Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Dean Stockwell. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Dean Stockwell. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 2019

The Rainmaker (Ο βροχοποιός)

Στη δεκαετία του '90, πολλά μπεστ σέλερ δικαστικού- νομικού περιεχομένου του John Grisham μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Ενδεικτικά να θυμηθούμε τη Φίρμα (με Tom Cruise, Gene Hackman), The client (με τους Susan Sarandon, Tommy Lee Jones) και το A Time to Kill (με το νεαρό Matthew McConaughey, Sandra Bullock και Samuel L. Jackson). Το 1997 ο Francis Ford Coppola αποφάσισε και μετέφερε στο πανί το The Rainmaker.

Νεαρός δικηγόρος (Matt Damon) που μόλις τελείωσε τη σχολή, βρίσκει δουλειά σε δικηγορικό γραφείο ενός περίεργου τύπου (Mickey Rourke) που έχει περίεργες/παράνομες συναλλαγές με άτομα του υπόκοσμου. Όταν ο Ρουρκ βρεθεί στο μάτι του FBI, ο Damon μαζί με τον βοηθό που υποδύεται ο Danny Devito, θα ανοίξουν δικό τους γραφείο και θα ασχοληθούν με τις δύο μόνο υποθέσεις που έχουν. Η κυριότερη υπόθεση είναι η μήνυση κατά μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας που απέρριψε αιτήσεις μίας οικογένειας για να κάνει εγχείρηση μυελού οστών ο γιος τους, που έπασχε από λευχαιμία. Ο Damon θα βρεθεί ξαφνικά μόνος του στο δικαστήριο για πρώτη φορά εναντίον ολόκληρης ομάδας μεγαλο-δικηγόρων με τον Jon Voight να προΐσταται. Και μέσα σε όλα αυτά, θα γνωρίσει μία κοπελιά (Claire Danes) που τρώει ξύλο από το σύζυγό της και θα θελήσει να τη βοηθήσει.

Συμπυκνωμένη πλοκή, καλογραμμένοι χαρακτήρες, θα μπορούσε να είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας που μπορεί πολύ εύκολα να ξεχειλώσει αλλά εδώ κρατάει τα ηνία ο Francis Ford Coppola και η ταινία δεν κουράζει ούτε βαραίνει πολύ ακόμα και στα πιο μελό της σημεία. Σε μικρούς ρόλους εμφανίζονται οι Dean Stockwell, Roy Scheider, ενώ ο δικαστής Danny Glover δεν αναφέρεται στα credits της ταινίας. Η νοικάρισσα γιαγιάκα του Damon είναι η Teresa Wright, εδώ στον τελευταίο της κινηματογραφικό ρόλο, γνωστή από διάφορα έργα στις δεκαετίας του '40 και του '50.

Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015

Song of the Thin Man (Το τραγούδι του ανθρώπου σκιά)

Έκτη και τελευταία ταινία της σειράς Thin Man, με τον ντετέκτιβ Νικ Τσαρλς και τη γυναίκα του να αναλαμβάνουν να βρουν το δολοφόνο ενός μουσικού παραγωγού. Όπως και στις άλλες ταινίες, έτσι και εδώ οι ύποπτοι με κίνητρο είναι πάρα πολλοί, οι ζωές του πρωταγωνιστικού διδύμου μπαίνουν σε κίνδυνο και η αποκάλυψη της ταυτότητας του δολοφόνου έρχεται όταν ο Τσαρλς τους μαζεύει όλους μαζί (όπως και στις άλλες ταινίες). Σε γενικές γραμμές, χαριτωμένη η ταινία Song of the Thin Man. Λίγα κωμικά ευρύματα, πάντα πετυχημένη η χημεία των πρωταγωνιστών Powell και Loy, αλλά μέτρια η αστυνομική ιστορία του έργου. Έχει ενδιαφέρον η παρουσίαση των παρασκηνίων των μουσικών σκηνών της εποχής αλλά και τα τζαμαρίσματα των τζαζ συγκροτημάτων σε κλαμπ και σε σπίτια! Σε μικρούς ρόλους ο μικρός Dean Stockwell στο ρόλο του Τσαρλς Τζούνιορ (του υιού), η Gloria Grahame ως τραγουδίστρια και ο Don Taylor στο ρόλο διάσημου κλαρινίστα.

