο) σε μία φαινομενικά απλή ληστεία. Ο Wise χειρίζεται εκπληκτικά τους ηθοποιούς του μέσα στην ιστορία και διαμορφώνει πειστικότατα στα μάτια του θεατή την ψυχολογία τους και τους λόγους που τους αναγκάζουν να συμμετάσχουν στη ληστεία. Δεν είναι κοινοί εγκληματίες, είναι άνθρωποι με αδυναμίες και ελαττώματα. Σε μια εποχή που η Αμερική είχε ακόμα προβλήματα με το ρατσισμό, ο Wise δείχνει στεγνά πόσο κολλημένος μπορεί να είναι κάποιος με το θέμα. Οι λύκοι μεταξύ τους (του ελληνικού τίτλου) είναι αυτό ακριβώς το ρατσιστικό μένος που κατατρώει τον Ryan για τον έτερο συνεργάτη του που υποδύεται ο μαύρος τραγουδιστής Harry Belafonte και αυτό το μίσος θα τους οδηγήσει στο απίστευτα «εκρηκτικό» φινάλε.

Crossfire (Διασταυρούμενα πυρά)

Η ταινία με τους τρεις Robert! Ο αστυνομικός Young, ο λοχίας του στρατού Mitchum και ο στρατιωτικός Ryan. Η αστυνομία ανακαλύπτει ένα πτώμα και αναζητά το δολοφόνο μεταξύ τριών φαντάρων που τον είδαν τελευταίοι και κυρίως ενός που του έπεσε το πορτοφόλι στον τόπο του εγκλήματος και δεν μπορούν να τον εντοπίσουν. Οι στρατιωτικοί φίλοι του με αρχηγό τον Mitchum τον ψάχνουν κι αυτοί με τη σειρά τους διότι είναι πεπεισμένοι για την αθωώτητά του.

Η ταινία Crossfire του 1947 δεν μου άφησε και τις καλύτερες των εντυπώσεων καθώς αναλώθηκε ως επί τω πλείστον σε διαλόγους και ανταλλαγές ατάκων αφήνοντας κατά μέρος τη δράση. Το μυστήριο για την εύρεση του δολοφόνου δεν αποτελεί και τόσο μυστήριο και από ό,τι φαίνεται η προσπάθεια του σκηνοθέτη Edward Dmytryk επικεντρώθηκε στο κομμάτι της ταινίας που αφορά τον αντισημιτισμό και το μίσος για το άγνωστο που προκύπτει από την αμάθεια, την άγνοια και τη στενομυαλιά. Ίσως γι'αυτό άρεσε η ταινία στην εποχή της και βραβεύτηκε στις Κάννες με το Prix du meilleur film social (καλύτερο κοινωνικό έργο) και έλαβε πέντε βασικές υποψηφιότητες για βραβεία όσκαρ (ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, β' ανδρικού για τον Ryan και β' γυναικείου ρόλου για την Gloria Grahame), αλλά έχασε από τη Συμφωνία κυρίων που είχε παραπλήσιο θέμα. Ό,τι και να λέμε πάντως, η παρουσία του Mitchum είχε περισσότερο χαρακτήρα... γλάστρας και με ξενέρωσε, προσθέτοντας έτσι ένα ακόμα μειονέκτημα σ'αυτήν την μέτρια ταινία. Να κλείσουμε λέγοντας ότι το σενάριο βασίστηκε στο βιβλίο The Brick Foxhole του Richard Brooks, του γνωστού σας σκηνοθέτη, λίγα χρόνια πριν εγκατασταθεί για τα καλά στα κινηματογραφικά στούντιο.

In A Lonely Place (Διψασμένος για ηδονή)

Ωραίο το αφιέρωμα της κρατικής τηλεόρασης στον Nicholas Ray. Είχαμε την ευκαιρία να δούμε κάποιες ταινίες του που σπάνια βλέπουμε στην τηλεόραση πλέον. Το απογευματάκι όμως είδαμε την ταινία In A Lonely Place του 1950, και όχι στην τηλεόραση.

Ο Humphrey Bogart πρωταγωνιστεί στο ρόλο του εκρηκτικά βίαιου, μοναχικού και σχετικά άνεργου σεναριογράφου που βρίσκεται ύποπτος για φόνο. Το άλλοθί του θα είναι μια άγνωστη γειτόνισσά του, την οποία θα ερωτευτεί. Η σχέση που θα αναπτυχθεί μεταξύ τους θα σταθεροποιήσει τις κρίσεις του και θα τον βάλει πάλι στον επαγγελματικό χάρτη. Κάποια βίαια ξεσπάσματα όμως θα τρομάξουν το αμόρε του και θα μεγαλώσουν τις αμφιβολίες της για το πόσο αθώος είναι ο Μπόγκι μας. Αυτές οι υποψίες θα οδηγήσουν τη σχέση τους σε αδιέξοδο...

Εκπληκτική ταινία του Nicholas Ray, ο οποίος για άλλη μια φορά χειρίζεται με μαεστρία θέματα με αντικοινωνικούς χαρακτήρες που βρίσκονται σε αδιέξοδο. Ο Μπόγκι πάντως σε σημεία μου θύμισε τον James Dean στο Επαναστάτης Χωρίς Αιτία· υπερόπτης, άκεφος, αντιδραστικός με τους πάντες και τα πάντα. Και η σκηνή στο αυτοκίνητο μετά το πάρτυ στην παραλία μου θύμισε Χίτσκοκ και Υποψίες, αλλά αυτά είναι μικρολεπτομέρειες που δεν μας επηρέασαν στο να μην απολαύσουμε αυτήν την σκοτεινή ταινία. Άλλη μια ταινία στην οποία ο Ray ανακατεύει διάφορα κινηματογραφικά είδη για να φτιάξει στο τέλος ένα... αριστούργημα.