Mauvais Sang (Η δική μας νύχτα)

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του διάσημου σκηνοθέτη Leos Carax. Mauvais Sang είναι το "κακό αίμα". Αγγλικά η ταινία τιτλοφορήθηκε "The Night Is Young" και στα ελληνικά "Η δική μας νύχτα"! Μία ταινία που αποτείει φόρο τιμής στη Νουβέλ Βαγκ και στα έργα των Γκοντάρ (κυρίως), Τριφό κλπ, αλλά και στο βωβό κινηματογράφο. Μία ταινία με μερικές εκπληκτικές σεκάνς, ιδιόμορφη όπως ο δημιουργός της, εντελώς σινε-φιλική, για απαιτητικό κοινό.

Και σε αυτό το έργο πρωταγωνιστεί ο Denis Lavant. Μικροκακοποιός, γιος ενός διάσημου κακοποιού που σκοτώθηκε "επί τω έργο". Δύο ηλικιωμένοι συνάδελφοι του πατέρα του (Michel Piccoli και Hans Meyer) τον παίρνουν μαζί τους για μια δουλειά στην οποία πρέπει να ανακτήσουν ένα πειραματικό φάρμακο. Ένα φάρμακο που είναι το αντίδοτο σε μία νέα ασθένεια. Στην ομάδα τους βρίσκεται και η νεαρή Juliete Binoche, ερωμένη του Piccoli. Σιγά-σιγά όμως ένα νέο ειδύλλιο θα αρχίσει να αναπτύσσεται μεταξύ του Lavant και της Binoche, που θα επηρεάσει τη "δουλειά", τις ζωές τους, το μέλλον τους. Στο έργο βλέπουμε και τη νεαρή Julie Delpy που υποδύεται την πρώην κοπέλα του Lavant.

Down by Law (Στην παγίδα του νόμου)

Το φθινόπωρο του 2000 πήγαμε και παρακολουθήσαμε σε επανέκδοση το αγαπημένο πλέον Down by law του ιδιαίτερου σκηνοθέτη Jim Jarmusch. Αν και οι βασικοί χαρακτήρες ήταν οι μουσουργοί Tom Waits και John Lurie, την παράσταση έκλεψε ο Roberto Benigni και εμείς βγήκαμε από την αίθουσα φωνάζοντας ο ένας στον άλλο I scream, you scream, we all scream for ice cream!

The Morning After (Το επόμενο πρωινό)

Ευκαιρία να θυμηθούμε ένα ξεχασμένο έργο από τον Sidney Lumet, που «έφυγε» από τον κόσμο μας πριν λίγες μέρες. Πρόκειται για το θριλεράκι με τίτλο The Morning After, με πρωταγωνιστές τους Jane Fonda και Jeff Bridges, μια μικρή συμμετοχή του Raul Julia και μάλλον μια διεκπεραιωτική δουλειά για τον κύριο Lumet. Κι αυτό, επειδή οι καταστάσεις και τα τεκτενόμενα δεν πολυ-πείθουν. Το θρίλερ είναι μόνο η επίφαση για να δημιουργηθεί και να αναπτυχθεί η περίεργη σχέση της αλκοολικής πρώην σταρ του κινηματογράφου (που βρίσκει ένα πτώμα δίπλα της στο κρεβάτι) με τον ρέμπελο πρώην αστυνομικό που θα τη βοηθήσει να βρει την άκρη του μυστηρίου. Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι όλα είναι στο μυαλό της, μετά νομίζεις ότι είναι όλα είναι στυμένα από τον Bridges, το προβλεπόμενο τέλος επιβεβαιώνει κάτι που είχες ψιλιαστεί στην αρχή, και έτσι αυτή η σύγχυση που δημιουργείται δεν βοηθάει στο τελικό σύνολο. Πολύ 80's πάντως... σε κουστούμια, μουσική, κουρέματα!

