The Hallelujah Trail (Το μεγάλο καραβάνι)

Επική παραγωγή, που ακολούθησε τα χνάρια των μεγάλων σε διάρκεια κωμωδιών της εποχής (βλέπε επίσης The Russians are coming και It's a mad mad mad world και The great race), δηλαδή τρελές καταστάσεις, αλλοπρόσαλλοι χαρακτήρες, ανελέητη σάτιρα, απλά το υπόβαθρο εδώ και αυτό που παρωδεί τελικά είναι το είδος του γουέστερν. Το μεγάλο καραβάνι σε σκηνοθεσία του John Sturges, γνώστη του είδους, αφορά ένα φορτίο από 40 κάρα γεμάτα ουίσκι που θα "πρέπει" να παραδωθούν στο Ντένβερ πριν έρθει ο χειμώνας, διαφορετικά το αντρικό κοινό (κυρίως εργάτες ορυχείων) της πόλης δεν θα αντέξει να βγάλει το χειμώνα! Για αυτό το φορτίο, θα ξεκινήσει να το συναντήσει α) μία διμοιρία ίλης για να το συνοδέψει με ασφάλεια στο Ντένβερ και για να μην γίνουν απρόοπτα (με αρχηγό τον Burt Lancaster), β) μία ομάδα ιρλανδών μεταναστών, γ) ένα γκρουπ ινδιάνων Σιου (σε ρόλο έκπληξη ο Martin Landau) που εποφθαλμιούν αυτό το φορτίο με αλκοόλ, δ) μία ομάδα πολιτών του Ντένβερ μαζί με τον έμπορο που υποδύεται ο Brian Keith που θέλουν να παραλάβουν το αλκοόλ και, τέλος, ε) ένα γυναικείο χριστιανικό σωματείο κατά της χρήσης αλκοόλ με αρχηγό τη Lee Remick και βοηθό την κόρη του Λάνκαστερ που θέλουν να σταματήσουν την πορεία του καραβανιού. Αυτές οι πέντε ομάδες θα "μπλέξουν τα μπούτια τους" όσο δεν πάει, με τις κωμικές καταστάσεις να δίνουν και να παίρνουν. Οι σφαίρες και το πιστολίδι θα είναι ανελέητο, αλλά φυσικά κανένας δεν θα τραυματιστεί. Το τέλος θα τους βρει στους βάλτους και η...βαλτώδης αποτυχία θα σημάνει το τέλος της ιστορίας. Όλοι θα πάρουν το δρόμο πίσω στα σπίτια τους. Προσθέστε και ένα χάπι εντ για 2 πρωταγωνιστικά ζευγάρια και αυτό ήταν ένα από τα πιο γνωστά κωμικά γουέστερν που έπαιζε συχνά και στην κρατική τηλεόραση πριν πολλά-πολλά (λέμε πολλά) χρόνια! Αλλά...

...τώρα που το ξαναείδαμε, το έργο μοιάζει δύσκολο ως απίθανο να προσελκύσει νέο κοινό, ένα κοινό πλέον που είναι μαθημένο σε fast-food εικόνες, μικρά βιντεάκια στα social media κ.ο.κ. οπότε θεωρώ ότι δεν θα ασχοληθεί κανείς και (νομίζω) ότι πλέον αυτού του είδους οι ταινίες (η συγκεκριμένη έκλεισε τα 61 χρόνια!) αφορούν μόνο σινεφίλ κόσμο και οπαδούς του παλιού, κλασικού κινηματογράφου.