Caos Calmo (Ήρεμο χάος)

Μετά από τον αναπάντεχο χαμό της γυναίκας του, ο ήρωας που υποδύεται ο Νάνι Μορέτι, μεγαλοστέλεχος σε εταιρεία, κάθεται όλη τη μέρα σε ένα παγκάκι έξω από το σχολείο της κόρης του, περιμένοντάς την να σχολάσει για να πάνε στο σπίτι. Αυτή η ήρεμη αντίδραση στο σοκ της απώλειας θα τον κάνει να αντιμετωπίσει διαφορετικά τη ζωή, την εργασιομανία, τη σχέση του με την κόρη του και τους συναδέλφους του.

Πριν δέκα χρόνια, όταν κυκλοφόρησε το Caos Calmo, θα "έβλεπα" διαφορετικά το έργο. Σήμερα, νομίζω ανήκω σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκουν πολλά σημεία επαφής με τον πρωταγωνιστή και μπορούν να ταυτιστούν σε γεγονότα και καταστάσεις. Ίσως η παθητική αντίδραση είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε κάποια στιγμή για να αποφορτιστούμε από τις πιέσεις της ζωής; Μήπως πρέπει να βρούμε την ισορροπία μέσα μας και να εστιάσουμε στα σημαντικά θέματα της ζωής μας;

The Brothers Bloom

Το τρέιλερ μάς άνοιξε την όρεξη. Ο Rian Johnson (του πολύ καλού Brick) στην καρέκλα του σκηνοθέτη ανέβασε ακόμα πιο ψηλά τις προσδοκίες μας. Τελικά... μείναμε με την όρεξη. Οι Αδεφλοί Μπλουμ έχουν μπλεξίματα, χαβαλέ, λίγο σοφιστικέ attitude, αλλά ελλιπείς σκιαγραφήσεις χαρακτήρων, πέραν του Adrien Brody. Και να πω την αλήθεια, το τέλος ήταν αρκετά προβλέψιμο, δυστυχώς. Περίμενα μια καλύτερη ανατροπή που θα μας άφηνε να τη θυμόμαστε για καιρό. Αλλά μάταια... Συμπέρασμα: δείτε την όταν δεν έχετε τίποτα άλλο να κάνετε. Από την άλλη, καλύτερα αυτή, παρά να σπαταλήσετε χρόνο με την ελληνική βλακοτηλεόραση.

Τι διαδραματίζεται στο Chugyeogja (The Chaser/Ο κυνηγός);

Απλά, γίνεται της... Κορέας! Η ταινία ξεκινάει ως θρίλερ με σπλάτερ πινελιές, συνεχίζει με τρελή καταδίωξη, πιάνουμε το δολοφόνο μάνι-μάνι, οι αστυνομικοί δεν παίρνουν χαμπάρι, ο πρωταγωνιστής-νταβατζής που το παίζει ντετέκτιβ πιστεύει άλλα αντ' άλλων, η παράπλευρη ιστορία του δημάρχου που «γιαουρτώθηκε» με κόπρανα παίρνει σβάρνα και την έρευνα, κάνουμε μια κοιλιά στη μέση καθώς το γυρνάμε ολίγον τι στο μελό, ο πρωταγωνιστής μας αρχίζει να συγκινείται, αρχίζει να βλέπει τα πράματα πιο καθαρά και με δικιά του έρευνα προσπαθεί να φτάσει στη λύση της υπόθεσης. Θα αργήσει ολόγιν τι, καθώς στο τέλος θα επιστρέψουμε στα αίματα για να μην αφήσουμε τίποτα μισοτελειωμένο, και οι θεατές θα μείνουν με ένα σφύξιμο στο στομάχι και θα βρίζουν το σκηνοθέτη (με την καλή έννοια). Αυτό ήταν το The Chaser!

Joheunnom nabbeunnom isanghannom (Ο καλός, ο κακός και ο περίεργος)

Ήθελα να γράψω εδώ και καιρό για την ταινία του κορεάτη Kim Ji-woon, που μας έδωσε και τη πολύ καλή Γλυκόπικρη ζωή. Με λίγα λόγια: Ο καλός, ο κακός και ο περίεργος είναι ένας εκπληκτικός φόρος τιμής στο σινεμά του Σέρτζιο Λεόνε (ο τίτλος και μόνο τα λέει όλα) αλλά και του κυρίου Ταραντίνο. Όχι μόνο μια από τις καλύτερες ασιατικές περιπέτειες, αλλά από τις καλύτερες που έχουμε δει γενικά τα τελευταία χρόνια, με καταιγιστική δράση, υπερ-στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία, κωμικές πινελιές, δημιουργώντας ένα μοντέρνο, ασιατικό γουέστερν(!) που ζήλεψαν και τα μεγάλα αφεντικά στο Χόλιγουντ. Το κορεάτικο σινεμά άρχισε πριν λίγα χρόνια να κάνει τα πρώτα, δειλά βήματα προς το εξωτερικό. Τώρα... αντεπιτίθεται!

