Barbarella

Δεν είχα δει ποτέ (ποτέ, όμως) τη Μπαρμπαρέλα! Η καλτ ταινία του Roger Vadim με το σουρεαλιστικό σενάριο, τα εξωπραγματικά σκηνικά και κουστούμια, θέλει να υμνήσει τον ελεύθερο έρωτα και φυσικά να δείξει όσο γίνεται περισσότερο από το γυμνό κορμί της Jane Fonda. Είμαστε εξάλλου στο 1968, στο κλίμα της εποχής, κλίμα σεξουαλικής επανάστασης και απελευθέρωσης. Θα τη βρείτε σε κάθε λίστα Κακών Ταινιών Που Πρέπει Να Δείτε. Μπορείτε να τη δείτε για ιστορικούς λόγους. Οι φαν καλτ ταινιών θα την έχουν δει ήδη.

The Electric Horseman (Ηλεκτρικός καβαλάρης)

Πεντάκις πρωταθλητής του ροντέο διαφημίζει πλέον δημητριακά για πρωινό, φοράει στολή καουμπόι με λαμπάκια και περιφέρεται σαν άλλος κλόουν. Κάποια στιγμή, σε εκδήλωση της εταιρείας στο Λας Βέγκας, το ποτήρι του εξευτελισμού θα ξεχειλίσει, οπότε θα πάρει το άλογο των 12 εκατομμυρίων δολαρίων και θα το σκάσει μαζί του. Στο κατόπι του, μία δαιμόνια δημοσιογράφος που ψάχνει ζουμερή είδηση και όλη η αστυνομία της περιοχής.

Στο πρώτο μισό του The Electric Horseman, ο Sydney Pollack παρακολουθεί τον καουμπόι μέσα σε κόσμο, αυτοκίνητα, εκδηλώσεις, φώτα. Στο δεύτερο μισό, παρακολουθούμε το μεγαλείο της Αμερικανικής ενδοχώρας. Ο καουμπόι μόνος με το άλογο και τη δημοσιογράφο, να διασχίζουν βουνά και λαγκάδια για να φθάσουν στον τελικό τους προορισμό. Μία ταινία για την στυγνή δύναμη της τηλεόρασης, για τη στυγνότητα των καπιταλιστικών εταιριών, για την ελευθερία. Πολύ καλή η χημεία του πρωταγωνιστικού ζευγαριού και πετυχημένη η σκιαγράφιση του χαρακτήρα του καβαλάρη. Το κυνηγητό του καβαλάρη με τα αυτοκίνητα μας θύμισε λίγο από το Lonely Are the Brave. Η Fonda έπαιξε σε άλλη μία ταινία με τη λέξη "horseman" ένα χρόνο πριν από αυτή την κυκλοφορία, το Comes a Horseman. Αποτελεί επίσης την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του country τραγουδοποιού Willie Nelson (που τραγούδησε και κάποια τραγούδια στην ταινία).

Coming Home (Ο γυρισμός)

Ο αντίκτυπος του πολέμου του Βιετνάμ και η αντιμετώπιση των τραυματισμένων βετεράνων. Και όχι μόνο σωματικά τραυματισμένων, αλλά κυρίως πνευματικά. Μακριά από τα πεδία των μαχών, στην καρδιά των ΗΠΑ, παρατηρούμε την αδιαφορία του κόσμου προς τους βετεράνους του πολέμου, παρατηρούμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Η Jane Fonda θα παραμερίσει τις κοινωνικές παρωπίδες και θα αποφασίσει να έρθει σε επαφή με το θέμα, δουλεύοντας εθελοντικά σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο, την ώρα που ο σύζυγός της έχει μετατεθεί στο Βιετνάμ. Η ιδιόμορφη ερωτική σχέση που θα έχει με τον παραπληγικό Jon Voight θα περιπλακεί ακόμα περισσότερο με την επιστροφή του συζύγου.

Το Coming Home είναι μια από τις τελευταίες κινηματογραφικές αναλαμπές του Voight. Βραβείο ερμηνείας στις Κάννες και όσκαρ α' ανδρικού ρόλου. Ακόμα ένα όσκαρ για τη Φόντα και για το σενάριο. Με τη σκηνοθετική σφραγίδα του φοβερού Hal Ashby, πρόκειται για μία από τις ταινίες της χρονιάς του 1978, όντας υποψήφιο σε άλλες πέντε κατηγορίες άλλα έχασε από τον (παραπλήσιας κάπως θεματολογίας) Ελαφοκυνηγό. Πρώτη και τελευταία υποψηφιότητα στα όσκαρ για τον Bruce Dern.

