Butcher's Crossing

Γουέστερν εν έτη 2022... Βρισκόμαστε στην covid εποχή και ο σκηνοθέτης Gabe Polsky αναλαμβάνει να μεταφέρει το ομότιτλο μυθιστόρημα του John Edward Williams (θα το βρείτε στα ελληνικά ως Το πέρασμα του μακελάρη). Το Butcher's Crossing δεν είναι μία ταινία για να δεις πιστολίδια, δράση κλπ. αλλά μία εσωτερική, σκοτεινή ταινία για την ανθρώπινη απληστία, και κατά πόσο εύκολα οδηγείται κάποιος από τη μονοτονία και την μονομανία προς την παράνοια. Επίσης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και μία ταινία επιβίωσης με φόντο το φαρ ουέστ (ειδικά κατά το δεύτερο μισό προς το τέλος). Ο ρόλος του κυνηγού βουβαλιών Miller ταιριάζει γάντι στον Nicolas Cage. Ομοίως και ο Fred Hechinger στο ρόλο του νεαρού που αποφασίζει να αφήσει τη ζωή του από την Ανατολή και να γνωρίσει τον κόσμο της άγριας Δύσης και να επενδύσει/σπαταλήσει όλα του τα χρήματα στη δημιουργία της ομάδας κυνηγών βουβαλιών για να πουλήσουν τα δέρματα. Η μικρή ομάδα με τεσσάρις διαφορετικούς χαρακτήρες θα εγκλωβιστεί στα βουνά και θα αναγκαστεί να βρει τρόπους να επιβιώσει μέσα στον βαρύ χειμώνα, και να περιμένει μήνες να λιώσουν τα χιόνια και να κατέβουν πίσω στον πολιτισμό για να πουλήσουν το εμπόρευμα τους.

The Surfer

Ο Nicolas Cage σε αυστραλέζικη παραγωγή, σε άλλη μία ταινία από τις πολλές που συνεχίζει να συμμετέχει, χωρίς σταματημό. Εδώ υποδύεται έναν αμερικανό που μεγάλωσε και έκανε σερφ στην Αυστραλία, και επέστρεψε ξανά να αγοράσει ένα σπίτι στην παραλία και να κάνει σερφ με το γιο του. Μόνο που στην παραλία κάνει κουμάντο μία ομάδα νταήδων νεαρών ντόπιων και δεν αφήνουν ξένους να κολυμπήσουν. Τα πράγματα θα κλιμακωθούν γρήγορα, ο Cage θα τις φάει όταν θα προσπαθήσει να μπει στη θάλασσα, και αυτό θα τον πεισμώσει και θα μείνει στο πάρκινγκ ώστε να βρει τρόπο να κάνει σερφ. Η εμμονή του να μείνει εκεί θα έχει ως αντίκτυπο: να του κλέψουν τη σανίδα του σερφ, μετά το αυτοκίνητο, βοήθεια δεν θα βρει αφού ο τοπικός αστυνόμος είναι και αυτός στο κόλπο, θα ξεμείνει από μπαταρία στο κινητό, και θα καταντήσει σωματικά και ψυχολογικά "ερείπιο", απέχοντας λίγο από τα όρια της παραφροσύνης.

Προσωπικά βρήκα το The Surfer αρκετά ενδιαφέρον, έχει μία υπνωτική σκηνοθεσία, με ωραία "καλοκαιρινή" φωτογραφία, σουρεαλιστικές καταστάσεις και σεκάνς που αναρωτιέσαι αν είσαι τώρα μέρος της φαντασίας του πρωταγωνιστή. Και όλα αυτά φυσικά ταιριάζουν γάντι με την ερμηνεία του κ. Cage.

Films rewatched: Wild at Heart

Περίεργοι χαρακτήρες (αφού ταινία του Λιντς έβαλες να δεις), σε ένα ιδιαίτερο road-movie, κάποιους θα τους χαρακτήριζες και "παρανοϊκούς" (κύριε Dafoe, πάλι βρήκες ρόλο να "κεντίσεις"), σεξ και βία, Sex and Death, όπως λένε οι Motorhead σε ένα τραγούδι τους.

Bringing Out the Dead

Παραγνωρισμένο, ίσως και ξεχασμένο, αριστούργημα του Σκορσέζε από το 1999. Ναι, το Bringing Out the Dead θυμίζει έντονα τον Ταξιτζή: σε σενάριο του Πολ Σρέντερ, έχουμε και εδώ έναν βασανισμένο χαρακτήρα (νοσηλευτής) που κυκλοφορεί στους δρόμους της Νέας Υόρκης (με το ασθενοφόρο αντί για ταξί), που ζει και εργάζεται ανάμεσα στους απόκληρους και τα πρεζάκια αυτής της πόλης. Ο Nicolas Cage ως επί τω πλείστον παίζει με τα κουρασμένα μάτια και με μία ηρεμία, εκτός από κάποιες σκηνές που οδηγείται στα άκρα και θυμίζει τον Cage των blockbuster που είχε βγάλει τα προηγούμενα χρόνια (Con Air, Face/Off). Ο χαρακτήρας του Κέιτζ είναι βασανισμένος από το θάνατο μίας νεαρής που δεν μπόρεσε να σώσει και είναι στα πρόθυρα κατάρρευσης από υπερκόπωση. Η γαλήνη της ψυχής στο τέλος όμως μπορεί να έρθει από κάτι πολύ απλό, όπως το να κοιμηθείς στην αγκαλιά του ανθρώπου που σε καταλαβαίνει. Εκεί, με το κεφάλι δίπλα στην καρδιά.