The White Buffalo (Ο σκληροτράχηλος)

Εν έτη 1977, παλαίμαχοι σταρ και παλαίμαχος σκηνοθέτης ασχολήθηκαν με το πρότζεκτ The White Buffalo και το παρηκμασμένο κινηματογραφικό είδος του γουέστερν, ίσως επειδή δεν είχαν με τι άλλο να ασχοληθούν. Η ταινία προσθέτει και κάποιες δόσεις τρόμου, αλλά τα προχειροφτιαγμένα σκηνικά, οι κόκκινες μπογιές για αίμα και το τεράστιο μηχανικό βουβάλι που κουνιέται όπως να'ναι μαζί με το απλοϊκά γελοίο σενάριο, έβγαλε ένα πόρισμα: τόσο κακή ταινία είχα πάρα πολύ καιρό να δω! Τώρα, το αν η μονομανία του Charles Bronson να κυνηγήσει και να σκοτώσει το τελευταίο λευκό βουβάλι μοιάζει με το Μόμπι Ντικ, δεν θα μπω καν στον κόπο να το σχολιάσω. Η παραγωγή ανήκε στον Dino De Laurentiis, ο οποίος γύρισε εκείνη την εποχή ουκ ολίγα έργα με τέρατα, χάρη στην επιτυχία και τη μόδα των Σαγονιών του καρχαρία. Αυτά ήταν τα Κινγκ Κονγκ (με Jeff Bridges και Jessica Lange), Όρκα η δολοφόνος φάλαινα και το αναφερθέν εδώ βουβάλι. Αποτελεί το τελευταίο γουέστερν που έπαιξε ο Bronson. Γιατί άραγε;!

North West Frontier (Φλόγες πάνω απ' τις Ινδίες)

Και που λέτε, κάποια πλάνα του σκηνοθέτη J. Lee Thompson μού έφεραν στο μυαλό λίγο από την αγαπημένη μου ταινία Λώρενς της Αραβίας. Αλλά πέραν τούτο, η βρετανική παραγωγή του 1959 με τίτλο North West Frontier ουδεμία σχέση έχει με το αριστούργημα του David Lean. Ίσως να έφταιγαν τα σινεμασκόπ κάδρα μιας εξωτικής χώρας όπως της Ινδίας, μουσουλμάνοι και ινδουιστές να πολεμάνε αναμεταξύ τους και το ερημικό αχανές τοπίο της «βορειοδυτικής Ινδίας», το οποίο για την ακρίβεια γυρίστηκε στην Ανδαλουσία της Ισπανίας! Μία ετερόκλητη ομάδα Βρετανών και μίας αμερικανίδας προσπαθούν να διαφύγουν με ένα μικρό τρένο από τους μουσουλμάνους, φυγαδεύοντας και τον υιό του μαχαραγιά (τον οποίο θέλουν να σκοτώσουν για να σταματήσει η βασιλική γενιά του), έχοντας επίσης να αντιμετωπίσουν κάθε τρεις και λίγο φυσικά ή μη εμπόδια. Πρόκειται για μια περιπέτεια από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, με κάποια σημεία όπου εμφανίζονται χιτσκοκικά στοιχεία και κρατάνε ακόμα περισσότερο το θεατή σε αγωνία και κυλάνε τα 130 λεπτά της πιο γρήγορα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Η Lauren Bacall δίνει μια χολιγουντιανή νότα, ο (μετέπειτα Κομισάριος Ντρέιφους του Ροζ πάνθηρα) Herbert Lom υποδύεται τον αντιπαθητικό χαρακτήρα της ταινίας και αρκετοί βρετανοί ηθοποιοί υποδύονται τους... βρετανούς. Αν έλειπε και η μονόπλευρη αντιμετώπιση της έκρυθμης πολιτικά κατάστασης στην οποία βρίσκονται οι πρωταγωνιστές μας, τα πράματα θα ήταν ακόμα καλύτερα (είναι η εποχή όπου οι μουσουλμάνοι στο βορειοδυτικό κομμάτι της Ινδίας μάχονται για την ανεξαρτησία τους και τη δημιουργία του κρατιδίου που θα ονομαστεί αργότερα Πακιστάν). Πάντως είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που μια ταινία τιτλοφορείται τρεις φορές: με τον κανονικό τίτλο στην Αγγλία, με το όνομα "Flames over India" στις ΗΠΑ και με το "Empress of India" στην Αυστραλία. Αυτό το τελευταίο θα ήταν και το καλύτερο αφού αυτό είναι το όνομα του τρένου, το οποίο είναι ο κύριος πρωταγωνιστής του έργου. Και στα ελληνικά η ταινία ξαναβαφτίστηκε ως «Σφαγή στο τραίνο του Καλουπούρ».

