Dillinger

Βιογραφική ταινία για τα τελευταία χρόνια ζωής του διαβοήτου γκάνγκστερ John Dillinger και της παρέας του, και συγκεκριμένα των χρόνων δράσης από το 1933 ως το 1934. Με μία voice over αφήγηση από τον Ben Johnson που υποδύεται τον ομοσπονδιακό αστυνόμο που κυνηγάει τον Dillinger και αρκετούς ακόμα διαβόητους κακοποιούς της εποχής του μεσοπολέμου και της κρίσης του '30, όχι να τους συλλάβει, αλλά να τους "τακτοποιήσει" μια και καλή, με τις ευλογίες του Τζ. Έντγκαρ Χούβερ. Ήταν μία εποχή έξαρσης της βίας, όχι και πολύ διαφορετική από το βίαιο παρελθόν αυτής χώρας. Από την εποχή του 19ου αιώνα με τα κυνηγητά και τους πυροβολισμούς με πιστόλια πάνω σε άλογα και κάρα, πήγαμε στον 20ο αιώνα με τα T-ford αυτοκίνητα και τα πυροβόλα. Τίποτα δεν άλλαξε, μόνο ο εξοπλισμός. Η βία, η ασυδοσία και οι εκτός νόμου συμπεριφορές στις ΗΠΑ είναι κάτι που δεν έχει αλλάξει. Είναι στο DNA αυτής της χώρας. Για την ταινία: δεν ωραιοποιεί τους κακοποιούς, απλά παρουσιάζει γνωστά, ιστορικά τεκταινόμενα (ληστείες, κυνηγητά, πιστολίδια μεταξύ αστυνομικών) με αρκετή απεικόνιση ωμής βίας. Είμαστε στα 70s και το τιμόνι του σκηνοθέτη κρατάει ο John Milius στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. O Warren Oates στο ρόλο του τίτλου δίνει μία δυναμική ερμηνεία (στα όρια της υπερβολής). Μαζί του σε δεύτερους ρόλους οι Harry Dean Stanton και Richard Dreyfuss και η Cloris Leachman. Πιο πιθανόν να έχετε δει την ταινία του Michael Mann Public Enemies του 2009, που ασχολείται με την ίδια θεματολογία και τους ίδιους χαρακτήρες και έχει για πρωταγωνιστές τους Johnny Depp και Christian Bale.

The Black Marble

Αστυνομική ταινία του 1980, επηρεασμένη σαφώς από τα 70s. Στο The Black Marble ένας αστυνομικός με προβλήματα (ψυχολογικά τραύματα και συνδυασμός τους με το αλκοόλ) μπλέκεται σε περίεργη υπόθεση απαγωγής σκυλιού (μιας κάποιας ράτσας), με τον Harry Dean Stanton που υποδύεται τον κτηνίατρο, να έχει απίστευτα χρέη στο τζόγο και να θέλει να «καθαρίσει» με όχι νόμιμο τρόπο. Περίεργη ταινία του νέου τότε Harold Becker (αστυνομική με κωμικές αποχρώσεις), ο οποίος φτιάχνει ένα buddy-cop-movie με άντρα-γυναίκα αστυνομικούς (η Paula Prentiss υποδύεται τη συνάδελφο, την οποία θυμόμαστε περισσότερο στην Υπόθεση πάραλαξ και Man's favorite sport), εντελώς διαφορετικών χαρακτήρων φυσικά. Περίεργη επίσης η επιλογή του σαραντάχρονου τότε Robert Foxworth στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που δεν είχε πολλές πρωταγωνιστικές εμφανίσεις στο "μεγάλο πανί".

Day of the Evil Gun

Μετριότατο προς αδιάφορο γουέστερν, το Day of the Evil Gun έχει “ευφάνταστες” ανατροπές και κυνικούς χαρακτήρες, που θέλει να μοιάσει με τα σπαγγέτι γουέστερν που έγιναν της μόδας εκείνη την εποχή. Πρωταγωνιστεί ο Glenn Ford με το συνηθισμένο κίτρινο τζάκετ που αναζητεί την οικογένεια του που την έχουν απαγάγει Ινδιάνοι, έχοντας στο πλευρό του τον Άρθουρ Κένεντι, ο οποίος ζούσε με τη γυναίκα του Φορντ όταν εκείνος έλειπε και τον νόμιζαν πεθαμένο(!). Στο δρόμο του συναντά όλων των ειδών διάφορους χαρακτήρες που έχουμε δει στα γουέστερν: μεξικανούς, στρατιώτες του εμφυλίου, ψευτογιατρούς, άρρωστους με χολέρα, κλπ.

