The Reflecting Skin (Το διάφανο δέρμα)

Μέσα από την οπτική γωνία του μικρού πρωταγωνιστή, παρακολουθούμε μία «περίεργη» ιστορία με επίκεντρο μία προβληματική οικογένεια που ζει στην αμερικανική ενδοχώρα αρχές της δεκαετίας του ’50. Οι εξαφανίσεις μικρών παιδιών στην περιοχή θα πυροδοτήσουν τις όλο και πιο δυσάρεστες εξελίξεις στην ταινία μας. Και το κόλλημα του μικρού με το ότι η χήρα γειτόνισσα τους είναι «βαμπίρ» θα κάνει τα πράγματα ακόμα πιο πολύπλοκα. Θαυμάσια φωτογραφία και πανέμορφα πλάνα από τον ανεξάρτητο Philip Ridley, σε μία δραματική ταινία παιδικής φαντασίωσης με στοιχεία θρίλερ. Στο έργο εμφανίζεται και ο μεγάλος αδερφός του παιδιού με τη μορφή του Viggo Mortensen, πολλά χρόνια πριν γίνει ο Άραγκορν, την εποχή που επέλεγε και εμφανιζόταν σε ανεξάρτητα καλτ εργάκια. Ridley και Viggo συνεργάστηκαν μαζί και στην επόμενη ταινία του πρώτου, στο The Passion of Darkly Moon. Σημειώστε, τέλος, ότι το The Reflecting Skin ήταν στη λίστα του περιοδικού Σινεμά με τις 100 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του '90.

Lawn Dogs (Σκυλιά στη χλόη)

Στον μικρό, εξωτερικά ειδυλλιακό οικισμό (κάτι αντίστοιχο του Ψαλιδοχέρη θα έλεγα) μένει ένα 11χρονο κοριτσάκι, διαφορετικό από τα υπόλοιπα παιδιά. Περιφραγμένος με τείχη, ο οικισμός κρατάει μέσα τους πλούσιους «δήθεν» και εκεί φωλιάζουν η υποκρισία, ο φαρισαϊσμός και η σαπίλα του νεοπλουτισμού. Απ’ έξω... ο υπόλοιπος φυσιολογικός κόσμος με τις δικές τους έγνοιες και προβλήματα. Η περίεργη φιλία που θα αναπτυχθεί μεταξύ του κοριτσιού και του νεαρού κηπουρού (τον υποδύεται ο νεαρότατος Sam Rockwell) που κουρεύει τα γκαζόν θα έχει τις ρίζες της, κατ’αρχάς, στα σωματικά τραύματα που έχουν και οι δύο αλλά, κατά δεύτερον, θα είναι πιο ουσιαστική και πιο βαθειά. Σε κάθε σκηνή που θα περνάει, όμως, θα αρχίσεις να παρατηρείς ότι η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο... εκρηκτική. Λίγο οι ταξικές διαφορές, η υποκρισία και η μισαλλοδοξία, θα εμπλακούν με την παιδική αθωώτητα και οι παρεξηγήσεις θα έχουν πυροδοτήσει το φιτίλι. Και φυσικά, η τελική «έκρηξη» δεν θα αργήσει να έρθει. Και εκεί που νόμιζες ότι το έργο θα σου μαυρίσει την ψυχή, έρχεται το παραμυθένιο τέλος που θα γλυκάνει λίγο την κατάσταση και θα προσθέσει λίγες νότες "happy" στο "end". Έτσι, αυτό το μοντέρνο παραμύθι του John Duigan με τίτλο Σκυλιά στη Χλόη μπορεί να σας συγκινήσει αν αφήσετε τη φαντασία σας να πλανευτεί όπως όταν ήσασταν παιδιά.

Io non ho paura (Εγώ δεν φοβάμαι)

Ο εννιάχρονος Μικέλε, εκεί που παίζει στην ύπαιθρο της ιταλικής επαρχίας, ανακαλύπτει στον πάτο μιας καλά κρυμμένης τρύπας και δεμένο με αλυσίδες τον επίσης μικρό και κατατρομαγμένο Φιλίππο. Από ποιον; Και γιατί; Καταλαβαίνοντας ότι κάτι συμβαίνει με τους συγχωριανούς του και ίσως και με τους γονείς του, προσπαθεί να βοηθήσει τον Φιλίππο χωρίς να τον πάρουν χαμπάρι. Έτσι απλά, μέσα στον εκτυφλωτικό καλοκαιρινό ήλιο της Ιταλίας, ο Gabriele Salvatores (του γνωστού Μεντιτερανέο με τη Βάνα Μπάρμπα) σκηνοθετεί με επιδεξιότητα ένα θρίλερ μυστηρίου. Και επειδή πρωταγωνιστούν μικρά παιδιά, ακροβατεί ισορροπημένα μεταξύ συγκίνησης και σκληρού δράματος. Η ταινία Εγώ δεν φοβάμαι, με την εκπληκτική φωτογραφία, θα τελειώσει και μαζί της η παιδική αθωώτητα θα έχει πάει... περίπατο.