Tiger Bay (Δύο μάτια είδαν το δολοφόνο)

Όντως, δύο παιδικά μάτια είδαν το δολοφόνο και το έγκλημα (πάθους) και είδαν επίσης που έκρυψε και το όπλο. Αυτόπτης μάρτυρας είναι ένα ορφανό κοριτσάκι που το χαρακτηρίζει η ευκολία με την οποία λέει ψέματα και που ζει με τη θεία του στο Κάρντιφ, στην περιοχή που οι ντόπιοι ονομάζουν Tiger Bay. Το κορίτσι καταφέρνει να πάρει το όπλο του δολοφόνου, αυτός την κυνηγάει αλλά τελικά γίνονται φίλοι. Όταν όμως η αστυνομία την ανακρίνει, αυτή θα πλάθει με τη φαντασία της ιστορίες που δεν στέκουν και τόσο και θα την μπλέκουν ακόμα περισσότερο.

Ο υπερδραστήριος εκείνη την εποχή J. Lee Thompson έφτιαξε μια καλή αστυνομική ταινία με ένα κάπως υπερβολικό σενάριο. Αυτό που μας κέρδισε όμως είναι η πολύ καλή σκηνοθεσία με γερές δόσεις ρεαλισμού και τις αρκετές χιτσκοκικές πινελιές. Αλλά το μεγαλύτερο προσόν της ταινίας είναι η ερμηνεία της μικρής —πρωτομφανιζόμενης τότε— Hayley Mills. Η οποία, ύστερα από αυτή την ταινία, έκλεισε πενταετές συμβόλαιο με τη Disney και έπαιξε στις οικογενειακές ταινίες που ξέρουμε όλοι. Σημειωτέον, είναι η κόρη του μεγάλου βρετανού ηθοποιού John Mills, ο οποίος στην ταινία μας εδώ παίζει τον αστυνομικό που ψάχνει να βρει τη λύση. Στο ρόλο του δολοφόνου ο Horst Buchholz που τον είδαμε και στους Εφτά που ήταν υπέροχοι.

What a Way to Go! (Η κυρία και οι άνδρες της)

Η κυρία είναι η Shirley MacLaine· σέξι και πολύ «ανεβασμένη» τη δεκαετία του '60. Οι άντρες της είναι (κατά σειρά) οι Dick Van Dyke (πιο γνωστός στο ρόλο του στην Μαίρη Πόπινς), ο Paul Newman, ο Robert Mitchum, ο Gene Kelly και ο Dean Martin. Η What a Way to Go πρόκειται φυσικά για μια απλή, διασκεδαστική και με ολίγον μαύρο χιούμορ ταινία στην οποία η καημένη MacLaine δεν μπορεί να σταυρώσει άντρα τής προκοπής αφού όλοι τους καταλήγουν στον άλλο κόσμο. Η ταινία ξεχωρίζει για τα πλούσια χρώματα και τα υπερβολικά φορέματα και κουρέματα που αλλάζει η πρωταγωνίστρια σχεδόν σε κάθε σκηνή. Με την συνεισφορά φυσικά της μεγάλης σχεδιάστριας Edith Head. Δεν αποτελεί καμιά αριστουργηματική ταινία αν και ξεχωρίζει από το σωρό για μερικούς λόγους, όπως την τρελαμένη ερμηνεία του Newman σε ρόλο ζωγράφου και τα εμβόλιμα σατιρικά ταινιάκια/φόρο τιμής σε διάφορα κινηματογραφικά είδη, όπως του βωβού, του γαλλικού νέου κύματος, του κλασικού χολιγουντιανού υπερθεάματος και χλιδής και του μελοδράματος α λα Douglas Sirk. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα one woman show!

