Il caso Mattei (Υπόθεση Ματέι)

Με αφετηρία το περίεργο αεροπλανικό ατύχημα και το θάνατο του Ενρίκο Ματέι που έλαβε χώρα το 1962, ο ιταλός σκηνοθέτης Francesco Rosi κάνει μία αναδρομή στην εργατική ζωή του Ματέι, μία ιδιαίτερη και ισχυρή φυσιογνωμία που έπαιξε μεγάλο ρόλο στη βιομηχανία της Ιταλίας μετά τον πόλεμο του '40 μέχρι και το θάνατο του. Ένας άνθρωπος που διεύθυνε την AGIP και μετά τη νεοοσύστατη κρατική εταιρεία πετρελαίου ΕΝΙ και πήγε κόντρα σε πολλά συμφέροντα και τα έβαλε με τις Επτά Αδελφές για τον έλεγχο εξορύξεων και εμπορίας πετρελαίου και φυσικού αερίου. Με ντοκιμενταρίστικο στυλ, με ερωτήσεις σε μάρτυρες μπροστά στην κάμερα, και με μία αναδρομή μπρος-πίσω στο χρόνο, το έργο κλείνει το μάτι στον σινεφίλ που βλέπει ένα μοντέρνο Πολίτη Κέιν, αλλά κυρίως παρουσιάζει έναν παθιασμένο με τη δουλειά χαρακτήρα, με τάσεις μεγαλομανίας και σχεδόν μηδενικό άγχος ότι κάτι θα του συμβεί και αυτό επειδή όλες οι δραστηριότητες του φέρνουν πονοκέφαλο σε πολιτικούς, και ανησυχία στα καρτέλ και... γνωστά "συμφέροντα" στη Νότια Ιταλία. Και λίγο μετά τα μισά του έργου, ο Ρόσι παρουσιάζει την εξαφάνιση του δημοσιογράφου Mauro de Mauro που έλαβε χώρα το 1970, και ο οποίος ερευνούσε το θάνατο του Ματέι για λογαριασμό του σκηνοθέτη, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι είχαν σαμποτάρει το αεροπλάνο, πιθανότατα από κύκλους της Μαφίας. Το σώμα του Mauro δεν βρέθηκε ποτέ. Η Υπόθεση Ματέι είναι ένα ντοκουμέντο πλέον από ένα μέρος των μαύρων σελίδων της σύγχρονης ιστορίας της διπλανής μας χώρας. Η ταινία απέσπασε το Χρυσό Φοίνικα εξ ημισείας με το Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο και ο εκπληκτικός για άλλη μια φορά Gian Maria Volonte πήρε ειδικό βραβείο για τις ερμηνείες του και στα δύο αυτά έργα.

The Candidate (Ο υποψήφιος)

Ακτιβιστής δικηγόρος κατεβαίνει στις εκλογές του κυβερνήτη της Καλιφόρνια για... να χάσει. Μην έχοντας να χάσει τίποτα, λέει τα πράματα έξω από τα δόντια. Η απήχηση όμως είναι μικρή. Όταν τον αναλάβουν οι publicists και γίνει πιο "συνηθισμένος", θα ανεβάσει τις δημοσκοπήσεις του και η εκλογική αναμέτρηση θα γίνει ντέρμπι.

Όλο το παρασκήνιο μίας εκλογικής αναμέτρησης που φαίνεται ότι από το 1972 ως σήμερα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο Robert Redford είναι ο... κλασικός Redford της δεκαετίας του '70. Δίπλα του, για συμβουλές και διοργάνωση της καμπάνιας του, ο Peter Boyle. Ο σκηνοθέτης Michael Ritchie κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά την (λίγο καλύτερη και λίγο πιο ενδιαφέρουσα) περιπέτεια Prime Cut.

