No Sudden Move

Τι αναπάντεχη και ευχάριστη έκπληξη ήταν η παρακολούθηση αυτής της ταινίας του 2021. Για την οποία δεν είχαμε ακούσει πολλά (σχεδόν τίποτα), "χάθηκε" γρήγορα μάλλον λόγω covid εποχής. Σκηνοθεσία Steven Soderbergh που ξανά ασχολείται με τον υπόκοσμο, συμμορίες, πλεκτάνες, διαβόητους γκάνγκστερ, με επίκεντρο δύο μικροκακοποιούς που θα μπλέξουν μαζί σε μία φαινομενικά απλή υπόθεση, η οποία τελικά δεν θα είναι καθόλου απλή και θα τους φέρει αντιμέτωπους με αμαρτίες παρελθόντος. Κλασικά μοτίβα: μην εμπιστεύεσαι κανέναν και ποιος θα φάει ποιον, για να μείνεις όρθιος τελευταίος. Υπόβαθρο: Ντιτρόιτ της δεκαετίας του '50. Ο τίτλος No Sudden Move δεν μου πολυ-ταιριάζει με το έργο, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.

Σε πρώτους ρόλους οι Don Cheadle και Benicio del Toro (ο τελευταίος έχει μία καλή αναβίωση της καριέρας του τα τελευταία χρόνια), και σε δεύτερους βρίσκουμε τον David Harbour (γνωστός πλέον μετά το Stranger Things), τον John Hamm, τον Brendan Fraser, το Ray Liotta (σε μία από τις τελευταίες του συμμετοχές), τον Cieran Culkin (λίγα χρόνια πριν κερδίσει το όσκαρ β' ανδρικού), τον ποιητή Craig muMs Grant (που πέθανε εκείνη τη χρονιά λίγο πριν κυκλοφορήσει η ταινία) αλλά και τον Matt Damon σε uncredited συμμετοχή.

The Green Knight

Από ένα ποίημα του μεσαίωνα με τίτλο "Sir Gawain and the Green Knight", ο David Lowery έγραψε, σκηνοθέτησε, μόνταρε και ήταν παραγωγός της ταινίας του 2021 με τίτλο The Green Knight. Η οποία ταινία ήταν έτοιμη μέσα στο 2020 αλλά λόγω covid, μετατέθηκε η κυκλοφορία της κατά ένα χρόνο. Ο Gawain (που υποδύεται ο Dev Patel) πρίγκιπας στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου και γιος της Μοργκάνα Λε Φέι, νιώθοντας ότι είναι παραγκωνισμένος, κάνει το μάγκα τη λάθος στιγμή, όταν δηλαδή εμφανίζεται ο τρομακτικός Πράσινος Ιππότης στο βασιλικό τραπέζι τα Χριστούγεννα και ζητάει από κάποιον να του ρίξει ένα χτύπημα στο κεφάλι με το τσεκούρι του. Το οποίο αναλαμβάνει να κάνει ο Gawain αλλά μετά από ένα χρόνο, πάλι τη μέρα των Χριστουγέννων, θα πρέπει ο ίδιος να πάει στο κάστρο του Πράσινου Ιππότη και να δεχτεί αυτός ένα πλήγμα στο δικό του κεφάλι. Και αυτό που παρακολουθούμε μετά είναι (στην αρχή) η προσπάθεια του πρωταγωνιστή να κρατήσει το λόγο του και να μην το σκάσει, και μετά να ξεκινήσει το μοναχικό ταξίδι για να τηρήσει τον όρκο του. Ονειρική ατμόσφαιρα, αργοί ρυθμοί σε μια ταινία φαντασίας που δεν είναι μία απλή περιπέτεια, αλλά περισσότερο ένα έντονο ψυχολογικό ταξίδι με σωματικές και πνευματικές δυσκολίες, που μπερδεύει πραγματικότητα και φαντασία. Αν είχα οποιεσδήποτε ενστάσεις για το υπόλοιπο έργο, έρχεται το τελευταίο ατμοσφαιρικό 15λεπτο της ταινία και την απογειώνει (κατά εμέ). Και εξαφανίζονται οι όποιες ενστάσεις και τελικά το έργο σου μένει στη μνήμη. Αυτό δεν είναι και το νόημα μιας καλής ταινίας;

The Card Counter

Έχετε νιώσει ενοχές σε τέτοιο βαθμό που να θέλετε να αυτοτιμωρηθείτε; Μάλλον όχι, αλλά ο πρωταγωνιστής μας που υποδύεται ο Oscar Isaac έχει σκοτεινό παρελθόν. Όταν συναντηθεί με έναν νεαρό που θέλει βοήθεια για να εκδικηθεί το χαμό του πατέρα του, θα μάθουμε το μυστικό του Isaac, το οποίο θα τον οδηγήσει στην σύγκρουση (κυριολεκτικά και μεταφορικά) με το παρελθόν, για να οδηγηθεί πάλι στο σημείο μηδέν. Οι πράξεις του είναι υπολογισμένες έτσι ώστε να οδηγηθεί (ξανά;) στη τιμωρία που ο ίδιος πιστεύει ότι αξίζει. Παρόλο που το ταλέντο του στα χαρτιά, του παρέχει εύκολο χρήμα για μια εύκολη ζωή.

"Βαριά" ταινία, με αργούς ρυθμούς, με πολλά παιχνίδια πόκερ που ξεγελάνε το θεατή και του κεντρίζουν το ενδιαφέρον, αλλά η "ουσία" τελικά είναι αλλού. Ο Willem Dafoe σε μικρό ρόλο, στην ταινία The Card Counter, άλλη μια υπαρξιακή ταινία σε σενάριο & σκηνοθεσία του Paul Schrader.

Old

Το ότι η ταινία Old με άφησε με σκέψεις για τη ζωή, με όλα της τα προβλήματα (οικογενειακά, προσωπικά, υγείας, οικονομικά κλπ), σκέψεις για το χρόνο που μας μένει, και το πώς αξιοποιούμε αυτό το χρόνο, νομίζω και πρέπει να πω τελικά ότι μου άρεσε.


Υ.Γ.: καλή νέα μετά-covid σεζόν