Il Divo

Πολιτική ταινία με αυτοβιογραφικά στοιχεία ή βιογραφική ταινία ενός πολιτικού; Όπως και να'χει, η δημιουργία του Paolo Sorrentino είναι μια από τις καλύτερες ιταλικές ταινίες των τελευταίων χρόνων. Το Il Divo αποτελεί περισσότερο μια προσπάθεια σκιαγράφισης του αινιγματικού ισχυρού άντρα της Ιταλίας Τζιούλιο Αντρεότι, που (όπως βλέπουμε στο έργο) είχε τις ιδιοτροπίες του. Απίστευτη ερμηνεία από τον Toni Servillo και βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ των Καννών το 2008, μεταξύ άλλων. Η δικιά μου απορία πάντως είναι από πότε η δικιά μας, εγχώρια κινηματογραφία έχει να δώσει μια πολιτική ταινία άξια αναφοράς; Μόνο τα σέιφ σεξ και τα καυτά DVD μάς νοιάζουν σ'αυτή τη χώρα;

In the year: 2008

Τα τελευταία χρόνια που επιστρέψαμε και ζούμε στην Κοζάνη, έχουμε ένα σινε-μειονέκτημα. Οι ταινίες που βλέπουμε στο σινεμά είναι όλο και λιγότερες λόγω ποιότητας, καταλαβαίνετε. Με δύο μόνο αίθουσες δεν είναι δυνατόν να φέρει ο σινεμάς π.χ. το Γκομόρα! Έτσι τις περισσότερες ταινίες του 2008 τις είδα μετά το φετινό καλοκαίρι και όλο το φθινόπωρο και ακόμα έχουμε αρκετά να δούμε. Για να μην πω για τις φετινές κυκλοφορίες, που θα τις βλέπω μέσα στο '10.

Απ'αυτές που είδα, οι χειρότερες ήταν οι κάτωθι:
Bangkok Dangerous (Bangkok: επικίνδυνη αποστολή), Twilight, Marley & Me (Μάρλεϊ, ένας μεγάλος μπελάς), Jumper, Deal (με τον Burt Reynolds, μην το ψάχνετε!), Journey to the Center of the Earth, Wanted, Get Smart, Surfer Dude.

---

Οι μέτριες:
Hellboy 2: The Golden Army, Yes Man, RocknRolla, Semi-Pro, Eagle Eye, The Incredible Hulk, The Bank Job (Το μεγάλο κόλπο), Cloverfield, Hancock, You Don’t Mess with the Zohan (Ζόχαν: πράκτορας υψηλής κομμωτικής), Quantum of Solace, Max Payne (ανέβηκε κατηγορία λόγω της Κιριλένκο), Madagascar: Escape 2 Africa.

---

Οι καλές προσπάθειες, που τις ξαναβλέπεις ευχάριστα:
Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull, Iron Man, Body of Lies (Η πλεκτάνη), Zack and Miri Make a Porno, Happy-Go-Lucky, Taken, The Curious Case of Benjamin Button, Rachel Getting Married, Australia, Valkyrie, Doubt, The Great Buck Howard (ο Malkovich σε ρόλο μένταλιστ-ταχυδακτυλουργού!), Milk, Mamma Mia!, Horton Hears a Who!, Bolt.

---

Οι καλύτερες της χρονιάς:
Be Kind Rewind, In Bruges (Αποστολή στη Μπριζ), Burn After Reading (Καυτό απόρρητο), Vicky Cristina Barcelona, Appaloosa, Gomorra, Changeling (Η ανταλλαγή), Joheunnom nabbeunnom isanghannom (Ο καλός, ο κακός και ο περίεργος), L’instinct de mort & L’ennemi public n°1 (Vincent Cassel επί 2), The Wrestler, The Reader (Σφραγισμένα χείλη), Revolutionary Road (Ο δρόμος της επανάστασης), Kung Fu Panda.

---

Οι κορυφαίες του 2008:
→ Tropic Thunder
→ Hunger
→ The Dark Knight
→ Slumdog Millionaire
→ Wall-E
→ Gran Torino

...και η παρακάτω μπήκε αυτομάτως στα «αγαπημένα»
→ Låt den rätte komma in (Άσε το κακό να μπει)

Άσε το κακό να μπει

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω καινούριες κυκλοφορίες επειδή γι' αυτές μπορείτε να διαβάσετε παντού στο διαδίκτυο και επειδή, γενικά, όλοι τις έχουν δει, ο καθένας έχει άποψη και δεν χρειάζονται τη δικιά μου. Έτσι, το μόνο που θα πω είναι ότι αυτή η σουηδική παραγωγή με τον περίεργο τίτλο Άσε το κακό να μπει αποτελεί για τον υπογράφοντα την καλύτερη ταινία της χρονιάς που μας πέρασε.

Υ.Γ.: Και μάλλον το καλοκαίρι θα ασχοληθούμε με μερικές λίστες που καιρό τώρα τις ετοιμάζω στο μυαλό μου, αλλά δεν βρήκα το χρόνο να ασχοληθώ εκτενέστερα. Άστε το καλοκαίρι να μπει...