What's Up, Doc? (Μια τρελή, τρελή καταδίωξη)

Τέσσερις πανομοιότυπες βαλίτσες (με κυβερνητικά έγγραφα, διαμάντια, απολιθωμένες πέτρες και εσώρουχα ως περιεχόμενο, αντίστοιχα) θα αποτελέσουν την αφετηρία των κωμικών καταστάσεων που θα λάβουν χώρα για 90 λεπτά στις οθόνες σας. Η Barbra Streisand θα γίνει κολλιτσίδα στον μουσικολόγο Ryan O'Neal και θα του κάνει τη ζωή ποδήλατο! Η αρραβωνιαστικιά Madeline Kahn (στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση) θα τραβήξει τα πάνδεινα, οι πράκτορες και οι ληστές θα μπλέξουν τα μπούτια τους μαζί με τα δωμάτια του ξενοδοχείου, όπου λαμβάνει χώρα το πρώτο κομμάτι της ταινίας What's Up, Doc?. Στη συνέχεια οι πρωταγωνιστές θα βγουν στους ανηφορο-κατηφορικούς δρόμους του Σαν Φρανσίσκο, θα αρχίσει το κυνηγητό, επιβεβαιώνοντας και τον ελληνικό τίτλο. Τότε είναι που ο σκηνοθέτης Peter Bogdanovich βρίσκει την ευκαιρία για να αποδώσει φόρο τιμής στα παλιά καρτούν, στο Μπούλιτ, στον Μπάστερ Κίτον και στο σύνολο των screwball κωμωδιών της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ, ειδικότερα στο Bringing Up Baby (ίσως τα γυαλιά του O'Neal έπαιξαν κάποιο ρόλο). Φρενήρεις ρυθμοί με απολαυστικότατες ατάκες σ'αυτή την τρομερή κωμωδία, που παραμένει φρέσκια ακόμα και σήμερα. Τρίτη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της χρονιάς της.

Young Winston (Τα ταραγμένα χρόνια ενός γίγαντα)

Στη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, ο ηθοποιός Richard Attenborough καταπιάνεται με τη βιογραφία των πρώτων χρόνων του μεγάλου βρετανού πολιτικού Γουίνστον Τσώρτσιλ. Με διάσημους ηθοποιούς να στελεχώνουν τους δεύτερους ρόλους (Anne Bancroft, Robert Shaw, John Mills και οι νεαρότατοι τότε Anthony Hopkins και Ian Holm), βλέπουμε μια πολύ καλή ανασύσταση της βικτωριανής εποχής στα τέλη του 19ου αίωνα, τα σχολεία που φοίτησε, τις προσπάθειες να πετύχει την αναγνώριση μέσα από τη συμμετοχή του στα βρετανικά στρατεύματα στην Ινδία, στο Σουδάν και στη Νότια Αφρική, αλλά και τις σχέσεις του με τους γονείς του, τον πολιτικό πατέρα Ράντολφ που αρρώστησε και πέθανε νωρίς και την αμερικανίδα στην καταγωγή μητέρα του, με τους οποίους οι σχέσεις ήταν τυπικές. Το έργο Young Winston βασίστηκε στα απομνημονεύματα του Τσώρτσιλ και έγινε σενάριο από τον Carl Foreman. Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για να δουν οι σημερινές γενιές πώς γαλουχούνταν οι τότε γενιές των πολιτικών, σε αντίθεση με τα σημερινά... τζάκια. Voice-over αφήγηση, χρήση αληθινών αποσπασμάτων βίντεο και φωτογραφιών, δημιουργούν ένα ενδιαφέρον βρετανικό έργο με όλα τα συστατικά της κλασικής συνταγής του Χόλιγουντ. Φαίνεται ότι οι βιογραφίες αρέσανε στον Atteborough, αφού δέκα χρόνια μετά, το 1982, μας παρουσίασε τον οσκαρικό Γκάντι και άλλα δέκα χρόνια μετά, το 1992, τον Σαρλό.

The King of Marvin Gardens

Ο Jack είναι ραδιοφωνικός παραγωγός. Τον καλεί εκτάκτως ο μεγάλος του αδερφός, ο Bruce, στην Ατλάντα για να τον βγάλει από τη φυλακή. Έχουν να ιδωθούν πολλά χρόνια, οπότε ο Jack κάθεται λίγες μέρες παραπάνω με τον αδερφό του και τις δύο φίλες του, μία εκ των οποίων είναι η Ellen Burstyn. Ο Bruce έχει μεγάλα σχέδια για ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στη Χαβάι και θέλει να βάλει στο κόλπο και τον αδερφό του. Του λείπει φυσικά η χρηματοδότηση, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα! Χρωστάει όμως στον «άρχοντα» της περιοχής (που υποδύεται ο Scatman Crothers) και ο Jack θα καταλάβει ότι τα πράματα μπορούν να περιπλακούν επικίνδυνα. Το τραγικό τέλος δεν θα αργήσει να έρθει, αλλά θα έρθει από κει που δεν το περιμένεις.

