Silver Streak (Το ασημένιο τραίνο)

Μετά τις επιτυχίες με τον Mel Brooks, ο Gene Wilder πρωταγωνιστεί σε ταινία στην οποία δεν έγραψε το σενάριο. Ταξιδεύοντας με το τρένο Silver Streak από το Λος Άντζελες για Σικάγο, θα γνωρίσει μία γοητευτική ξανθιά, θα γίνει μάρτυρας φόνου, θα μπλέξει σε συνωμοσία, θα κατηγορηθεί αυτός ως ο δολοφόνος και ταυτόχρονα οι πραγματικοί δολοφόνοι θα προσπαθούν να τον "βγάλουν" από τη μέση. Συν τις άλλοις, θα τον πετάξουν από το τρένο τρεις φορές στη μέση του πουθενά και θα ανέβει ξανά για να σώσει τη γοητευτική ξανθιά που εμπλέκεται στην υπόθεση.

Κωμωδία και περιπέτεια μαζί, η ταινία του Arthur Hiller έχει πολλά γκαγκ αλλά δεν έχει χοντράδες. Το σενάριο από το δημιουργό του Harold and Maude, Colin Higgins, έχει αρκετές ανατροπές και τόσες παρεξηγήσεις που δεν χρειάζεται σάχλες για να βγάλει γέλιο. Η όλη ιστορία του αθώου που μπλέκεται σε συνωμοσίες και περιπέτειες, δικαίως θα σας φέρει στο μυαλό το "North by Northwest" του Hitchcock. Και όταν στη μία ώρα μετά το έργο εμφανίζεται και ο Richard Pryor (πρώτη συνεργασία των δύο ηθοποιών), η ταινία ανέβει άλλο ένα σκαλί. Στο ρόλο του αρχικακού βρίσκουμε τον Βρετανό Patrick McGoohan. Μικρή εμφάνιση ο πανύψηλος και άσημος Richard Kiel, μετέπειτα γνωστός ως ο Σαγώνιας στις ταινίες Τζέιμς Μποντ του Ρότζερ Μουρ. Σε μικρό ρόλο επίσης και ο Scatman Crothers, ο γνωστός μαύρος από τη "Λάμψη" του Κιούμπρικ. Με τρεις λέξεις, αγνή κωμική περιπέτεια.

Harry and Walter Go to New York (Δύο εντιμότατοι αετονύχηδες)

Κωμική περιπέτεια εποχής, με πρωταγωνιστές μερικά από τα πιο διάσημα πρόσωπα της εποχής: οι James Caan και Elliott Gould είναι ο Χάρι και ο Γουόλτερ αντίστοιχα, οι δύο ατζαμήδες μικροκακοποιοί και ατάλαντοι θεατράνθρωποι που μέσα στη φυλακή έρχονται σε επαφή με τον διάσημο, κοσμοπολίτη κλέφτη Michael Caine, απ'τον οποίο αποσπούν το σχέδιο διάρρηξης μιας τράπεζας. Στο πλευρό τους θα σταθεί και η φεμινίστρια, ιδιοκτήτρια εφημερίδας Diane Keaton που δεν χωνεύει τον Caine. Με το μεγάλο κόλπο, ονειρεύονται να βρεθούν στα μεγάλα σαλόνια της Νέας Υόρκης του 19ου αιώνα, εξ ου και ο τίτλος Harry and Walter Go to New York. Ήταν μία από τις πιο φιλόδοξες ταινίες της χρονιάς της, αλλά σύμφωνα με τα λεγόμενα του σκηνοθέτη Mark Rydell, η Columbia έκοψε μεγάλο μέρος του έργου με κύριο θύμα τα αστεία. Κάτι που τελικά δικαιολογεί την κάπως μέτρια συνοχή του έργου. Παρόλο που δεν το λες κακό το έργο και παρά τις μερικές καλοστημένες σκηνές, νιώθεις ότι τα αστεία θα μπορούσαν να είναι καλύτερα.

Monsieur Klein

Υπάρχει μια σχετικώς πρόσφατη ταινία που λέγεται «Ο Νταν έφαγε κόλλημα». Αυτή η φράση μου ήρθε στο μυαλό μετά τη θέαση του Monsieur Klein: ο κύριος Κλάιν έφαγε κόλλημα, τη στιγμή που έμαθε ότι υπάρχει κάποιος εβραίος στο Παρίσι –την εποχή της γερμανικής κατοχής– με το ίδιο ονοματεπώνυμο. Ο οπορτουνιστής και καιροσκόπος Κλάιν θα αρχίσει να ψάχνει τον συνονόματό του για να διορθώσει αλλά και να γλυτώσει τις παρεξηγήσεις. Η αποτυχημένη αναζήτηση και τα παρολίγον τυχαία συναπαντήματα θα τον κάνουν ακόμα πιο νευρικό. Ο κρυφο-ρατσισμός μέσω της ανεύρεσης της αληθινής ταυτότητας του πρωταγωνιστή παρουσιάζεται εξαίσια από τον Joseph Losey, που μας δίνει μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς του 1976, με μια δυναμικά παθητική ερμηνεία του Αλέν Ντελόν. Σε μικρό ρόλο βρίσκουμε και τη Ζαν Μορό.

The Missouri Breaks (Οι φυγάδες του Μιζούρι)

Αντισυμβατικό γουέστερν από τη δεκαετία του '70 σε σκηνοθεσία Arthur Penn με τους Jack Nicholson και Marlon Brando στους πρώτους ρόλους. Οι φυγάδες του Μιζούρι είναι η συμμορία του Nicholson που μαζί με τον Harry Dean Stanton κλέβουν άλογα. Όταν ο ντόπιος άρχοντας πιάσει έναν από αυτούς και τον κρεμάσει χωρίς δίκη, θα αποφασίσουν να αλλάξουν τρόπο δράσης. Θα αγοράσουν ένα κτήμα εκεί κοντά για να μην δίνουν στόχο και θα προσπαθήσουν να φέρουν άλογα από τον Καναδά. Ο Nicholson θα κάτσει να προσέχει το κτήμα αλλά θα συνάψει και σχέση με την κόρη του πλούσιου που θέλει να εκδικηθεί. Ο τελευταίος θα προσλάβει έναν διάσημο κυνηγό κεφαλών για να εξαρθρώσει τη συμμορία, τον οποίο θα υποδύεται με γοητευτικά σαλεμένο τρόπο ο Brando. Ταινία με πολλή παρασκήνιο, κυρίως λόγω των ιδιοτροπιών του Brando που έφερνε τον σκηνοθέτη στα όριά του και εκνεύριζε τον Nicholson. Παρά ταύτα, πρόκειται για μια συνάντηση ερμηνευτικών γιγάντων που αξίζει με το παραπάνω να αφιερώσετε μια προβολή.

Silent Movie (Η τελευταία τρέλα του Μελ Μπρουκς)

Μετά τις μεγάλες επιτυχίες των Φρανκενστάιν τζούνιορ και των Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες, ο Mel Brooks επιστρέφει με ένα ακόμα τρελαμένο σενάριο. Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας, Silent Movie, λέει τα πράματα όπως έχουν. Πρόκειται για μια βουβή ταινία εν έτη 1976. Ο κύριος Brooks και η τρελαμένη του παρέα (Marty Feldman και Dom DeLuise), προσπαθούν να ετοιμάσουν μια ταινία και εμείς παρακολουθούμε τις προσπάθειες που... καταβάλουν ώστε να την πραγματοποιήσουν. Ψάχνουν για ηθοποιούς-σταρ, όπως τον Burt Reynolds, τον James Caan, την Liza Minnelli, την Anne Bancroft, τον διάσημο μίμο Marcel Marceau (ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι ο μόνος στο έργο που... μιλάει) και τον Paul Newman. Πρόκειται ίσως για την τελευταία εξ ολοκλήρου καλή ταινία του Brooks, με αστείες σκηνές από την αρχή ως το τέλος και με ελάχιστες χυδαιότητες. Ό,τι πρέπει για να περάσετε ένα ευχάριστο απογευματάκι. Οι υπόλοιπες ταινίες του Brooks που ακολούθησαν είχαν κάποιες αστείες σκηνές και μόνο.

Obsession (Εφιάλτες από το παρελθόν)

Την πρώτη μεγάλη εμπορική επιτυχία του Brian De Palma τη χρονιά του 1976 αποτέλεσε η ταινία Obsession, λίγους μήνες πριν τη δεύτερη κατά σειρά και ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία που άκουγε στο όνομα Κάρι! Όλη η αγάπη του De Palma για τον Χίτσκοκ αποτυπώνεται σε κάθε εκατοστό (και αυτού) του φιλμ. Μουσική από τον Bernard Herrmann, φωτογραφία από τον διάσημο ούγγρο Βίλμος Σίγκμοντ, σενάριο που συνυπόγραψε ο σκηνοθέτης μαζί με τον Paul Schrader και το αποτέλεσμα ένα πολύ καλό, ατμοσφαιρικό και υποβλητικό θρίλερ. Εμμονές και ενοχές, διπλοπροσωπείες και διπλά παιχνίδια... Το αποτέλεσμα θυμίζει έντονα τον Δεσμώτη του ιλίγγου, αλλά σου φέρνει και λίγο στο μυαλό το Don't Look Now του Nicolas Roeg, κυρίως από τις σκηνές που γυρίστηκαν στη Φλωρεντία. Μέσα στα τρία καλύτερα θρίλερ του Ντε Πάλμα (αν αφήσουμε απ' έξω τα γκανγκστερικά του έργα).

Η υπόθεση εν τάχει, από το οπισθόφυλλο: Στην επέτειο του γάμου του, ο Μάικλ Κόρτλαντ ανακαλύπτει με τρόμο πως η γυναίκα του και η εννιάχρονη κόρη του έχουν πέσει θύματα απαγωγής! Η απόπειρα διάσωσης θα καταλήξει σε φιάσκο με τις δύο να βρίσκουν τραγικό θάνατο. 26 χρόνια μετά, ο Μάικλ, ενώ βρίσκεται σε ταξίδι στη Φλωρεντία, γνωρίζει και ερωτεύεται μια μυστηριώδη γυναίκα που είναι ολόιδια η νεκρή του σύζυγος! Η σχέση τους προχωράει, αλλά τη μέρα του γάμου τους η γυναίκα εξαφανίζεται και ο Μάικλ βρίσκει ένα σημείωμα για λύτρα, όπως και την προηγούμενη φορά...

L’ aile ou la cuisse (Τι θα πάρετε... στήθος ή μπούτι;)

Πρώην οπερατέρ του Κλωντ Σαμπρόλ τη δεκαετία του ’60, ο Claude Zidi μεταπηδά στη σκηνοθεσία τη δεκαετία του ’70 και μας παραδίδει στη συνέχεια, ως επί τω πλείστον, μετριότατες ταινίες. Η ταινία Τι θα πάρετε... στήθος ή μπούτι; ξεκινάει ελπιδοφόρα με τον εθνικό κωμικό της Γαλλίας Louis de Funès να είναι ντυμένος καλόγρια και να πηγαίνει ινκόγκνιτο σε ένα εστιατόριο με σκοπό να γράψει κριτική στο πασίγνωστο βιβλίο του. Η αρχή υπόσχεται γέλιο. Η συνέχεια όμως είναι αρκετά τυπική, προβλέψιμη και δυστυχώς σχεδόν καθόλου αστεία. Ο Funès κάνει άπειρες γκριμάτσες και προσπαθεί να βγάλει γέλιο αλλά δεν τον βοηθάει καθόλου το ίδιο το έργο και καταντάει κουραστικός. Λίγο ενδιαφέρον έχει το στοιχείο της βιομηχανοποίησης του φαγητού και της κριτικής για μεταλλαγμένα προϊόντα, εν έτη 1976 παρακαλώ. Εν τέλει, μην τη δείτε αλλά, πάλι, δείτε την μόνο και μόνο για να σας ανοίξει την όρεξη για καλό γαλλικό φαγητό και κρασί.

Κουτσομπολιό: τον γιο του Funes υποδύεται ο γάλλος κωμικός Coluche, ο οποίος το '81 έβαλε υποψηφιότητα για πρόεδρος της Γαλλίας και πέθανε νωρίς το 1986 μόλις 41 χρονών από μοτοσυκλετιστικό ατύχημα, εννιά μήνες μετά το ρεκόρ Γκίνες που έκανε τρέχοντας με 252,087 χλμ/ώρα με μία Yamaha 750cc στην πίστα της Νάρντο στην Ιταλία.

The Outlaw Josey Wales (Εκδικητής εκτός νόμου)

Το 1976 ο Clint Eastwood επιστρέφει στο κινηματογραφικό είδος που τον ανέδειξε και με βάση το βιβλίο Gone to Texas μάς παρουσιάζει άλλον έναν σκοτεινό, κυνικό και εκδικητικό χαρακτήρα. Η ταινία The Outlaw Josey Wales αναθεωρεί τους κανόνες του γουέστερν και παρουσιάζει μία βίαιη, αιματηρή, «βρώμικη» και απαισιόδοξη Αμερική.

Τις τελευταίες ημέρες του Εμφυλίου Πολέμου στην Αμερική, ο Τζόσεϊ Γουέιλς είναι ένας φιλήσυχος αγρότης που ζει με την οικογένεια του σε μια φάρμα. Όταν όμως κάψουν το σπίτι του και σκοτώσουν την οικογένεια του, το μίσος τον τυφλώνει και το μόνο που θέλει πλέον είναι να πάρει εκδίκηση απ' αυτούς που του κατέστρεψαν τη ζωή. Αυτό είναι σε γενικές γραμμές το story, μόνο που κατά τη διάρκειά της ο Ίστγουντ σχολιάζει πολλά περισσότερα· την άτυχη μοίρα των Ινδιάνων, τους λευκούς καταπατητές, τους αντάρτες του εμφυλίου. Όπως είπε κάποιος, με αυτήν την ταινία, ο αμερικανός ηθοποιός άρχισε να βαδίζει σταθερά πλέον στα σκοτεινά μονοπάτια της ηθικής της Άγριας Δύσης.

Η ταινία αποτέλεσε αφορμή να δημιουργήσει η Αμερικανική Ένωση Σκηνοθετών τον «Κανόνα Ίστγουντ», που απαγορεύει οποιοδήποτε μέλος της παραγωγής να απολήσει τον σκηνοθέτη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Κι αυτό επειδή κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Εκδικητή..., ο Ίστγουντ απέλεισε τον Philip Kaufman και έκατσε ο ίδιος στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Ο Kaufman αρκέστηκε σε ένα credit για το σενάριο.