Johnny Eager

Ένα από τα πρώτα φιλμ-νουάρ έργα, με τον αντι-ήρωα πρωταγωνιστή που υποδύεται ο Robert Taylor με τον ονοματεπώνυμο Johnny Eager να παρουσιάζεται ως ταξιτζής στον αστυνομικό που τον επιτηρεί μετά την αποφυλάκιση του, αλλά παρασκηνιακά συνεχίζει να εξουσιάζει το κομμάτι του υπόκοσμου που είχε και πριν μπει φυλακή. Στην προσπάθεια του να ανοίξει το δικό του νόμιμο κυνοδρομείο, θα παγιδεύσει τον εισαγγελέα που τον κυνηγάει, χρησιμοποιώντας την κόρη του Lana Turner, η οποία "δάγκωσε τη λαμαρίνα" για τον Eager. Οι σύμμαχοι του Eager θα αποκτήσουν δικές τους φιλοδοξίες και οι αντίπαλοί του θα προσπαθήσουν να το χρησιμοποιήσουν αυτό. Οι ανατροπές θα είναι συνεχόμενες και θα οδηγήσουν τον Eager να πάρει τις αποφάσεις του. Αλλά έχοντας τελικά ερωτευτεί και αυτός την κόρη του εισαγγελέα, θα πάρει εκείνες τις αποφάσεις για να σώσει την Lana Turner, γνωρίζοντας ότι θα τον οδηγήσουν στο μοιραίο τέλος.

Από τα πιο ενδιαφέροντα έργα της εποχής, που έχει συμπρωταγωνιστή τον απίστευτο Van Heflin, στο ρόλο του αλκοολικού φίλου του Eager με τις φιλοσοφικές & λογοτεχνικές του ατάκες. Για αυτή την ερμηνεία κέρδισε το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου.

Imitation of Life (Αυτή είναι η ζωή μου)

Το τελευταίο έργο του Douglas Sirk στο Χόλιγουντ είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό έγχρωμο σινεμασκόπ μελόδραμα, η 4η πιο επιτυχημένη ταινία της χρονιάς του '59 και ίσως το καλύτερό του έργο. Στο επίκεντρο του Imitation of Life οι σχέσεις δύο μητέρων με τις έφηβες κόρες τους: η πρώτη αφορά τη χήρα μητέρα και διάσημη ηθοποιό με την κόρη της και η δεύτερη με τη μαύρη υπηρέτρια με τη δική της κόρη που είναι αρκετά ανοιχτόχρωμη. Τα προβλήματα της πρώτης σχέσης είναι λίγο-πολύ "συνηθισμένα": η μητέρα πρέπει να λείπει συνεχώς από το σπίτι με τις δουλειές στο θέατρο και τον κινηματογράφο και έτσι η μικρή μεγαλώνει ουσιαστικά με την υπηρέτρια και την κόρη της και τον κομψό γοητευτικό φίλο της μητέρας (John Gavin) που, όπως και σε άλλα έργα του, κερδίζει τη συμπάθεια όλων. Ο Sirk πάντως αποφάσισε και επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στη δεύτερη σχέση. Καθώς η κόρη μοιάζει περισσότερο με λευκή, έχει προβλήματα ταυτότητας και προσαρμογής, σε μία Αμερική της δεκαετίας του '50 που είχε στερεότυπα και ρατσιστικά ταμπού. Η κόρη θα αποφασίσει να φύγει από το σπίτι για να ξεκινήσει μία νέα ζωή ως λευκή αφήνοντας πίσω της πόνο και κλάμα. Αυτές οι δύο μάλιστα (Juanita Moore και Susan Kohner) κέρδισαν και από μία υποψηφιότητα για όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο της Fannie Hurst, το οποίο είχε γυρίστει και παλιότερα (το 1934) σε έργο με την Claudette Colbert στον ρόλο της ηθοποιού.

Άλλα αξιόλογα έργα εκείνης της περιόδου που διαχειρίζονται φυλετικά ζητήματα και το ρατσισμό στην Αμερική: Odds Against Tomorrow του Robert Wise (της ίδιας χρονιάς), The Defiant Ones του 1958, Edge of the City του '57 και το No Way Out του Joseph Mankiewicz ήδη από το 1950. Τα τρία τελευταία με τον Sidney Poitier φυσικά).

The Bad and the Beautiful (Η ωραία και το κτήνος)

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σας, αλλά όταν δεν ξέρω και πολλά πράματα για μια ταινία τόσο περισσότερο θα μ'αρέσει, αν είναι έστω και καλή. Κάτι τέτοιο συνέβη και με το The Bad and the Beautiful. Το θέμα της ταινίας αφορά τα παρασκήνια του κινηματογράφου, την άνοδο και πτώση ενός μισητού παραγωγού που υποδύεται ο Kirk Douglas. Μέσα από φλάσμπακ και τις αφηγήσεις των τριών χαρακτήρων που έπαιξαν το σημαντικότερο ρόλο στην καριέρα του, παρακολουθούμε όλη την ιστορία. Ο πρώτος είναι ένας σκηνοθέτης με τον οποίο ξεκίνησαν μαζί την καριέρα τους σε ταινίες β' διαλογής, η δεύτερη είναι μια νεαρή, άσημη, μπεκρού κόρη ενός παλιού αστέρα του σινεμά που τις μαθαίνει τα πάντα και την κάνει σταρ και ο τρίτος είναι ένας βραβευμένος συγγραφέας που τον παίρνει υπό τη δούλεψή του για να γράφουν μαζί τα σενάρια. Και οι τρεις όμως νιώθουν ότι τους εκμεταλλεύτηκε, ότι πήρε από αυτούς αυτό που ήθελε και μετά τους πέταξε. Μόνο που και οι τρεις, μετά την επαγγελματική σχέση μαζί του, γίνανε διάσημοι και πετυχημένοι, ο καθένας στον τομέα του.