Χαλαρή κινηματογράφιση από τον Bob Rafelson, αποτυπώνει έξοχα το κλίμα της εποχής και με τη βοήθεια του φοβερού κινηματογραφιστή László Kovács αποτυπώνουν πανέμορφα στο φιλμ τις τεράστειες και άδειες από κόσμο εκτάσεις της Ατλάντα την περίοδο του χειμώνα. Το έργο The King of Marvin Gardens αποτελεί άλλη μια συνεργασία του Jack Nicholson με το σκηνοθέτη, όχι τόσο πετυχημένη όσο η προηγούμενη (Πέντε εύκολα κομμάτια) αλλά αξιόλογη, όπως και να 'χει.

The Cowboys

Από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων του John Wayne. Και αυτό οφείλεται α) στον καλό σκηνοθέτη Mark Rydell (που παρεπιμπτόντως δεν ήθελε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον John Wayne), β) στη φοβερή φωτογραφία του παλαίμαχου Robert Surtees (βραβευμένου τρεις φορές με όσκαρ φωτογραφίας, ενδεικτικά αναφέρουμε στον Μπεν Χουρ) και γ) στο ενδιαφέρον στόρι. Είναι όμως η ιστορία της μεταφοράς βοειδών στην αμερικανική ήπειρο τόσο ενδιαφέρουσα, ύστερα από τόσες και τόσες ταινίες με το ίδιο θέμα; Η διαφορά εδώ βρίσκεται στους μικρούς πρωταγωνιστές. Ο Wayne στο ρόλο του γελαδάρη Wil Andersen δε βρίσκει εργάτες, καθώς όλοι έχουν πάει να βρουν την τύχη τους αναζητώντας χρυσό. Έτσι, μη έχοντας άλλη επιλογή, θα «επιστρατεύσει» τα μικρά παιδιά της πόλης του (μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς, έτσι;), θα τα εκπαιδεύσει και μαζί τους θα ξεκινήσει το πολύχρονο ταξίδι στην άγρια δύση. Αυτοί θα είναι οι Cowboys, όνομα και πράμα! Περιπέτειες, κακουχίες, ξέρετε τώρα τι να περιμένετε πάνω-κάτω, μόνο που λίγο πριν το τέλος τα παιδιά θα μείνουν μόνα τους, η βία της ταινίας θα αγριέψει και οι μικροί πρωταγωνιστές θα ωριμάσουν πριν την ώρα τους. Αυτή η απότομη, βίαιη μεταστροφή μπορεί να ξενίσει μερικούς, είναι όμως μια ταινία της δεκαετίας του '70 και κάποιοι παραλληρισμοί με το Βιετνάμ είναι εμφανείς. Ο Bruce Dern έχει το ρόλο του «κακού» και δίνει ρεσιτάλ μοχθηρής ερμηνείας.

Cabaret

Η διάσημη ταινία του 1972 Cabaret, εκτυλίσσεται στο Βερολίνο του 1931, την εποχή που ο ναζισμός άρχισε να κάνει τα πρώτα του βήματα. Να ομολογήσω, κατ' αρχάς, ότι δεν είχα κάτσει να δω την ταινία ολόκληρη ποτέ. Δεύτερον, είχα μια επιφανειακή γνώση του θέματος, αλλά αυτό που είδα δεν είχε καμία σχέση με αυτό που περίμενα να δω. Αυτό αποτελεί ένα μεγάλο συν για την ταινία, καθώς είχα στο μυαλό μου τα κλασικά χολιγουντιανά μιούζικαλ. Έπρεπε να σκεφτώ ότι αφού την ταινία υπογράφει ο μεγάλος Bob Fosse, δεν πρόκειται να είναι κατώτερη από «καλή». Παρακολουθούμε περισσότερο την ψυχοσύνθεση της αμερικανίδας τραγουδίστριας/χορεύτριας Sally Bowles και τις σχέσεις της με τους άντρες. Θα συνάψει σχέση με τον εγγλέζο δάσκαλο αγγλικών που μένει στο σπίτι με όλες τις κοπέλες του καμπαρέ. Αυτός όμως έχει τα δικά του ερωτικά προβλήματα που θα κορυφωθούν με την είσοδο ενός πλούσιου γερμανού playboy που θα επηρεάσει και τους δύο. Μάλιστα, ομοφυλοφιλική αναφορά για όσους είχαν μάτια να δουν τη δεκαετία του '70. Η ταινία αποτέλεσε φυσικά, όπως όλοι ξέρουν, το μεγάλο νικητή με τα περισσότερα βραβεία όσκαρ (οχτώ τον αριθμό) το '73, χάνοντας όμως την αίγλη από το Νονό του Κόπολα, επειδή πολύ απλά τσίμπησε το όσκαρ καλύτερης ταινίας!