52 Pick-Up (Η τέλεια παγίδα/52 τολμηρές στάσεις)

Ο John Frankenheimer μάς έδωσε μερικές από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του '60. Μετά ήρθε η... κατιούσα. Μια από τις ελάχιστες αναλαμπές του, αποτέλεσε η νεο-νουάρ ταινία παραγωγής 1986 52 Pick-Up, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Elmore Leonard. Ο Roy Scheider είναι πετυχημένος μηχανικός, με τη βίλα του και την όμορφη σύζυγό του, που υποδέται η Ann-Margret. Έχει όμως και μια περιπέτεια με μια νεαρά που είναι μπλεγμένη στο ροζ κύκλωμα. Οι τρεις «φίλοι» και «εργοδότες» τής οποίας, όμως, θα εκμεταλλευτούν την απιστία του, ζητώντας του λεφτά για να σβήσουν όλες τις αποδείξεις που έχουν καταγράψει σε βίντεο. Όταν δεν υπακούσει την πρώτη φορά, θα του στείλουν ένα δεύτερο βίντεο με τον αληθινό φόνο (snuff βίντεο;)της κοπελιάς και θα μπουν στο σπίτι του απειλώντας τη γυναίκα του. Η οικογενειακή ευτυχία θα καταρρεύσει και ο ίδιος θα αναγκαστεί να πέσει στο επίπεδό τους για να καταφέρει να τους αντιμετωπίσει. Μπορεί να σας φανεί πολύ εύκολο το ότι τους ανακαλύπτει αμέσως. Ο σκηνοθέτης όμως θέλει να ασχοληθεί με το έξυπνο παιχνίδι που θα αρχίζει να παίζει ο Scheider βάζοντας λόγια και φέρνοντάς τους αντιμέτωπους μεταξύ τους. Και αφού έχει χωθεί τόσο, θα πρέπει να κάνει και το βήμα παραπάνω και να γίνει ένα με τους εγκληματίες. Και ο τίτλος, πού κολλάει; 52 χιλιάρικα μόνο είναι το ποσό που μπόρεσε να μαζέψει ο Scheider για να ξεπληρώσει τους κακοποιούς.

Σκοτεινό εργάκι μέσα στο ηλιόλουστο Λος Άντζελες. Σίγουρα δεν αποτελεί καμιά επιτομή στο είδος, αλλά έχει τις στιγμές του. Η απορία μου πάντως είναι πώς η ελευθερία του να δείχνεις περισσότερο γυμνό και περισσότερη βία, αποτέλεσε τροχοπέδη σε κάποιους δημιουργούς, όταν στο παρελθόν με τη λογοκρισία πάνω από τα κεφάλια τους δημιουργούσανε πιο στιβαρά δραματικά έργα.

Hoosiers (Πάθος για το μπάσκετ)

Καταρχάς, να πούμε ότι η Ιντιανάπολις θεωρείται γενέτειρα του μπάσκετ, επειδή εκεί ο θρυλικός καθηγητής Τζέιμς Νέισμιθ επινόησε την καλαθοσφαίριση. Όλοι σ'αυτήν την πολιτεία είναι παθιασμένοι με το μπάσκετ. Σε μία τέτοια μικρή πόλη μετατίθεται ο γυμναστής Gene Hackman το 1954 και αναλαμβάνει την προπόνηση της τοπικής ομάδας. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, όλοι οι πατεράδες το παίζουν προπονητές και λένε τα δικά τους. Ο Hackman εκνευρίζεται, διώχνει τους γονείς από την προπόνηση και ξεκινάει ένα πρόγραμμα φυσικής κατάστασης με μεγάλες απαιτήσεις. Ο κόσμος μαθαίνει ότι προπονεί τα παιδιά... χωρίς μπάλα! Ο Hackman αποφασίζει να κάνει αυτό που ξέρει χωρίς να τον νοιάζουν οι συνέπειες αλλά αυτό που συναντάει από τους κατοίκους είναι η δυσπιστία και ο διαρκής σχολιασμός. Υπάρχει και ένα παιδί με απίστευτο σουτ που όλοι το θέλουν στην ομάδα, μόνο που έχει τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα. Ο Hackman τον «κερδίζει» παίζοντας τον αδιάφορο. Μέσα σε όλα αυτά, ένας άλλος παίκτης της ομάδας πρέπει να αντιμετωπίσει και τον κοινωνικό σχολιασμό καθώς ο πατέρας του ήταν παλιός διάσημος παίκτης της περιοχής αλλά τώρα είναι ένας μέθυσος παρίας. Ο Dennis Hopper υποδύεται αυτόν τον τύπο και με αυτήν την ερμηνεία κέρδισε την πρώτη του υποψηφιότητα για όσκαρ β' ανδρικού ρόλου (είχε άλλη μια υποψηφιότητα για το σενάριο του Ξένοιαστου καβαλάρη). Ο Hackman θα τον προσλάβει για βοηθό του, αφού ο Hopper ξέρει όλα τα συν και τα πλην των τοπικών ομάδων, και θα προσπαθήσει να τον εντάξει ξανά στο κοινωνικό σύνολο. Η ομάδα αρχίζει και παίρνει μπρος και με μικρά, αλλά σταθερά, βήματα κερδίζει παιχνίδια, φτάνοντας για πρώτη φορά στους τελικούς του πολιτειακού πρωταθλήματος.