The Morning After (Το επόμενο πρωινό)

Ευκαιρία να θυμηθούμε ένα ξεχασμένο έργο από τον Sidney Lumet, που «έφυγε» από τον κόσμο μας πριν λίγες μέρες. Πρόκειται για το θριλεράκι με τίτλο The Morning After, με πρωταγωνιστές τους Jane Fonda και Jeff Bridges, μια μικρή συμμετοχή του Raul Julia και μάλλον μια διεκπεραιωτική δουλειά για τον κύριο Lumet. Κι αυτό, επειδή οι καταστάσεις και τα τεκτενόμενα δεν πολυ-πείθουν. Το θρίλερ είναι μόνο η επίφαση για να δημιουργηθεί και να αναπτυχθεί η περίεργη σχέση της αλκοολικής πρώην σταρ του κινηματογράφου (που βρίσκει ένα πτώμα δίπλα της στο κρεβάτι) με τον ρέμπελο πρώην αστυνομικό που θα τη βοηθήσει να βρει την άκρη του μυστηρίου. Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι όλα είναι στο μυαλό της, μετά νομίζεις ότι είναι όλα είναι στυμένα από τον Bridges, το προβλεπόμενο τέλος επιβεβαιώνει κάτι που είχες ψιλιαστεί στην αρχή, και έτσι αυτή η σύγχυση που δημιουργείται δεν βοηθάει στο τελικό σύνολο. Πολύ 80's πάντως... σε κουστούμια, μουσική, κουρέματα!

Comes a Horseman (Ελεύθερος καβαλάρης)

Ο σκηνοθέτης Alan J. Pakula μάς έδωσε μερικές από τις καλύτερες ταινίες του τη δεκαετία του '70. Μια από αυτές είναι και η παραγωγή του 1978 που λεγόταν Comes a Horseman. Η Jane Fonda προσπαθεί να διατηρήσει ένα ολάκερο ράντσο μόνη της, παρά τις πιέσεις από τους πλούσιους της περιοχής που θέλουν να το αγοράσουν για να τρυπήσουν τη γη ώστε να βγάλουν πετρέλαιο. Ένας από αυτούς είναι ο Jason Robards, ο οποίος θέλει να την κάνει «δικιά» του, με γλοιώδεις όμως απόπειρες προσέγγισης. Αυτή δεν θα ενδώσει. Κάποια στιγμή θα περιθάλψει τον James Caan που δουλεύει στο διπλανό κτήμα, αλλά ως ξένος στην περιοχή θα δεχτεί επίθεση από έναν τραμπούκο του Robards. Το ζευγάρι θα αποφασίσει να δουλέψουν μαζί και θα τα βγάλουν πέρα, κόντρα στο νέο ρεύμα που κυνηγάει το εύκολο χρήμα του πετρελαίου. Το τελευταίο χαρτί του Robards θα είναι η βία και τα όπλα. Ελεγειακό, θα λέγαμε, γουέστερν που αποτύει φόρο τιμής στο τέλος της άγριας δύσης και στον ερχομό του «πολιτισμού». Η Fonda ξανασυνεργάζεται με το σκηνοθέτη μετά το Klute που της έδωσε το πρώτο της όσκαρ. Θα κερδίσει και αυτή τη χρονιά το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου, αλλά για την άλλη ταινία που γύρισε, το Coming Home/Ο γυρισμός. Μια υποψηφιότητα θα κερδίσει τελικά η ταινία μας, κι αυτή θα είναι για β' ανδρικό ρόλο για την ερμηνεία του Richard Farnsworth. Για όσους δεν θυμούνται, πρόκειται για τον γέρο που πρωταγωνίστησε στο The Straight Story του David Lynch.

Les Félins (Ο τυχοδιώκτης του Μόντε Κάρλο)