Mackenna's Gold

Παλιομοδίτικη, αλλά αγνή περιπέτεια με τον Gregory Peck στο ρόλο του σερίφη Mackenna που πέφτει στα χέρια του ένας χάρτης μιας ινδιάνικης κρυφής τοποθεσίας με χρυσό και που μια ολόκληρη ομάδα κακοποιών τον «αναγκάζει» να τους οδηγήσει εκεί. Ένας πέρα-για-πέρα γραφικά κακός Omar Sharif ηγείται της ομάδας των κακοποιών που τους παίρνουν στο κατόπι... οι πάντες· οι Ινδιάνοι που ξέρουν για την τοποθεσία, Αμερικανοί στρατιώτες με αρχηγό τον διεφθαρμένο Τέλι Σαβάλας, απλοί και επιφανείς κάτοικοι που τους «τύφλωσε» ο χρυσός, πριν ακόμα τον βρούνε.

Το Χρυσάφι του Μακένα παραγωγής 1969 είναι ένα επικό σινεμασκόπ γουέστερν από το οποίο δεν έχεις απαιτήσεις. Αυτό ακριβώς που λαμβάνεις είναι ένα διασκεδαστικό δίωρο. Με σκηνοθέτη τον J. Lee Thompson (Κανόνια του Ναβαρόνε) δεν περιμένεις εξάλλου τίποτα περισσότερο. Ενδιαφέρον έχει πάντως το σάουντρακ του μεγάλου Quincy Jones και η σκηνή στην οποία μαζεύονται γύρω από τη φωτιά λογής-λογής ατόμων, με παλιούς ηθοποιούς της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ (Lee J. Cobb, Raymond Massey, Burgess Meredith, Anthony Quayle, Edward G. Robinson, Eli Wallach, Ted Cassidy) να συμμετέχουν σε μικρής διάρκειας ρόλους, λίγο πριν πέσει ένα καλό και αιματηρό ξεκαθάρισμα!

Cape Fear

Και φυσικά δεν αναφέρομαι στην ταινία του Σκορσέζε αλλά στην παλιότερη ταινία από το 1962 του J. Lee Thompson. Ο ελληνικός τίτλος ήταν Δύο Γίγαντες Συγκρούονται κι αυτό διότι οι πρωταγωνιστές ήταν δύο... σταρ-γίγαντες: Gregory Peck εναντίον Robert Mitchum (τους οποίους τίμησε και ο Σκορσέζε βάζοντάς τους να κάνουν ένα μικρό πέρασμα στη δικιά του ταινία, όπως και τον δευτεραγωνιστή Martin Balsam)! Η ιστορία είναι η ίδια πάνω-κάτω, όπως την ξέρετε, αφού βασίζεται στο μυθιστόρημα The Executioners του James R. Webb. O Thompson, όντας μεγάλος θαυμαστής του Hitchcock, επέλεξε την ασπρόμαυρη φωτογραφία για να παίξει με τις σκιές, με περίεργες γωνίες λήψης και έντονα closeups. Αν σε όλα αυτά προσθέσετε τη χαρακτηριστικά ανατριχιαστική μουσική του μεγάλου Bernard Herrman και τις ερμηνείες των δύο... γιγάντων (ειδικότερα του «κακού» Mitchum), έχετε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα!