Sorcerer (Το μεροκάματο του φόβου)

Η αμερικανική εκδοχή της εκπληκτικής ταινίας Le salarie le peur του 1955 άλλαξε όνομα και πήρε τον τίτλο Sorcerer και μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα έργο αντάξιο της "αμερικανικής σχολής" της δεκαετίας του '70, δηλαδή ένα έργο του δημιουργού και όχι των στούντιο. Και ο εν λόγω δημιουργός ήταν ο William Friedkin, που επεδίωξε γυρίσματα σε διάφορα μέρη του πλανήτη, σε ζούγκλες και δύσκολες τοποθεσίες, σκηνικά με απαιτήσεις (φορτηγά, γερανοί, καταστροφές, εκρήξεις), έχοντας σαν κύριο μέλημα του την "ιστορία" και την παρουσίαση της με όσο το δυνατόν την πιο ρεαλιστική καταγραφή της. Φανταστείτε κάτι αντίστοιχο με την Αποκάλυψη Τώρα του Κόπολα. Όπως και στη γαλλική ταινία, και εδώ υπάρχουν τέσσερις φυγάδες από το νόμο που αποτραβήχτηκαν (κρύφτηκαν) σε χώρα της Λατινικής Αμερικής αλλά εδώ κατάγονται από διάφορα μέρη του πλανήτη. Η ανάγκη για γρήγορο χρήμα (για να βγουν από το βούρκο που έχουν μπλέξει) θα τους αναγκάσει να γίνουν οι οδηγοί των δύο φορτηγών που θα πρέπει να κουβαλήσουν επικίνδυνα εκρηκτικά για 300 χιλιόμετρα μέσα στη ζούγκλα. Και η συνέχεια είναι... κινηματογραφική αγωνία to the maximum και για εμάς τους θεατές... maximum απόλαυση.

The Late Show (Η γάτα είδε το δολοφόνο)

Ο τηλεοπτικός ηθοποιός Art Carney πρωταγωνίστησε σε λίγες ταινίες τη δεκαετία του ’70, όντας κάποιας ηλικίας, κέρδισε το όσκαρ το ’75 για το Harry and Tonto (με αντιπάλους τους Al Pacino, Jack Nicholson, Dustin Hoffman και Albert Finney!!!) και το 1977 πρωταγωνιστεί σε ένα νεο-νουάρ έργο του σκηνοθέτη Robert Benton (δύο χρόνια πριν βγάλει το Kramer vs. Kramer) και σε παραγωγή του Robert Altman. Βετεράνος ιδιωτικός ντετέκτιβ θα αναλάβει μία περίεργη υπόθεση. Η εξαφάνιση της γάτας της αλλοπαρμένης Lily Tomlin θα είναι η άκρη του μίτου που θα οδηγήσει σε μια μπλεγμένη υπόθεση που έχει απ’όλα: σεξ και βία, απιστίες και βρώμικο χρήμα, πολλά πτώματα και μοιραίες γυναίκες. Εύστοχη η επιλογή του ηλικιωμένου ντετέκτιβ που δουλεύει με το «κλασικό σύστημα» των ντετέκτιβ (δηλαδή κυρίως με το μυαλό του) που γνωρίσαμε από τις ταινίες του ’40 και του ’50, καθώς έτσι ο σκηνοθέτης βρίσκει ευκαιρία να σχολιάσει το τέλος μιας εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά οι χαρακτήρες του έργου δε φαίνεται να το έχουν συνειδητοποιήσει. Το The Late Show είναι ένα σχετικώς άγνωστο, μικρό διαμαντάκι (μικρό είπαμε, έτσι;) που αξίζει να αναζητήσετε/ ανακαλύψετε.

Annie Hall (Νευρικός εραστής)

Άλλη μια επανέκδοση με αποκατεστημένη κόπια και γνωριμία με το πασίγνωστο (πλέον) έργο του Woody Allen, το οσκαρικά βραβευμένο Annie Hall. Το φθινόπωρο του 1998 στο σινεμά Λάουρα, που πλέον έχει κλείσει, παρέα με την αδερφή μου και τη συμφοιτήτριά της που έμενε στην οικοδομή ακριβώς πάνω από το σινεμά. Λίγος κόσμος στην αίθουσα και η δικιά μας τριάδα να συγκρατάει τα γέλια της, μην και ακουστούμε πολύ. Μέχρι τη σκηνή όπου η Κίτον τραγουδάει στο κλαμπ. Τότε λυθήκαμε στα γέλια, όχι από αυτή τη σκηνή, αλλά για όλες τις προηγούμενες. Από κει και έπειτα δεν συγκρατηθήκαμε. Μου φάνηκε περίεργο το ότι στη μέση του έργου σηκώθηκαν κάποιοι και έφυγαν. Τι νόμιζαν ότι ήρθαν να δούνε;

The White Buffalo (Ο σκληροτράχηλος)

Εν έτη 1977, παλαίμαχοι σταρ και παλαίμαχος σκηνοθέτης ασχολήθηκαν με το πρότζεκτ The White Buffalo και το παρηκμασμένο κινηματογραφικό είδος του γουέστερν, ίσως επειδή δεν είχαν με τι άλλο να ασχοληθούν. Η ταινία προσθέτει και κάποιες δόσεις τρόμου, αλλά τα προχειροφτιαγμένα σκηνικά, οι κόκκινες μπογιές για αίμα και το τεράστιο μηχανικό βουβάλι που κουνιέται όπως να'ναι μαζί με το απλοϊκά γελοίο σενάριο, έβγαλε ένα πόρισμα: τόσο κακή ταινία είχα πάρα πολύ καιρό να δω! Τώρα, το αν η μονομανία του Charles Bronson να κυνηγήσει και να σκοτώσει το τελευταίο λευκό βουβάλι μοιάζει με το Μόμπι Ντικ, δεν θα μπω καν στον κόπο να το σχολιάσω. Η παραγωγή ανήκε στον Dino De Laurentiis, ο οποίος γύρισε εκείνη την εποχή ουκ ολίγα έργα με τέρατα, χάρη στην επιτυχία και τη μόδα των Σαγονιών του καρχαρία. Αυτά ήταν τα Κινγκ Κονγκ (με Jeff Bridges και Jessica Lange), Όρκα η δολοφόνος φάλαινα και το αναφερθέν εδώ βουβάλι. Αποτελεί το τελευταίο γουέστερν που έπαιξε ο Bronson. Γιατί άραγε;!

Jabberwocky (Ο δράκος της συμφοράς)

Μετά τους Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης, ο αμερικανός της παρέας των Monty Pythons αποφάσισε να σκηνοθετήσει ένα παραπλήσιο έργο με πρωταγωνιστή έναν άλλο γνώριμο της παρέας. Ο Terry Gilliam λοιπόν πήρε το αλλοπρόσαλλο ποίημα του Lewis Carroll (ξέρετε, αυτουνού που έγραψε για την Αλίκη, όχι τη Βουγιουκλάκη) και παρουσίασε το Jabberwocky, μια ιστορία του αγγλικού μεσαίωνα, όπου ο ομότιτλος δράκος κατασπαράζει τον κόσμο, ερημώνει την ύπαιθρο και έχει κλείσει τον κόσμο μέσα στο κάστρο του βασιλιά. Ο πρωταγωνιστής μας Michael Palin πάει κι αυτός να βρει την τύχη του στη μεγάλη πόλη και θα μπλέξει σε διάφορες χαζοπεριπέτειες, καταλήγοντας φυσικά στο τέλος να σκοτώσει το δράκο, να κερδίσει την πριγκίπισσα και το μισό βασίλειο. Όλα αυτά σε 100 κινηματογραφικά λεπτά, που δυστυχώς είναι πάρα πολλά. Που δυστυχώς δεν υπάρχει καθόλου η έμπνευση των Pythons. Που το χιούμορ είναι παρωχημένο, υπερβολικό και ανέμπνευστο. Οι κωμικές καταστάσεις της πλοκής δεν βγάζουν γέλιο (ένα μειδίαμα ίσως) και μπορώ να σας πω ότι τελικά σπατάλησα το χρόνο μου. Κοιτάξτε να μην το σπαταλήσετε και σεις άδικα.