Όχι, δεν πρόκειται για ταινία του... Φελίνι! Στην Αγγλία κυκλοφόρησε ως The Love Cage. Στις ΗΠΑ ως Joy House. Σε μας ως Ο τυχοδιώκτης του Μόντε Κάρλο. Η ταινία του René Clément είχε για άλλη μια φορά πρωταγωνιστή τον Alain Delon και —όπως και το Γυμνοί στον ήλιο— βασίστηκε κι αυτή σε βιβλίο αγγλόφωνου συγγραφέα. Αυτό ήταν το "Joy House" του Day Keene. Συμπρωταγωνίστρια η νεαρή Jane Fonda, την εποχή που πηγαινοερχόταν στη Γαλλία, ένα χρόνο πριν παντρευτεί τον Roger Vadim. Μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε σαν ένα διασκεδαστικό φιλμ-νουάρ. Ο Αλέν Ντελόν ερμηνεύει το ρόλο ενός καιροσκόπου που καταδιώκεται από έναν αμερικανό γκάνγκστερ. Για να ξεφύγει πιάνει δουλειά σαν σοφέρ στη βίλα όπου μένουν μόνες τους μια πλούσια Αμερικανίδα με την ξαδέρφη της. Εκεί, όμως, θα εμπλακεί στην περίεργη ίντριγκα που έχει υφάνει η πλουσία. Η γοητεία του όμως και το ταμπεραμέντο του θα ανατρέψουν γεγονότα και καταστάσεις, η Fonda θα τον ερωτευτεί και θα κάνει το παν για να τον κρατήσει και έτσι θα οδηγηθούμε στο πανέξυπνο τέλος που όλοι θα εμπλακούν και όλα θα γίνουν μπάχαλο.

California Suite (Καλιφόρνια Οτέλ)

Τέσσερις ομάδες διαφορετικών επισκεπτών καταφθάνουν στο Καλιφόρνια οτέλ! Η πρώτη είναι από το Λονδίνο και πρόκειται για τους Maggie Smith και Michael Caine, ένα τυπικό ζευγάρι Βρετανών, που έρχονται στο Λος Άντζελες για την απονομή των βραβείων όσκαρ, καθώτι η ίδια η Smith είναι υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ερμηνείας. Η Jane Fonda έρχεται στην Καλιφόρνια από τη Νέα Υόρκη για να επισκεφθεί τον πρώην σύζυγό της Alan Alda ύστερα από 9 χρόνια, για να αποφασίσουν σχετικά με την επιμέλεια της κόρης τους. Οι συνάδελφοι γιατροί από το Σικάγο Bill Cosby και Richard Pryor καταφθάνουν στο ίδιο ξενοδοχείο με τις συζύγους τους για να ολοκληρώσουν τις διακοπές στην Καλιφόρνια. Εκεί μαθαίνουν πως μόνο ένα δωμάτιο υπάρχει διαθέσιμο, ενώ ο Walter Matthau προσπαθεί να κρύψει από τη γυναίκα του το αναπάντεχο δώρο του αδερφού του: μια πόρνη πολυτελείας στο δωμάτιο του!

Ο Neil Simon γράφει το σενάριο από το δικό του θεατρικό έργο και ο Herbert Ross αναλαμβάνει για άλλη μια φορά (από τις πέντε συνολικά) τη σκηνοθεσία. Ο πρώην χορογράφος και νυν σκηνοθέτης σχολιάζει τις σχέσεις μεταξύ παντρεμένων και χωρισμένων ζευγαριών καθώς και ενός παντρεμένου στην πρώτη του απιστία! Πρόκειται για μια ταινία με τέσσερα ξεχωριστά επεισόδια, όμορφα ανακατεμένα αλλά όχι της ίδιας δυναμικότητας. Ξεχωρίζει φυσικά το κομμάτι με το ζευγάρι των Caine-Smith, με τον σκηνοθέτη να βρίσκει την αφορμή να καυτηριάσει ολόκληρη τη χολιγουντιανή βιομηχανία, βγάζοντας τη δικιά του πίκρα για το χαμό των όσκαρ την προηγούμενη χρονιά με την (καλύτερη;) ταινία του Η κρίσιμη καμπή. Το επεισόδιο με την Fonda περιέχει ατάκες-δηλητήριο, αυτό με τον Matthau είναι ψιλοαδιάφορο, ενώ αυτό με τα δύο μαύρα ζευγάρια των Cosby και Pryor είναι το πιο καθαρά κωμικό. Αξίζει τη θέασή της η ταινία και, μιας και πλησιάζουν τα όσκαρ, μπορείτε να τη δείτε επειδή γι'αυτήν κέρδισε το δεύτερο όσκαρ στην καριέρα της η Maggie Smith, υποδυόμενη μία ηθοποιό που το χάνει!