Prime Cut (Παράνομο φορτίο)

Τελευταία είδαμε πολλές ταινίες του Lee Marvin και αρκετές του Gene Hackman από τη δεκαετία του '70. Η ταινία Prime Cut του '72 λοιπόν περιλαμβάνει και τους δύο μεγάλους σταρ με πρωταγωνιστή τον πρώτο και τον δεύτερο σε πιο μικρό ρόλο, αντίπαλος του πρώτου. Πρόκειται επίσης για την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της νεαρής Sissy Spacek, η οποία, απ' ό,τι είδαμε εδώ, πήρε ένα καλό βάπτισμα του πυρός με πολύ βία, δράση και... γυμνές σκηνές.

Η ταινία ξεκινάει με μια αρκετά αηδιαστική σεκάνς σε ένα σφαγείο του Τέξας. Μαζί με τους τίτλους αρχής βλέπουμε και την παρασκευή λουκάνικων σε όλα της τα στάδια. Μόνο που ανάμεσα στα βοοειδή βρίσκεται και ένα... ανθρώπινο πτώμα. Το εκλεκτό κομμάτι (όπως μεταφράζεται ο τίτλος) πηγαίνει συστημμένο στην Ιρλανδική Φαμίλια στο Σικάγο. Αυτοί αποφασίζουν να στείλουν τον Lee Marvin, που είναι ο κατάλληλος τύπος για αυτές τις σκληρές δουλειές. Εκεί θα βρει τον μεγαλοκτηνοτρόφο με το περίεργο όνομα Μαίρη-Αν (Gene Hackman) και θα ζητήσει απλά τα $500.000 που χρωστάει. Όταν αυτός δεν υπακούσει, θα ξεκινήσει η δράση και το λόγο θα έχουν οι σφαίρες.

Την ίδια χρονιά, το 1972, ο σκηνοθέτης Michael Ritchie δημιούργησε τις δύο καλύτερες ταινίες της καριέρας του, τον Υποψήφιο με τον Robert Redford και αυτήν τη λιγότερο φιλόδοξη ταινία. Η «βιομηχανία διαφθοράς» (εμπόριο λευκής σαρκός, ναρκωτικά) σε όλο της το μεγαλείο. Και οι άνθρωποι της τοπικής κοινωνίας μένουν απαθέστατοι επειδή απλά... τους συμφέρει. Αξιοπροσέκτη λοιπόν περιπέτεια, ό,τι πρέπει για τους φαν καλτ ταινιών και όχι μόνο. Ο Λι Μάρβιν είναι όσο πιο μάτσο γίνεται και ο Χάκμαν μάλλον το διασκεδάζει, ένα χρόνο μετά το όσκαρ ερμηνείας για τον Άνθρωπο από τη Γαλλία.