Τρίτη 26 Απριλίου 2011

The Boy With Green Hair

Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που σκηνοθέτησε ο Joseph Losey ήταν η οικογενειακή ταινία με τίτλο The Boy With Green Hair. Το αλληγορικό σενάριο δίνει την ευκαιρία στον Losey να αναπτύξει αντιπολεμικά μηνύματα σε μια περίοδο που όλες οι χώρες προσπαθούσαν να ξεχάσουν το πρόσφατο, βίαιο παρελθόν και να ορθοποδήσουν. Το ορφανό παιδί, που υποδύεται ο πολύ μικρός Dean Stockwell, και που αλλάζει σπίτια κάθε τρεις και λίγο, βρίσκει τελικά την καλύτερη παρέα στον ηλικιωμένο διασκεδαστή Pat O'Brien. Όταν όμως ξυπνήσει μια μέρα και δει ότι τα μαλλιά του έγιναν πράσινα(!), θα γνωρίσει το άλλο πρόσωπο της (και καλά) καθωσπρέπει κοινωνίας. Ο Robert Ryan εμφανίζεται σε μικρό ρόλο ως ο ψυχολόγος που θα αναλάβει να του βγάλει δυο κουβέντες, όταν το σκάσει από το σπίτι του και τον συμμαζέψει η αστυνομία. Ανέφερα στην αρχή ότι πρόκειται για οικογενειακή ταινία αλλά δεν εννοούσα σε καμία περίπτωση ότι πρόκειται για διασκεδαστική ταινία. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα δραματικό έργο για όλη την οικογένεια.

Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010

Compulsion (Οι σύντροφοι του κακού)

Η ιστορία που συγκλόνισε την Αμερική το 1924 με το φόνο ενός 14-χρονου νεαρού από δύο εικοσάχρονα παιδιά, τους Λίοπολντ και Λεμπ όπως έμειναν γνωστοί, αποτέλεσε υλικό για έμπνευση για αρκετούς δημιουργούς. Βασισμένη σ'αυτή την υπόθεση ανήκει και η ταινία Η θηλειά του Χίτσκοκ που κυκλοφόρησε το 1948. Πιο κοντά όμως στην πραγματική ιστορία αποτέλεσε το βιβλίο του συγγραφέα Meyer Levin, ο οποίος απλώς άλλαξε τα ονόματα αλλά κράτησε όλα τα υπόλοιπα και έγινε ταινία το 1959 με τον ίδιο τίτλο, Compulsion.

Στο πρώτο μισό βλέπουμε την περίεργη σχέση των δύο νεαρών (έναν εκ των οποίων υποδύεται ο νεαρός Dean Stockwell, βραβευμένος και στις Κάννες για την ερμηνεία του), το σχέδιο δράσης τους, τη σχέση τους με τους γονείς, τις γυναίκες και την ψυχολογική τους διακύμανση. Στο δεύτερο μισό αναλαμβάνει δράση ο Orson Welles ως ο δικηγόρος υπεράσπισης, ο οποίος θα προσπαθήσει να μετατρέψει τη θανατική καταδίκη σε ισόβια. Ειδικά, ο λόγος που βγάζει στο κλείσιμο της αγόρευσής του είναι απλά εκπληκτικός. Βασίστηκε σχεδόν κατά γράμμα στον πραγματικό λόγο και είναι ο μεγαλύτερος σε διάρκεια μονόλογος που αποτυπώθηκε στην κινηματογραφική ιστορία. Δεν χρειάζονται άλλα σχόλια για να σας πείσω να αναζητήσετε και να δείτε, ίσως, την καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη Richard Fleischer.

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2009

To Live and Die in L.A. (Ο άνθρωπος από το Λος Άντζελες)

Περισσότερο γνωστός στους νεαρούς θεατές από το CSI: Miami και στους παλιότερους από τον Ανθρωποκυνηγό του Michael Mann, ο William Petersen πρωταγωνιστεί στην αστυνομική περιπέτεια To Live and Die in L.A. παραγωγής 1985. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκουμε τον William Friedkin (του Εξορκιστή κλπ) σε μεγάλα κέφια, ο οποίος δημιουργεί μία δυνατή ταινία με σχεδόν φρενήρη ρυθμό. Μία από τις καλύτερες ταινίες του είδους για την τότε δεκαετία που ξεφεύγει από το γνωστό κιτσάρισμα και τα κλισέ της. Ειδικά η αναπάντεχη εξέλιξη στο τέλος και η μεταστροφή της σε... πιο «σκοτεινές αποχρώσεις» κάνει την ταινία ακόμα πιο ελκυστική και μας θυμίζει ότι όντως αυτός είναι ο σκηνοθέτης του οσκαρικού Ανθρώπου από τη Γαλλία. Το χαρακτηριστικό κυνηγητό με τα αμάξια μπορεί να σας θυμίσει την προαναφερθείσα ταινία, αλλά οι όποιες ομοιότητες δεν μας... χάλασαν καθόλου. Η ταινία παρακολουθεί τις όχι και τόσο νόμιμες προσπάθειες του αστυνομικού Petersen να συλλάβει τον βίαιο, επικίνδυνο και άπιαστο παραχαράκτη Willem Dafoe, ο οποίος συν τις άλλοις δολοφόνησε και τον πρώην συνεργάτη του.