Η ταινία είναι εθιστική και παρακολουθείται με ενδιαφέρον μέχρι τέλους, αλλά υποπτεύομαι ότι στα χέρια ενός άλλου σκηνοθέτη (αντί για τον μιουζικαλίστα Vincente Minnelli) θα μιλούσαμε για κάτι παραπάνω από αριστούργημα. Παρόμοιο θέμα και εντελώς ίδια σεναριακή εξέλιξη (τρεις αφηγήσεις και φλάσμπακ) είδαμε επίσης στην Ξυπόλητη κόμισσα του Mankiewicz. Σημειώστε ότι η ταινία κατέχει ένα αξιομνημόνευτο ρεκόρ: έχει τα περισσότερα βραβεία όσκαρ (πέντε) από ταινίες που δεν ήταν υποψήφιες για το βραβείο καλύτερης ταινίας. Τώρα, το σε ποιους υποτίθεται ότι είναι βασισμένοι οι χαρακτήρες του έργου είναι μια μεγάλη ιστορία που δεν έχει επιβεβαιωθεί, αλλά οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ο χαρακτήρας του παραγωγού βασίστηκε στον David O. Selznick.

Dr. Jekyll and Mr. Hyde

Η γνωστή ιστορία του γιατρού Τζέκιλ ο οποίος μεταμορφώνεται στον μοχθηρό κύριο Χάιντ μεταφέρθηκε ουκ ολίγες φορές στη μεγάλη οθόνη. Το 1941, δέκα χρόνια μετά την επιτυχημένη μεταφορά με τον Fredric March (που κέρδισε και το όσκαρ α' ανδρικού ρόλου τότε), ξαναγυρίζεται η ταινία με τον Victor Fleming στην καρέκλα του σκηνοθέτη (που τον θυμόμαστε περισσότερο για την υπογραφή του στο Όσα παίρνει ο άνεμος και Ο μάγος του Οζ). Εδώ ο Spencer Tracy αναλαμβάνει το διπλό πρωταγωνιστικό ρόλο και δίνει μια ωραία ερμηνεία, αλλά όχι τόσο τρομακτική όσο θα ήθελαν οι παραγωγοί. Στο πλευρό του βρίσκεται η νεαρή Ingrid Bergman, ένα χρόνο πριν γίνει διάσημη με την Καζαμπλάνκα. Η παραφωνία στην ταινία πάντως ακούει στο όνομα Lana Turner, που όση ομορφιά είχε άλλο τόσο ταλέντο της έλειπε (εκείνη την εποχή). Τα εφέ είναι παλιομοδίτικα αλλά το μέικ-απ του Χάιντ πετυχημένο. Η σκηνοθεσία είναι απλά επαγγελματική αλλά συνολικά το έργο βλέπεται αβίαστα.

The Postman Always Rings Twice

Η πρώτη αμερικάνικη (και δεύτερη μετά το Ossessione του Βισκόντι) μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του James Cain είναι ένα κλασικό έργο της δεκαετίας του '40. Η ταινία The Postman Always Ring Twice, που πρωτοπροβλήθηκε το 1946, είναι μια βρώμικη, σκοτεινή ιστορία δύο παράνομων εραστών, οι οποίοι σχεδιάζουν να δολοφονήσουν τον άντρα της μοιραίας γυναίκας για να αρπάξουν τη διαθήκη του και να ζήσουν ελεύθεροι τον έρωτά τους. Μόνο που τα πλάνα τους δεν έρχονται όπως τα σχεδίασαν...

Εκπληκτικό φιλμ-νουάρ, η ταινία παραμένει φρέσκια μέχρι και σήμερα, διαθέτει ένα από τα γοητευτικότερα ζευγάρια του σελιλόιντ, την καυτή Lana Turner και τον διαρκώς οργισμένο John Garfield. Βέβαια, το όνομα του ρόλου της (ελληνικής καταγωγής) πρωταγωνίστριας Παπαδάκης άλλαξε στο σενάριο για χάρη του περισσότερο αμερικάνικα εύηχου Smith και οι σεξουαλικές αναφορές είναι ιδιαιτέρως μειωμένες λόγω της λογοκρισίας της εποχής. Παρά ταύτα, περιέχει μερικές φοβερές σκηνές, όπως η αρχική εμφάνιση της Κόρα με το μπαλάκι του τένις φορώντας το λιτό, λευκό ρουχαλάκι της και η σκηνή στο αμάξι με το μπουκάλι... Αναζητήστε την!