Pulp (Βήματα στο άγνωστο)

Επιστροφή από διακοπές. Και τι διαβάζει συνήθως ο κόσμος στα μπάνια του; Διαβάζει άρλεκιν, αστυνομικά, περιπέτειες, δηλαδή τη γνωστή πλέον σε όλους pulp λογοτεχνία. Και με την επιστροφή μας, λοιπόν, είπαμε να δούμε μία... ανάλογου περιεχομένου ταινία. Την περίεργη, νεο-νουάρ περιπέτεια ενός συγγραφέα τέτοιων αναγνωσμάτων. Πάρτε για παράδειγμα έναν από τους τίτλους των τάχα βιβλίων του: My Gun Is Long! Δέχεται την πρόσκληση ενός παλιού, διάσημου ηθοποιού και πηγαίνει ως τη Μάλτα για να γράψει τη βιογραφία του. Εκεί συμβαίνουν διάφορα περίεργα, πτώματα πέφτουν μπροστά στα πόδια του και εξαφανίζονται και ένα μυστήριο καλείται να λύσει στην αληθινή ζωή ο συγγραφέας, πριν βρεθεί ο ίδιος νεκρός.

Ένα χρόνο μετά το πετυχημένο Συλλάβετε τον Κάρτερ, ο σκηνοθέτης Mike Hodges ξανασυνεργάζεται με τον Michael Caine και το αποτέλεσμα είναι η ταινία Pulp. Μια ταινία με νεο-νουάρ περιτύλιγμα αλλά ανελέητο σατιρικό περιεχόμενο. Η σοβαροφάνεια όλων των χαρακτήρων, οι καλά στημένες κωμικές σφήνες και τα κλεισίματα του ματιού, που μας κάνει ο σκηνοθέτης με διάφορες σινεφίλ και μη αναφορές, προσθέτουν επιπλέον πόντους στο τελικό αποτέλεσμα. Τελικά είδαμε μια περισσότερο διασκεδαστική ταινία παρά μια αστυνομική περιπέτεια. Η τελευταία καλή ταινία του σκηνοθέτη για πάρα πολλά χρόνια, μέχρι τον Κρουπιέρη δηλαδή.

Silent Running (Περιπέτεια στο διάστημα)

Ο κύριος Douglas Trumbull, που επιμελήθηκε τα σπέσιαλ-εφέ στην Οδύσσεια του Διαστήματος του Kubrick και την Andromeda Strain του Robert Wise, ανέλαβε το 1972 να σκηνοθετήσει (για πρώτη φορά) την ταινία Silent Running. Μια ταινία επιστημονικής φαντασίας (φυσικά) όπου αναφέρεται σε μια μακρινή (;) εποχή όπου τα φυτά και τα δάση πάνω στη Γη έχουν εκλείψει και ορισμένα πλέον φυλάγονται και διατηρούνται σε διαστημικούς σταθμούς με τη βοήθεια διαστημικών... θερμοκηπίων. Ο πρωταγωνιστής μας Bruce Dern υποδύεται έναν διαστημικό βοτανολόγο που είναι επιστάτης σε ένα από αυτά τα θερμοκήπια και όλα βαίνουν καλώς μέχρι τη στιγμή που θα πάρει εντολή από τη Γη να καταστρέψει τα φυτά. Η συνείδησή του δεν θα το επιτρέψει αυτό και τα πράματα θα πάρουν ανεξέλεγκτη τροπή. Απλό το concept σ' αυτήν την ξεχασμένη, οικολογικών διαστάσεων ταινία φαντασίας, που απέκτησε με τα χρόνια καλτ χαρακτήρα. Με τα σημερινά δεδομένα όμως και τις καταστάσεις τις οποίες ζούμε, θα λέγαμε ότι είναι πιο επίκαιρη από ποτέ!

Slaughterhouse-Five

Εν αρχή ήταν το βιβλίο. Πρόκειται για το «Σφαγείο Νο 5» (μπορείτε να το βρείτε από τις εκδόσεις Κάκτος) του μεγάλου σατυρικού συγγραφέα Kurt Vonnegut. Με το δικό του σουρεαλιστικό τρόπο και με τη χρήση του ταξιδιού στο χρόνο, μας αφηγείται την ιστορία της ζωής του Billy Pilgrim μέσα από επιλεγμένες στιγμές. Όλες όμως έχουν σαν «μέσο σύγκρισης» την περίοδο που ο ήρωας μας βρισκόταν στο βομβαρδισμό της Δρέσδης κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα γεγονός που στιγμάτισε τον ίδιο τον συγγραφέα, καθώτι βρισκόταν ο ίδιος παρών τότε.

