Δεν περιγράφεται, απλά... βιώνεται. Ο Λέο Καράξ με τον μόνιμο συνεργάτη του Denis Lavant (και διάφορους γκεστ όπως την Eva Mendes, την Kylie Minogue και τον Michel Piccoli μεταξύ άλλων) σε μία συρραφή επεισοδίων για τη Ζωή, τον Ηθοποιό και τις ανάγκες του που δεν αντιλαμβανόμαστε, τους Ρόλους που όλοι υποδυόμαστε. Το Holy Motors απευθύνεται σε σινεφίλ κοινό και μόνο.
Σε σενάριο του νεαρού Max Landis (ο γιος του γνωστού σκηνοθέτη John Landis) και σε σκηνοθεσία του επίσης νεαρού και άγνωστου σκηνοθέτη Josh Trank (ο οποίος θα μας απασχολήσει φέτος με την νέα του ταινία Capone), βλέπουμε την ιστορία τριών μαθητών Λυκείου που αποκτούν από άγνωστη αιτία υπερφυσικές και τηλεκινητικές δυνάμεις. Σε αντίθεση με τις "απλοϊκές" χολιγουντιανές συνταγές (λίγο κωμωδία, λίγο δράμα, πολλά εφέ κλπ), ο κ. Trank έχει βάλει τον πρωταγωνιστή να έχει μανία με την κάμερα και να θέλει να καταγράφει τη ζωή του συνέχεια. Έτσι παρακολουθεί τους ηθοποιούς με κάμερα στο χέρι, κάτι σαν ντοκιμαντέρ (βλ. Cloverfield). Κυρίως εστιάζει στους χαρακτήρες και βλέπουμε πόσο τους επηρεάζει αυτή η μετάλλαξη και πόσο θα τους αλλάξει τελικά ως χαρακτήρες, επειδή ο καθένας έχει και διαφορετικά βιώματα. Κάτι σαν χρονολόγιο προς την καταστροφή, αυτό είναι το Chronicle του τίτλου. Από τους νεαρούς πρωταγωνιστές, πιο γνωστός έγινε ο Michael B. Jordan (Creed, Black Panther κλπ), αλλά κάποιυ θα έχετε δει και τον κυρίως πρωταγωνιστή Dane DeHaan. 
Η αναζήτηση της αλήθειας για έναν νεαρό δημοσιογράφο (Shia LaBeouf) θα τον οδηγήσει σε γνωριμίες με ανθρώπους που έζησαν στα όρια του νόμου σε μία άλλη εποχή. Στο τέλος θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα πιστεύω του και τη πίστη του στη δημοσιογραφική δεοντολογία. Πολιτικά όχι και τόσο διαφορετική από το Σήμερα. Αναπόφευκτες οι συγκρίσεις των ανησυχιών της σημερινής νεολαίας που δεν έχουν καμία σχέση με αυτές των νεαρών των προηγούμενων δεκαετιών. 
Η ζωή και η μυθοπλασία μπλέκονται ανάμεσα σε επτά ιστορίες για ψυχοπαθείς. Φόβος και παράνοια στο μυαλό του σεναριογράφου Κόλιν Φάρελ που δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει το δικό του writers block! Η ίδια η παρανοϊκή ζωή των συνανθρώπων γύρω του θα αποτελέσει τελικά πηγή έμπνευσης. Η ταινία Seven Psychopaths του Martin McDonagh (που διαδέχεται τέσσερα χρόνια μετά το αγαπημένο In Bruges), είναι ένας φόρος τιμής στους σεναριογράφους, με πλείστες σινεφίλ αναφορές, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα έργα της χρονιάς που μας πέρασε.