Απλή ιστορία, με πασιφανή διδάγματα για όλη την οικογένεια, που έχει τα κοινωνικά της μηνύματα και έχει και τo αθλητικό πάθος σε μια παραλλαγή του μύθου «Δαβίδ εναντίον Γολιάθ». Η ταινία Hoosiers είναι αυτό που λέει ο ελληνικός τίτλος: πάθος για το μπάσκετ. Η καλύτερη ταινία για το άθλημα και ευκαιρία να δούμε αγώνες με παλιούς κανονισμούς. Και για να λύσουμε τις απορίες μας, το hoosiers είναι η ονομασία που δίνουν στους κατοίκους της πολιτείας της Ιντιάνα. Όπως λέμε, π.χ., τους Κοζανίτες Σούρδους! Αλλά επειδή ο κόσμος στην Ευρώπη δεν το ξέρει αυτό, η ταινία στην ευρωπαϊκή της διανομή τιτλοφορήθηκε ως Best Shot!

Labyrinth (Λαβύρινθος)

Ο δημιουργός του Muppet Show, ο Jim Henson, γράφει και σκηνοθετεί την ταινία Labyrinth έχοντας για παραγωγό τον George Lucas, πρώτο όνομα τον David Bowie και πρωταγωνίστρια τη μικρή τότε Jennifer Connelly. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία φαντασίας που βλέπεται μόνο αν είστε 10 χρονών και... βγάλε! Προχειρότατο σενάριο, ουκ ολίγες σεναριακές ευκολίες και μερικά ένθετα καρά-κιτς τραγούδια του Bowie, που βασανίζεσαι αν δεν τα περάσεις στο fast-forward. Ελάχιστες σκηνές έχουν ενδιαφέρον και το μόνο που μπορώ να πω είναι: αποφύγετέ την!

Precious Images

Όλος (σχεδόν) ο αμερικανικός κινηματογράφος σε 8 λεπτά! Περιέχει 462 σκηνές από διάσημες ταινίες με εμπνευσμένο μοντάζ. Λείπει το ηχητικό κομμάτι της ταινίας, αλλά πάλι μπορείτε να απολαύσετε την ταινία μικρού μήκους που κέρδισε και το αντίστοιχο όσκαρ το 1986. Επιπλέον διάβασμα μπορείτε να ρίξετε εδώ!

Children of a Lesser God

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες της δεκαετίας του '80, με έναν τίτλο που έχει... «μείνει» στην ιστορία και πρωταγωνιστή τον William Hurt στις μεγάλες δόξες του τότε. Τα Παιδιά ενός κατώτερου θεού από το 1986 είναι άλλη μια ταινία σχέσεων, ένα love story, μεταξύ μιας εκ γενετής κωφάλαλης κοπέλας και ενός καθηγητή που δουλεύει σε ειδικό σχολείο με παιδιά που έχουν προβλήματα ακοής. Η σχέση τους θα περάσει από σαράντα κύματα και μεις παρακολουθούμε αυτήν την εξέλιξη. Το όλο ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι εμείς βλέπουμε όχι πόσο δύσκολο είναι να επικοινωνήσουν αλλά να κατανοήσουν ο ένας τα προβλήματα του άλλου. Αναγκαστικά ο Hurt μιλάει σε όλη την ταινία και λέει όχι μόνο τις δικές του ατάκες αλλά και της συμπρωταγωνίστριας, επειδή διαφορετικά δεν θα καταλαβαίναμε τίποτα! Η πρωτοεμφανιζόμενη και σχεδόν κωφάλαλη Marlee Matlin κέρδισε το όσκαρ α' γυναικείου και ο William Hurt κέρδισε άλλη μια υποψηφιότητα, μετά την νίκη της προηγούμενης χρονιάς για τη Γυναίκα αράχνη! Είπαμε, ήταν στα πάνω του τότε. Αλλά αφού την είδαμε μια φορά, δεν νομίζω ότι θα κάτσω να την ξαναδώ για δεύτερη φορά.

Henry: Portrait of a Serial Killer

Η ταινία που κάνει τις υπόλοιπες ταινίες με serial-killers να μοιάζουν... παιδικές. Η ταινία που γυρίστηκε το 1986 αλλά κυκλοφόρησε μόλις το 1990! Με μπάτζετ γύρω στα $110,000, η ταινία Χένρι, το πορτρέτο ενός δολοφόνου, είναι μια διεισδυτική ματιά στην ψυχοσύνθεση ενός ψυχολογικά διαταραγμένου δολοφόνου κατά συρροήν. Η ταινία καταγράφει έργα και ημέρες του Χένρι με ένα κλινικό βλέμμα, σχεδόν ντοκιμενταρίστικη γραφή, τις στυγνές και αψυχολόγητες εξάρσεις του όπου χωρίς πρόγραμμα και σχέδιο σκοτώνει επειδή... αναπνέει, ή και το αντίστροφο. Ανατριχιαστικά ρεαλιστική, η ταινία σε αφήνει μουδιασμένο στο κάθισμα σου και περιμένεις να δεις την εξέλιξη μήπως έρθει κάποιο χάπι-εντ, μάταια όμως...