Ακαταλαβίστικη, ασυνάρτητη, ίσως εγώ δεν είχα πολύ όρεξη, οπότε καταλαβαίνετε ότι η ταινία
Repo Man (ελληνιστί:
Η λάμψη που σκοτώνει και
Παίζοντας με τον κίνδυνο) δεν μου άφησε και τις καλύτερες των εντυπώσεων. Με μία κάτι σαν sci-fi υπόθεση, η ταινία με τα χρόνια έχει αποκτήσει cult status, ως μία από τις πρώτες punk ταινίες. Κι αυτό χάρη στο soundtrack που είναι εμπλουτισμένο με punk-rock συγκροτήματα του L.A. (βρισκόμαστε στα 1984) αλλά κυρίως με τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Emilio Estevez ως πάνκης που μπλέκει σε περίεργες και σουρεαλιστικές καταστάσεις με εγκληματίες και... εξωγήινους. Το μυστήριο και επικίνδυνο φως που αναδύεται από το πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου φέρνει στο μυαλό το ανάλογο φως του
Kiss Me Deadly. Ξέρετε, απ' αυτό που επηρεάστηκε ο Tarantino στη δικιά του βαλίτσα στο
Pulp Fiction. Σκηνοθέτης εδώ είναι ο Alex Cox, γνώστης της πανκ σκηνής, μας έδωσε λίγα χρόνια μετά τη βιογραφία του Sid Vicious, την πιο γνωστή του ταινία
Sid and Nancy. Αποκλειστικά για... περίεργες σινε-αποδράσεις!
Η υπόθεση της ταινίας (σε λίγες γραμμές) όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του DVD: Ένας νεαρός υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ προσλαμβάνεται από κάποια εταιρεία που βρίσκει κλεμμένα αυτοκίνητα και τα επιστρέφει στους ιδιοκτήτες τους. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης θα γνωριστεί με έναν παρανοϊκό επιστήμονα και θα εμπλακεί σε θεωρίες σχετικά με την ύπαρξη ιπτάμενων αντικειμένων αγνώστου ταυτότητος.
Η ταινία Walker ασχολείται με τον αμερικανό λοχαγό William Walker, ο οποίος εισέβαλε στο Μεξικό στα 1850, τον κάλεσαν οι προχούντες της Νικαράγουας να τους βοηθήσει στην «παλινόρθωση της δημοκρατίας», μέχρι που στο τέλος έγινε ο ίδιος πρόεδρος της μικρής αυτής χώρας... με το στανιό. Να είστε σίγουροι όμως πως δεν πρόκειται να παρακολουθήσετε μια απλή ιστορική ταινία. Σκηνοθέτης είναι ο Alex Cox κι αυτό από μόνο του λέει πολλά. Σκεφθείτε το Νεκρό του Τζάρμους και θα έχετε καταλάβει περίπου τι πρόκειται να δείτε. Η ταινία, απ' την αρχή μέχρι το τέλος, είναι ένας σχολιασμός για την αμερικάνικη επιρροή στην Κεντρική Αμερική. Ή, καλύτερα να πούμε, την αμερικάνικη εισβολή και επιβολή της δικιάς τους τάξης πραγμάτων. Έχοντας πρόσφατα τα γεγονότα της εισβολής στο Ελ Σαλβαδόρ και τη Νικαράγουα στις αρχές της δεκαετίας του '80, η ταινία που κυκλοφόρησε το 1987 ήταν κάτι παραπάνω από επίκαιρη. Βέβαια, το ίδιο επίκαιρη μπορούμε να πούμε ότι είναι και σήμερα, αν σκεφτούμε κάποια παρόμοια γεγονότα σε Βιετνάμ, Αφγανιστάν, Ιράκ κ.λ.π. Η ζωή κύκλους κάνει... και εμείς είμαστε απλά τα πιόνια στην σκακιέρα των υπερδυνάμεων. Να πούμε στον ανυποψίαστο θεατή ότι ο σκηνοθέτης μπόλιασε την ταινία με απίστευτες χρονικές ανακρίβειες (που βγάζουν μάτι), όπως το να καπνίζουν πακέτα marlboro, να πίνουν coca-cola, να διαβάζουν έγχρωμα περιοδικά, να φοράνε δερμάτινα τζάκετ, μέχρι και μια προσπέραση κάρου από μία mercedes έχει βάλει ο αθεόφοβος. Το σουρεαλιστικό τέλος με το ελικόπτερο σε στέλνει αδιάβαστο, αλλά αυτή ακριβώς η σκηνή είναι που ενώνει το παρελθόν με το παρόν και καταλαβαίνεις ότι τόσα χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτα. Και όσον αφορά τις ερμηνείες, ο Ed Harris είναι απλά εγγύηση.