Η ομώνυμη ταινία του George Roy Hill από το 1972 είναι μια μεγάλη παραγωγή από τη Universal, η οποία συλλαμβάνει τη δαιδαλώδες αφήγηση και το σκεπτικό του συγγραφέα, δημιουργώντας και όμορφους παραλληρισμούς με τη μετέπειτα ζωή του πρωταγωνιστή και με αυτά που έζησε στον πόλεμο. Αναζητήστε την ταινία Slaughterhouse-Five για να δείτε πώς μια ταινία είναι αντιπολεμική χωρίς να χρειάζετε να δείχνει τόνους από αίμα, εκρήξεις και ατελείωτους πυροβολισμούς. Προσθέστε και τον σχολιασμό για τον αλόγιστο βομβαρδισμό της Δρέσδης από τους Συμμάχους λίγες μέρες πριν το τέλος του πολέμου, σε μια πόλη, σημειώστε, που δεν ήταν στρατιωτικός στόχος. Μια πράξη που στις μέρες μας θα χαρακτηρίζαμε τρομοκρατική, αλλά τότε την διέπραξαν οι νικητές του πολέμου. Κάτι σαν τη Βαγδάτη και τα όπλα μαζικής καταστροφής, ας πούμε, στις μέρες μας.
Η ταινία απέσπασε το Ειδικό βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ των Καννών το 1972 αλλά η εμπορική της αποτυχία οδήγησε το σκηνοθέτη να γυρίσει στο μέλλον πιο εύπεπτες και διασκεδαστικές ταινίες, όπως, παραδείγματος χάρη, το Κεντρί που γύρισε την επόμενη χρονιά και απέσπασε 7 βραβεία Όσκαρ!

Jeremiah Johnson (Ιερεμίας Τζόνσον, ο αλύγιστος)

Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του '70 και το κινηματογραφικό είδος του western έχει πάρει την κατηφόρα. Ο Sydney Pollack παρουσιάζει όμως το 1972 τον Jeremiah Johnson· ένα western που ουδεμία σχέση έχει με τα κλασικά του είδους. Θα λέγαμε ότι είναι μια εξερεύνηση της ψυχοσύνθεσης ενός ανθρώπου που βαρέθηκε τον πολιτισμό και ήθελε να γίνει mountain man, να ζήσει στα βουνά ένα με τη φύση. Το πείσμα του θα τον σώσει τον πρώτο καιρό από την πείνα και το κρύο, καθώς δε γνωρίζει τους τρόπους για να τα βγάλει πέρα στην άγρια φύση. Στην πορεία μαθαίνει να επιβιώνει, μαθαίνει να συναναστρέφεται με τους Ινδιάνους της περιοχής και προσπαθεί να χτίσει ένα σπίτι για την οικογένεια που... του φορτώθηκε! Εδώ ο Pollack αναζητά την απάντηση στο ερώτημα αν μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει οργανωμένα και πολιτισμένα στην άγρια φύση, μέσα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον. Όποια κι αν είναι η απάντηση, εμείς βλέπουμε στην οθόνη μας την αγάπη του Pollack για τη φύση, βλέπουμε μια πανέμορφη εικαστικά ταινία, με τον Redford σε έναν από τους καλύτερους (και πιο χαρακτηριστικούς) του ρόλους.

Tout va Bien (Όλα πάνε καλά)

Σε γενικές γραμμές, στην ταινία του 1972 Όλα πάνε καλά του Jean-Luc Godard βλέπουμε το ζευγάρι των Jane Fonda και Yves Montand να βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα εργοστάσιο σαλαμιών μετά από την απεργία που έχουν κυρήξει οι εργάτες του και την κατάληψή του. Στην ουσία όμως είναι μια προσπάθεια να αποτυπώσει ο Godard τις σκέψεις του γύρω από το Μάη του '68, τις αριστερές (Μαοϊκές περισσότερο) ιδεολογίες του και να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι... όλα δεν πάνε τόσο καλά. Κυριώς θα λέγαμε ότι είναι μια (απαισιόδοξη;) αποτύπωση για την αποτυχία εγκαθίδρυσης των ριζοσπαστικών ιδεολογιών της δεκαετίας του '60. Όλα αυτά μέσα από το ανατρεπτικό κινηματογραφικό στυλ του Godard, για να ξέρετε τι περίπου να περιμένετε.

Σημειώστε επίσης ότι το όλο σκηνικό στο εργοστάσιο μου θύμισε το παρόμοιας κατασκευής και κινηματογραφικής αποτύπωσης που είδαμε και πριν λίγες μέρες στην ταινία Ο γυναικοκατακτητής του Jerry Lewis!

The Offence (Αυτή είναι η ιστορία μου)

Μια από τις λίγες βρετανικές παραγωγές αποτελεί η ταινία The Offence (Αυτή είναι η ιστορία μου) του 1972 και μια από τις πιο άγνωστες δημιουργίες του σπουδαίου σκηνοθέτη Sidney Lumet. Ο Sean Connery, σε έναν ιδιαίτερα σκοτεινό ρόλο, υποδύεται έναν αστυνομικό ντετέκτιβ που ασχολείται με μια υπόθεση κακοποίησης ανηλίκων. Καθώς ανακρίνει τον μοναδικό ύποπτο, το συσσωρευμένο μίσος και ο θυμός για το επάγγελμά του θα βγει στην επιφάνεια και θα τον «φλιπάρει»! Η αντίδρασή του θα είναι βίαιη και θα εκδηλωθεί στο πρόσωπο του υπόπτου, τον οποίο θα τραυματίσει θανάσιμα.

Η ταινία βασίστηκε στο πετυχημένο θεατρικό "This Story of Yours" του John Hopkins. Ο Lumet, από την πλευρά του, μας εξιστορεί το όλο θέμα με έξυπνο, μπερδεμένο τρόπο. Ξεκινάμε με τη σκηνή της βιαιότητας, στη συνέχεια βλέπουμε την αστυνομική ιστορία για το πώς φτάσαμε ως εκεί, μετά «πηδάμε» στην ανάκριση του ίδιου του Connery από τον Trevor Howard (μήπως και μάθουμε την αλήθεια), η οποία θα έρθει στην τελική σκηνή όπου θα δούμε ολόκληρη την περιβόητη ανάκριση του υπόπτου από τον Connery. Θα λέγαμε ότι είναι μια δύσκολη ταινία, γνήσιο τέκνο της δεκαετίας του '70, ό,τι πρέπει δηλαδή για εμάς τους σινεφίλ. Πραγματικά, σπουδαίος ο Connery, ο οποίος κρατάει στις πλάτες του όλο το φιλμ. Σημειώστε ότι είχε επιλέξει μόνος του αυτό το έργο χάρη στο συμβόλαιο που είχε κάνει για να γυρίσει το νέο φιλμ του Τζέιμς Μποντ, Diamonds Are Forever.

Images (Όνειρα)

Μετά την επιτυχία του MASH, ο Robert Altman είχε τη δυνατότητα να γυρίζει τις ταινίες που ήθελε χωρίς να ανησυχεί για τα στούντιο. Η ταινία Images του 1972 (στα ελληνικά, Όνειρα) θέλει την ηθοποιό Susannah York στο ρόλο σχιζοφρενικής νοικοκυράς, η οποία μπλέκει τα οράματά της με την πραγματικότητα, μπλέκει τις ερωτικές της περιπέτειες με τους πρώην εραστές της και το σύζυγό της μέχρι που βρίσκει τη λύση για να λυτρωθεί, που δεν είναι άλλη απ' το να αρχίσει να τους ξεκληρίζει! Γυρισμένη και φωτογραφημένη στα απίστευτα ιρλανδικά τοπία, η ταινία θολώνει απ' την αρχή τα νερά, προσπαθεί να σε μπερδέψει δείχνοντας την πλευρά της παρανοϊκής μας πρωταγωνίστριας, αλλά δεν σε κουράζει. Αντιθέτως, σε μαγνητίζει και δεν μπορείς να αφήσεις τα μάτια σου απ' την εικόνα, μέχρι να έρθει το λυτρωτικό (για ποιον;) τέλος.

Σημειώστε το βραβείο ερμηνείας για τη York στο φεστιβάλ των Καννών. Επίσης, η αφήγηση αποσπασμάτων από ένα βιβλίο (στην ταινία) προέρχεται από το δικό της βιβλίο με τίτλο "In Search of Unicorns". Τέλος, διαβάστε και την άποψη για την ταινία του φίλου μας zubizabata.