Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Nick Nolte. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Nick Nolte. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2013

The Company You Keep (Ο κανόνας της σιωπής)

Η αναζήτηση της αλήθειας για έναν νεαρό δημοσιογράφο (Shia LaBeouf) θα τον οδηγήσει σε γνωριμίες με ανθρώπους που έζησαν στα όρια του νόμου σε μία άλλη εποχή. Στο τέλος θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα πιστεύω του και τη πίστη του στη δημοσιογραφική δεοντολογία. Πολιτικά όχι και τόσο διαφορετική από το Σήμερα. Αναπόφευκτες οι συγκρίσεις των ανησυχιών της σημερινής νεολαίας που δεν έχουν καμία σχέση με αυτές των νεαρών των προηγούμενων δεκαετιών.

Πληθώρα γκεστ σταρ εμφανίσεων, με τον κάθε ηθοποιό να εκφράζει και από μία διαφορετική πολιτική άποψη επί των πραγμάτων. Βλέπε: Susan Sarandon, Julie Christie, Nick Nolte, Chris Cooper, Terrence Howard, Stanley Tucci, Richard Jenkins, Anna Kendrick, Brendan Gleeson, Sam Elliott και ο Robert Redford ο συνδετικός κρίκος όλων αυτών. Καλή προσπάθεια, ενδιαφέρουσα ταινία το The Company You Keep, αλλά δύσκολα θα τη θυμόμαστε για πολύ καιρό.

Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013

Extreme Prejudice (Χωρίς κανένα δισταγμό)

Η επιτυχία των 48 Ωρών το 1982 (του Walter Hill) φαίνεται να απογείωσε μόνο την καριέρα του Έντι Μέρφι. Ο Νικ Νόλτε έκανε ελάχιστες ταινίες μέχρι το 1987 οπότε και ξανασυνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη στη σκληρή αστυνομική περιπέτεια Extreme Prejudice. Και πάλι, όμως, η επιτυχία τον προσπέρασε. Θα έπρεπε να περιμένει άλλα τέσσερα χρόνια ώστε να έρθουν οι Ακόμα 48 ώρες και το 1991 ο Σκορσέζε (Ακρωτήρι του φόβου) και η Μπάρμπαρα Στράιζαντ (Πρίγκιπας της παλίρροιας).

Το πρώτο μισό (και λίγο παραπάνω) του έργου μας εδώ, με την προετοιμασία της ληστείας, με τις δύο διαφορετικές πλοκές που εξελίσσονται παράλληλα στην ίδια πόλη και με την προσπάθεια σκιαγράφισης του πορτρέτου του σκληροτράχηλου σερίφη που υποδύεται ο Νόλτε, δίνουν το απαραίτητο ενδιαφέρον στο έργο. Όταν συγκλίνουν όμως οι ιστορίες και οδηγηθούμε στις σκηνές στο Μεξικό, η ταινία αλλάζει ύφος, οδηγείται προς το αιματηρό φινάλε (κανονικό αιματοκύλισμα) και θυμίζει Άγρια Συμμορία, αλλά φυσικά στο κατώτερό της. Συνολικά; Ένα έργο σε υπαρξιακή σύγχυση. Παίζουν πολλοί γνωστοί δεύτεροι χαρακτήρες της δεκαετίας του '80, με τους Powers Boothe και Michael Ironside να συμπληρώνουν το καστ αυτού του μοντέρνου γούεστερν. Ειδικά ο δεύτερος, που φέρνει εμφανισιακά στον Jack Nicholson, μαζί με τη συμμετοχή του στο Τοπ Γκαν της προηγούμενης χρονιάς, έφτασε στο αποκορύφωμα της mainstream καριέρας του. Μετά και το Total Recall το '90, εξαφανίστηκε στα b-movie.

Δευτέρα 21 Μαΐου 2012

Who'll Stop the Rain (Σκυλίσια καταδίωξη)

Ο Νικ Νόλτε, μηχανικός του στρατού, επιστρέφει από το Βιετνάμ στο Σαν Φρανσίσκο με δύο κιλά καθαρής ηρωίνης. Του τα φόρτωσε ένας φίλος του ανταποκριτής με σκοπό να τα παραδώσει στη γυναίκα του. Αυτή θα τον ξεπληρώσει στην παραλαβή. Μόνο που η σύζυγος δεν έχει ιδέα, κάτι διεφθαρμένοι αστυνομικοί είναι ενήμεροι και τους παρακολουθούν κι όλη η υπόθεση πάει κατά διαόλου.

Περίεργη επιλογή για να σκηνοθετήσει έργο στο αμέρικα ο βρετανός Karel Reisz. Βρισκόμαστε στα 1978 και οι ταινίες με θέμα τον πόλεμο του Βιετνάμ είχαν την τιμητική τους. Και έτσι, ένα μεγαλούτσικο κομμάτι αφορά το Βιετνάμ. Αλλά από κει και έπειτα ασχολείται μόνο με την περιπέτεια και το κυνηγητό. Σκέφτομαι «ποιος ο λόγος που γυρίστηκε το έργο». Βασίστηκε στο βιβλίο "Dog Soldiers" του Robert Stone που κέρδισε το '75 το αμερικανικό βραβείο National Book Award. Στο Χόλιγουντ, δυστυχώς, όποιο βιβλίο κερδίζει βραβεία, πρέπει μετά να μεταφερθεί στον κινηματογράφο*. Και ο τίτλος άλλαξε σε Who'll Stop The Rain από το τραγούδι των Creedence Clearwater Revival που ακούγεται συχνά-πυκνά κατά τη διάρκεια του έργου. Αποτέλεσε μια καλή επιλογή για τον νεαρό και ανερχόμενο σταρ (τότε) Νόλτε, αλλά σήμερα δύσκολα μπορούμε να ταυτιστούμε ή να συγκινηθούμε με τους πρωταγωνιστές. Αξίζει να τη δείτε για τη καλή σκιαγράφηση των χαρακτήρων (καλών και κακών), για τη ρεαλιστική κινηματογράφηση αλλά και για κοινωνικο-ιστορικούς λόγους, να δούμε δηλαδή τον απόηχο της χίπικης κουλτούρας (σε ορισμένες σεκάνς). Καταλήγοντας, νομίζω ότι το έργο έχει πρόβλημα ταυτότητας.

* Κάποια από τα βιβλία που κέρδισαν το National Book Award και μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο:
→ The Man with the Golden Arm
→ From Here to Eternity
→ The Fixer
→ Sophie's Choice
→ The Color Purple
→ All the Pretty Horses
→ The Shipping News
→ Cold Mountain
→ In America