Wichita (Μονομαχία χωρίς τέλος)

Απλοϊκή καταγραφή της δράσης του Wyatt Erp και το πώς κατέληξε να γίνει ο σερίφης στην πόλη της Wichita, σε ένα έγχρωμο cinemascop b-movie εργάκι της 20th Century Fox. Υπερβολικά απλή ταινία του είδους, ένα έγο μονοδιάστατο, με γραφικούς χαρακτήρες, κάτω του μετρίου το τελικό αποτέλεσμα. Παρ'ολίγον θεοποίηση του ήρωα που τα βάζει με όλους, έχοντας το Νόμο πάνω απ' όλα και πάνω απ' όλους. Ένα περίεργο πράμα: στο έργο πεθαίνουν από διασταυρούμενα πυρά μόνο αθώοι (γυναίκες, παιδιά!) κάτι το οποίο δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην αξία της δράσης του Erp. Ο Joel McCrea στον πρωταγωνιστικό ρόλο μαζί με τη Vera Miles που υποδύεται τη σύζυγό του. Σε δεύτερους ρόλους ο Lloyd Bridges και ο Peter Graves (ο μετέπειτα πρωταγωνιστής στη σειρά "Επικίνδυνη αποστολή").

Berlin Express (Το εξπρές του Βερολίνου)

Η κατασκοπευτική περιπέτεια της RKO με τη σκηνοθετική μπακέτα του Ζακ Τουρνέρ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παλιομοδίτικη, υποτυπώδους πλοκής, με λίγες δόσεις σασπένς και προβλέψιμης εξέλιξης. Το έργο Berlin Express όμως θα μείνει στην ιστορία ως η πρώτη αμερικανική παραγωγή που γυρίστηκε στη Γερμανία μετά το τέλος του πολέμου. Αξίζει να μείνει στην ιστορία όμως και για έναν ακόμα λόγο: για το ότι η κάμερα του Τουρνέρ παρουσιάζει τη μιζέρια και τη φτώχεια της μεταπολεμικής Γερμανίας αλλά και τα ερείπια της Φρανκφούρτης και του Βερολίνου έτσι όπως δεν τα έχουμε δει εδώ και πολλά χρόνια. Κάτι σαν ιστορικό, κινηματογραφικό κειμήλιο. Ξεκινώντας από το Παρίσι, τέσσερις χαρακτήρες (Αμερικανός, Ρώσος, Βρετανός και Γάλλος, δηλαδή ένας από κάθε χώρα της κατεχόμενης Γερμανίας) παίρνουν το τρένο για το Βερολίνο. Στο ίδιο βαγόνι θα βρίσκεται και ένας σημαντικός Γερμανός καθηγητής με τη γραμματέα του, που εργάζονται για την ένωση της Γερμανίας. Όλοι μαζί θα μπλέξουν σε μια συνωμοσία Γερμανών αντιστασιακών που σκοπό έχουν να βγάλουν από τη μέση τον καθηγητή. Σε μικρό ρόλο βρίσκουμε τον Reinhold Schünzel, σκηνοθέτη του θεατρικού "Viktor and Viktoria", που ανέβηκε το 1933 στη Γερμανία και μετέφερε χρόνια μετά στον κινηματογράφο o Blake Edwards. Ο Robert Ryan συμμετέχει σε άλλη μια νουάρ αποχρώσεων ταινία, από τις πολλές όπου συμμετείχε εκείνη την περίοδο.