Barefoot in the Park (Ξυπόλυτοι στο πάρκο)

Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό του πολυγραφότατου Neil Simon (ξέρετε, Sweet Charity, The Odd Couple και πολλά άλλα) και σκηνοθετημένη από τον σχεδόν μόνιμο σκηνοθέτη των έργων του στο σανίδι ή στο πανί Gene Saks, η ταινία Barefoot in the Park του 1967 ώθησε την καριέρα του πρωταγωνιστή Redford ψηλά στο σταρ-σύστεμ (καθώς και της Fonda αλλά αυτή είχε ήδη πάρει φόρα). Ο Redford ήταν και ο νεαρός φερέλπις ηθοποιός που έπαιξε το ρόλο στο Broadway με άλλη όμως πρωταγωνίστρια. Το ζεύγος Redford και Fonda συνεργάστηκε άλλες δύο φορές (στην Καταδίωξη και στον Ηλεκτρικό Καβαλάρη) αλλά εδώ τα πράγματα είναι αρκετά πιο διασκεδαστικά. Οι πρώτες μέρες της ζωής του νιόπαντρου ζεύγους έχει δυσκολίες και προβλήματα τα οποία θα μπορούσαν να είναι αρκετά κοινότυπα. Εδώ όμως τονίζονται με χαριτωμένο τρόπο και με τη βοήθεια των καταπληκτικών δεύτερων ρόλων (της πεθεράς Mildred Natwick και του γείτονα που την φλερτάρει Charles Boyer) που ανεβάζουν την ταινία σε μεγαλύτερα (και καλύτερα) κωμικά επίπεδα.

Tout va Bien (Όλα πάνε καλά)

Σε γενικές γραμμές, στην ταινία του 1972 Όλα πάνε καλά του Jean-Luc Godard βλέπουμε το ζευγάρι των Jane Fonda και Yves Montand να βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα εργοστάσιο σαλαμιών μετά από την απεργία που έχουν κυρήξει οι εργάτες του και την κατάληψή του. Στην ουσία όμως είναι μια προσπάθεια να αποτυπώσει ο Godard τις σκέψεις του γύρω από το Μάη του '68, τις αριστερές (Μαοϊκές περισσότερο) ιδεολογίες του και να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι... όλα δεν πάνε τόσο καλά. Κυριώς θα λέγαμε ότι είναι μια (απαισιόδοξη;) αποτύπωση για την αποτυχία εγκαθίδρυσης των ριζοσπαστικών ιδεολογιών της δεκαετίας του '60. Όλα αυτά μέσα από το ανατρεπτικό κινηματογραφικό στυλ του Godard, για να ξέρετε τι περίπου να περιμένετε.

Σημειώστε επίσης ότι το όλο σκηνικό στο εργοστάσιο μου θύμισε το παρόμοιας κατασκευής και κινηματογραφικής αποτύπωσης που είδαμε και πριν λίγες μέρες στην ταινία Ο γυναικοκατακτητής του Jerry Lewis!

Cat Ballou (Η λησταρχίνα)

Είναι κάποιες ταινίες που έχεις διαβάσει γι'αυτές και θέλεις να τις δεις, είναι κάποιες άλλες που μιλάνε όλοι γι'αυτές οπότε θέλεις να τις δεις και εσύ. Για την ταινία Cat Ballou (ελληνιστί: η Λησταρχίνα) του 1965, με πρωταγωνίστρια την Jane Fonda, ήξερα ότι ο Lee Marvin κέρδισε το όσκαρ α' ανδρικού ρόλου και την Αργυρή Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου, οπότε μου κίνησε την περιέργεια ώστε να κάτσω να τη δω. Η ταινία μάς δείχνει την ιστορία της δασκάλας Catherine Ballou που επιστρέφει στο πατρικό της για να ανακαλύψει ότι μια ομάδα ντόπιων θέλουν να πάρουν το κτήμα της. Όταν δολοφονείται ο πατέρας της, βγαίνει στην παρανομία με τη βοήθεια του μεθύστακα πιστολέρο που υποδύεται ο Lee Marvin.

Και πραγματικά, χωρίς την παρουσία του κυρίου Marvin (σε διπλό ρόλο, παρακαλώ) η ταινία θα ήταν (λίγο ως πολύ) αδιάφορη. Με το που σκάει μύτη στην ταινία, κλέβει την παράσταση. Κωμικό γουέστερν, το οποίο παρωδεί το είδος (έξυπνη η χρήση του Ινδιάνου συνεργάτη της Fonda) και βλέπεται ευχάριστα. Σημειώστε, τέλος, τη συμμετοχή του τραγουδιστή Nat King Cole και του τενόρου Stubby Kaye στους ρόλους των τροβαδούρων-αφηγητών (για να αυξάνονται και οι γνώσεις μας στο Trivial)!