Paperhouse

Η παρούσα ταινία έπεσε στην αντίληψή μας πριν 13 χρόνια, σε ένα αφιέρωμα με τις 50 καλύτερες ταινίες τρόμου από το περιοδικό Σινεμά, επειδή εκεί μάθαμε για τον βρετανό Bernard Rose και την πιο γνωστή και πιο πετυχημένη ταινία του, Candyman. Ψάχνοντας εδώ και κει, μάθαμε για το Paperhouse, το προηγούμενο έργο του από τη χρονιά του 1988, το οποίο ήταν βασισμένο στο βιβλίο "Marianne Dreams" της Catherine Storr. Μια ταινία φαντασίας ιδωμένη μέσα από τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού που ό,τι ζωγραφίζει τη μέρα, ζωντανεύει το βράδυ στα όνειρά της. Όσο αρρωσταίνει και δεν πάει σχολείο και κάθεται σπίτι, τόσο θα αρχίσει να προτιμάει τη ζωή μέσα στα όνειρα. Θεωρήστε δεδομένο το ότι τα όνειρα θα μπλέξουν με την πραγματικότητα και θα έχουμε τις απαραίτητες ανατροπές που θα εμπλουτίσουν την ιστορία μας. Λίγες θριλερικές πινελιές, τα ευφάνταστα σκηνικά και η καλοστημένη ιστορία, συνθέτουν ένα πολύ καλό βρετανικό εργάκι, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα που μας ήρθαν από την Αγγλία τη δεκαετία του '80.

The Butcher Boy (Ο μικρός χασάπης)

Μια όχι και τόσο διάσημη ταινία του μεγάλου σκηνοθέτη Neil Jordan αποτελεί η The Butcher Boy, η οποία θαρρώ ότι πέρασε ψιλο-απαρατήρητη στην εποχή της, παρόλο που βραβεύτηκε και με το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ του Βερολίνου το '97. Και πρόκειται για ένα έργο που ήθελα να δω εδώ και καιρό, αλλά όλο το ανέβαλα. Ταινία με μικρά παιδιά (σχεδόν) πάντα μας αρέσει, και έτσι έκατσα να την παρακολουθήσω. Εδώ όμως μας προκύπτει ένα... διαολάκι το οποίο προσπαθεί να ξεφύγει από το δύσμοιρο οικογενειακό του περιβάλλον (τον μέθυσο πατέρα και την ψυχασθενή μητέρα) καταφεύγοντας σε κάτι απλό: την παιδική ξεγνοιασιά και το παιχνίδι. Η κοινωνική, θρησκευτική και οικογενειακή καταπίεση, μαζί με το γεγονός της απόπειρας αυτοκτονίας της μητέρας του θα τον οδηγήσει σε βίαιες αντιδράσεις και... παρανοϊκές αντιλήψεις, που κύριο στόχο θα έχουν τη γειτόνισσά του. Ο μόνιμος συνεργάτης του Jordan, ο Stephen Rea υποδύεται τον πατέρα και μικρός Eamonn Owens εντυπωσιάζει με την ερμηνεία του, τόσο που του δόθηκε ειδικό βραβείο στο φεστιβάλ του Βερολίνου για την ερμηνεία του.

The Fallen Idol (Πρώτη απογοήτευση)

Η πρώτη συνεργασία του μεγάλου βρετανού σκηνοθέτη Carol Reed με τον συμπατριώτη του και μέγιστο συγγραφέα Graham Greene πραγματοποιήθηκε το 1948 και το αποτέλεσμα ήταν η ταινία The Fallen Idol. Παρακολουθούμε την ιστορία μέσα από το πρίσμα του μικρού Φίλιπ, του γιου του Γάλλου πρέσβη στο Λονδίνο, ο οποίος μένει μόνος του το Σαββατοκύριακο με τον μπάτλερ (που θαυμάζει και λατρεύει) και τη στρίγγλα γυναίκα του (που φοβάται). Ο μικρός (που δεν βάζει κώλο κάτω) θα γίνει μάρτυρας μιας σκηνής εγκλήματος και τότε τα πράματα θα σοβαρέψουν και όλα τα αθώα ψέματα θα περιπλέξουν σοβαρά την κατάσταση.

Εκπληκτική σκηνοθεσία από τον Ριντ· εκεί που πιστεύεις ότι η ταινία θα χαλαρώσει, η αγωνία δεν λέει να υποχωρήσει και περιμένεις να δεις την εξέλιξη. Το τρέξιμο του μικρού στους σκοτεινούς δρόμους του Λονδίνου μας έφερε στο μυαλό το αντίστοιχο του... Τρίτου Ανθρώπου που μας παρουσίασε ο δημιουργός την επόμενη χρονιά. Μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς της και όχι μόνο.

The Fall

Ο πρώτος λόγος που με έκανε να κάτσω να δω την ταινία The Fall ήταν τα αρχικά της credit: "David Fincher and Spike Jonze presents"! Ο δεύτερος λόγος ήταν η... έμμεση προτροπή από τον dunno. Πρόκειται για την δεύτερη ταινία του Tarsem Singh, του σκηνοθέτη που μάς είχε παρουσιάσει πριν χρόνια το Κελί. Τώρα, αν αυτό που σου έχει μείνει από το Κελί είναι οι απίστευτες εικόνες, τα κουστούμια και τα χρώματά της, τότε να είσαι σίγουρος ότι και εδώ οι... τεχνικές κατηγορίες μεγαλουργούν. Με ένα προσχηματικό σενάριο, βρίσκει την ευκαιρία ο ινδός σκηνοθέτης να μας παρουσιάσει ένα παραμύθι, έτσι όπως το διηγείται ένας κασκαντέρ σε ένα μικρό κοριτσάκι. Και οι δύο βρίσκονται σε ένα νοσοκομείο του Λος Άντζελες (της εποχής των 1910's) ύστερα από... πτώσεις. Ο πρώτος έπεσε από μια γέφυρα για μια ταινία (και μια γυναίκα) και η μικρή από ένα δέντρο μαζεύοντας πορτοκάλια. Θέλοντας να αδειάσει το μυαλό του από την ερωτική απογοήτευση, διηγείται το παραμύθι στη μικρή. Μπορεί να μην έχει πολλά να μας παρουσιάσει η πλοκή της ιστορίας, όπως είπαμε, αξίζει όμως να δείτε την ταινία για το εικαστικό της κομμάτι και μόνο που είναι παραπάνω από εντυπωσιακό. Σημειώστε τον φόρο τιμής στο βωβό κινηματογράφο καθώς κλείνει η ταινία και την απίστευτα φοβερή ερμηνεία της πεντάχρονης Catinca Untaru, η οποία κλέβει την παράσταση και θα'λεγα ότι αποτελεί άλλον έναν λόγο για να δείτε την ταινία. Παραγωγής 2006, έπαιξε τότε σε κάποια φεστιβάλ, αλλά μόλις φέτος βρήκε διανομή στις ΗΠΑ.

The Company of Wolves (Η παρέα των λύκων)

Μια φορά κι έναν καιρό... είδα την ταινία The Company of Wolves. Αποτελεί μία από τις πρώτες δημιουργίες του κ. Neil Jordan (1984), του οποίου (σχεδόν) κάθε ταινία αποτελεί και ένα μικρό αριστούργημα (Mona Lisa, Το παιχνίδι των λυγμών, Συνέντευξη με ένα βρυκόλακα, Το τέλος μιας σχέσης). Η ταινία είναι ελεύθερη διασκευή της ιστορίας της Κοκκινοσκουφίτσας με λυκάνθρωπους στη θέση των λύκων! Η ιστορία βασίστηκε σε μερικά διηγήματα από το βιβλίο The Bloody Chamber της κυρίας Angela Carter. Το βιβλίο περιέχει ελεύθερες διασκευές σε πολύ γνωστά παραμύθια, όπως η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Παπουτσομένος Γάτος και άλλα. Δεν γνωρίζω αν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, οπότε όποιος γνωρίζει σχετικά μπορεί να αφήσει ένα σχόλιο. Στην ταινία μας συμμετέχει η Angela Lansbury (ξέρετε, η συγγραφέας ντετέκτιβ) στο ρόλο της... γιαγιάς, ο ηθοποιός-φετίχ του Neil Jordan, ο Stephen Rea και ο πολύς Terence Stamp σε έναν... γοητευτικά κακό (και uncredited) ρόλο! Η σκοτεινή φωτογραφία και γενικά η γοτθική ατμόσφαιρα δίνει στο έργο έξτρα βαθμούς σαγήνευσης. Αν σας αρέσουν τα εναλλακτικά αιματωβαμένα παραμύθια, τότε η ακόλουθη ταινία θα σας γοητεύσει. Check it out και δε θα χάσετε. Στο τέλος ζήσαν αυτοί καλά(;) και μεις καλύτερα!