Πάντως, σίγουρα προτιμούμε τα γουέστερν που μας είχε δώσει ο Γκλεν Φορντ στη δεκαετία του '50 από αυτό, βλ. The Sheepman, Jubal, Cowboy (όνομα και πράμα) και το The Violent Men.

The Missouri Breaks (Οι φυγάδες του Μιζούρι)

Αντισυμβατικό γουέστερν από τη δεκαετία του '70 σε σκηνοθεσία Arthur Penn με τους Jack Nicholson και Marlon Brando στους πρώτους ρόλους. Οι φυγάδες του Μιζούρι είναι η συμμορία του Nicholson που μαζί με τον Harry Dean Stanton κλέβουν άλογα. Όταν ο ντόπιος άρχοντας πιάσει έναν από αυτούς και τον κρεμάσει χωρίς δίκη, θα αποφασίσουν να αλλάξουν τρόπο δράσης. Θα αγοράσουν ένα κτήμα εκεί κοντά για να μην δίνουν στόχο και θα προσπαθήσουν να φέρουν άλογα από τον Καναδά. Ο Nicholson θα κάτσει να προσέχει το κτήμα αλλά θα συνάψει και σχέση με την κόρη του πλούσιου που θέλει να εκδικηθεί. Ο τελευταίος θα προσλάβει έναν διάσημο κυνηγό κεφαλών για να εξαρθρώσει τη συμμορία, τον οποίο θα υποδύεται με γοητευτικά σαλεμένο τρόπο ο Brando. Ταινία με πολλή παρασκήνιο, κυρίως λόγω των ιδιοτροπιών του Brando που έφερνε τον σκηνοθέτη στα όριά του και εκνεύριζε τον Nicholson. Παρά ταύτα, πρόκειται για μια συνάντηση ερμηνευτικών γιγάντων που αξίζει με το παραπάνω να αφιερώσετε μια προβολή.

Repo Man

Ακαταλαβίστικη, ασυνάρτητη, ίσως εγώ δεν είχα πολύ όρεξη, οπότε καταλαβαίνετε ότι η ταινία Repo Man (ελληνιστί: Η λάμψη που σκοτώνει και Παίζοντας με τον κίνδυνο) δεν μου άφησε και τις καλύτερες των εντυπώσεων. Με μία κάτι σαν sci-fi υπόθεση, η ταινία με τα χρόνια έχει αποκτήσει cult status, ως μία από τις πρώτες punk ταινίες. Κι αυτό χάρη στο soundtrack που είναι εμπλουτισμένο με punk-rock συγκροτήματα του L.A. (βρισκόμαστε στα 1984) αλλά κυρίως με τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Emilio Estevez ως πάνκης που μπλέκει σε περίεργες και σουρεαλιστικές καταστάσεις με εγκληματίες και... εξωγήινους. Το μυστήριο και επικίνδυνο φως που αναδύεται από το πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου φέρνει στο μυαλό το ανάλογο φως του Kiss Me Deadly. Ξέρετε, απ' αυτό που επηρεάστηκε ο Tarantino στη δικιά του βαλίτσα στο Pulp Fiction. Σκηνοθέτης εδώ είναι ο Alex Cox, γνώστης της πανκ σκηνής, μας έδωσε λίγα χρόνια μετά τη βιογραφία του Sid Vicious, την πιο γνωστή του ταινία Sid and Nancy. Αποκλειστικά για... περίεργες σινε-αποδράσεις!

Η υπόθεση της ταινίας (σε λίγες γραμμές) όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του DVD: Ένας νεαρός υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ προσλαμβάνεται από κάποια εταιρεία που βρίσκει κλεμμένα αυτοκίνητα και τα επιστρέφει στους ιδιοκτήτες τους. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης θα γνωριστεί με έναν παρανοϊκό επιστήμονα και θα εμπλακεί σε θεωρίες σχετικά με την ύπαρξη ιπτάμενων αντικειμένων αγνώστου ταυτότητος.