Nightfall (Άρχοντες της νύχτας)

Μικρή ταινία σε διάρκεια, μικρή σε απήχηση, μικροί σταρ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά ένα μεγάλο όνομα που υπογράφει τη σκηνοθεσία και είναι όλα τα λεφτά: ο Jacques Tourneur. Μπορεί να μην μας παρουσιάζει άλλο ένα Out of the Past, το Nightfall όμως είναι ένα έργο με μυστήριο, δράση και αγωνία: ο μυστηριώδης πρωταγωνιστής μας που προσπαθεί να κρυφτεί από το επικίνδυνο παρελθόν του, ο ασφαλιστής που τον παρακολουθεί, μια μοναχική γυναίκα και οι δύο εγκληματίες που τον κυνηγάνε για τα λεφτά που υποτίθεται ότι τους έκλεψε αποτελούν το μικρό σύμπαν της ταινίας που ξεκινάει χαλαρά, μας βάζει στο κλίμα και την ψυχολογία του πρωταγωνιστή και μετά γκαζώνει μέχρι τέλους, μέχρι τον απίστευτα σκληρό (ακόμα και για τη σημερινή εποχή) θάνατο του κακού. Ίσως αποτελεί και την πρώτη σκηνή τόσο μεγάλης σκληρότητας στην οποία ο κακός πεθαίνει τόσο άσχημα! Σημειώνουμε την πανέξυπνη χρήση των φλάσμπακ και του μοντάζ, γνώριμα στοιχεία φυσικά στο νουάρ σινεμά του Τουρνέρ.

Στα ελληνικά, πέραν του αρχικού τίτλου «Άρχοντες της νύχτας» μπορείτε να τη βρείτε και ως «Μόλις πέσει η νύχτα». Ο πρωταγωνιστής μας είναι ο σχετικά διάσημος τότε Aldo Ray και στο γυναικείο ρόλο η νεαρότατη Anne Bancroft, την εποχή που συμμετείχε κυρίως σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους. Λίγο καιρό μετά πήρε το διαζύγιο από τον πρώτο της άντρα, ξεκίνησε μια μικρή αποχή από το σινεμά μέχρι το 1962 που επέστρεψε με το Θαύμα της Άνι Σάλιβαν με την απίστευτα δυναμική της ερμηνεία που της έδωσε το όσκαρ και την παγκόσμια σινε-αναγνώριση.

The Flame and the Arrow (Η φλόγα και το βέλος)

Αγνή παλιομοδίτικη περιπέτεια εποχής με μπόλικη δράση, η Φλόγα και το βέλος γυρίστηκε φυσικά για εμπορικούς λόγους και μόνο, μιας και βρισκόμαστε στο 1950 και το άστρο του Burt Lancaster άρχιζε να λάμπει όλο και περισσότερο και έπρεπε το κοινό να τον βλέπει και σε εμπορικές παραγωγές. Ήταν πάντως μια ευκαιρία να δείξει ο Lancaster το... γυμναστικό παρελθόν του, όταν ήταν δηλαδή ακροβάτης και δούλευε σε τσίρκο! Οπότε καταλαβαίνετε ότι όλες οι σκηνές στην ταινία έχουν γίνει από τον ίδιο μαζί με τον βοηθό και παλιό συνάδελφό του Nick Cravat. Το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι η σκηνοθετική υπογραφή του Jacques Tourner, ενός μεγάλου αλλά και παραγνωρισμένου στην εποχή του σκηνοθέτη, ο οποίος εδώ λογικά διεκπεραίωσε μια επαγγελματική υποχρέωση. Η οποία σε σημεία θυμίζει έντονα τις περιπέτειες ενός Ρομπέν που ζούσε στο δάσος του Nottingham· κι εδώ ο ήρωας μας είναι άσος στο τόξο· κι εδώ απαγάγει μια πριγκίπισσα για να την ανταλλάξει με το γιο του που τον πήρε ο «κακός» κόμης της περιοχής· κι εδώ ο ήρωάς μας σχηματίζει μία ομάδα παρανόμων, η οποία προσπαθεί να τα βάλει ενάντια στην εξουσία. Δεν έχει τίποτα ιδιαίτερο η ταινία, αλλά βλέπεται —όπως προείπα— για τα ακροβατικά του Lancaster και ειδικότερα την τελευταία μάχη μέσα στο κάστρο όπου γίνεται της... τσιρκοκακομοίρας.