Θα ξεκινήσω ανάποδα, με τη δεύτερη σκέψη που μου γέννησε η εν λόγω ταινία: δεν ξέρω αν ο κος. Neeson περνάει κρίση μέσης ηλικίας, ή αν έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο μετά το θάνατο της γυναίκας του, αλλά η πληθώρα των μέτριων επιλογών του τα τελευταία χρόνια μάς οδηγεί να σκεφτούμε ότι αντιλαμβάνεται πως γερνάει και προσπαθεί να πρωταγωνιστήσει σε όσες περισσότερες ταινίες μπορεί (σεναριογράφου επιτρέποντος) για να κρατήσει το όνομά του στην επικαιρότητα. Ανέκαθεν, οι επιταγές του Χόλιγουντ ήθελαν τους παλαίμαχους να θυσιάζονται γρήγορα για να παραχωρήσουν τη θέση τους στα νέα προσώπα και αυτό ο Νίσον το ξέρει πολύ καλά. Τουλάχιστον, μέσα στην πληθώρα των ταινιών, βγαίνει και κάτι που ξεχωρίζει.
Ταινία για να εξοικειωθείτε με τους όρους bootlegging, moonshine και hillbilly. Κάτι ανάλογο (με παράνομη παρασκευή αλκοόλ) είδαμε στο Thunder Road του '58 με τον Μπόμπι Μίτσαμ. O John Hillcoat στο Lawless ενδιαφέρεται περισσότερο για τις συνθήκες αυτές που οδήγησαν στην κλιμάκωση της βίας και αυτή μας παρουσιάζει με κάθε ευκαιρία. Στο σενάριο του Νικ Κέιβ, οι ήρωες δεν έχουν άλλοι επιλογή παρά να συνεχίσουν αυτό που κάνουν με όποιο κόστος. Στο τέλος του έργου θα έχουν αλλάξει δουλειά και συνήθειες αλλά την εποχή που η κόντρα φούντωνε, δεν ήθελαν να κάνουν πίσω. Όλοι οι ηθοποιοί σε καλή φόρμα. Η Jessica Chastain συμμετέχει σε άλλο ένα έργο, από τα 10 που έχει εμφανιστεί τα τελευταία δύο χρόνια. Ο Gary Oldman κάνει ένα αγριεμένο πέρασμα. Ο Guy Pearce (και η χωρίστρα του) κερδίζει άνετα το βραβείο του καλύτερου κακού της χρονιάς. Και η ταινία θα ξεχαστεί με τον καιρό, εκτός από τους φίλους των γκανγκστερικών ταινιών.
Τα χρόνια θα περάσουν, τα μαλλιά θα γκριζάρουν, θα συμβιβαστείς στην καθημερινότητα, στις επιταγές του κοινωνικού καθωσπρεπισμού, αλλά στο βάθος του μυαλού σου θα υπάρχουν εκείνα τα χρόνια, ή εκείνες μόνο οι στιγμές που ερωτεύτηκες, που έζησες πραγματικά ξέγνοιαστα και ελεύθερα, όπως -ας πούμε- ένα βράδυ σε μια μοναχική παραλία με το κορίτσι που αγαπάς και σε αγαπάει.
Όλοι πιστεύω ότι περιμέναμε κάτι περισσότερο/καλύτερο από την τελευταία δουλειά του Tim Burton με τίτλο Dark Shadows. Έχοντας (πάλι) τον Johnny Depp για πρωταγωνιστή και ένα ελκυστικό/πληθωρικό καστ σε δεύτερους ρόλους (Michelle Pfeifer, Helena Bonham Carter, Jackie Earle Haley, Eva Green), η ταινία με απογοήτευσε κυρίως επειδή είχε έλλειψη συνοχής. Θα προτιμούσα να ακολουθήσει και να εξελίξει το σατιρικό στυλ που είχαν κάποιες σκηνές. Αντ' αυτού, οδηγηθήκαμε στην αχαλίνωτη φαντασία με ένα φινάλε που δεν κολλούσε καθόλου με το υπόλοιπο έργο. Πέσανε τελικά στην παγίδα της μόδας με το βαμπιρικό μύθο και την πάτησαν. 
