Santa Fe Trail

Έργα και ημέραι γύρω από τη δράση του διφορούμενου χαρακτήρα της αμερικανικής ιστορίας John Brown. Ήταν οραματιστής-επαναστάτης (επειδή ήθελε να ελευθερώσει τους μαύρους) ή τρομοκράτης (επειδή το έκανε με τη βία και τα όπλα); Ευκαιρία να ξεσκονίσουμε την Αμερικανική ιστορία της εποχής λίγο πριν την έναρξη του εμφυλίου πολέμου. Το έργο του Michael Curtiz παίρνει πολλές ελευθερίες και καταστάσεις και τα γεγονότα που αναπλάθει απέχουν παρασάγκας από τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Στο έργο πρωταγωνιστεί ο Έρολ Φλιν και για άλλη μια φορά είναι κινηματογραφικό ζευγάρι με την Olivie De Haviland. Δίπλα του ο (40 χρόνια πριν γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ) Ronald Reagan και απέναντι τους ο επιβλητικός Raymond Massey στο ρόλο του Brown με βοηθό τον οπορτουνιστή Van Heflin. Και γιατί ονομάστηκε Santa Fe Trail; Επειδή εκεί στο Σάντα Φε μετατέθηκαν οι δύο αξιωματικοί και φίλοι για να επιτηρούν την περιοχή όπου χτίζονταν και οι νέες γραμμές του σιδηροδρόμου, εκεί γνώρισαν την Ντε Χάβιλαντ και άρχισαν να την κορτάρουν και εκεί άρχισαν και τις αψιμαχίες τους με τον Μπράουν. Ο ορισμός της κλασικής ταινίας από την χρυσή εποχή του Χόλιγουντ.

The Charge of the Light Brigade

Ξεκινάς να δεις το έργο The Charge of the Light Brigade και καταλύγεις να διαβάζεις ιστορία (στρατιωτική και... χολιγουντιανή). Η Warner επέλεξε το 1936 να γυρίσει ένα έργο με θέμα τη Βρετανική αυτοκρατορία του 19ου αιώνα, μετά την επιτυχία του Lives of a Bengal Lancer του '35. Ο τίτλος του έργου βασίστηκε στο ομότιτλο ποίημα του Λόρδου Alfred Tennyson γύρω από την επέλαση ελαφριάς ταξιαρχίας Βρετανών εναντίον των Ρώσων (στη μάχη του Balaklava-1854) στον πόλεμο της Κριμαίας. Οι δυνάμεις των Ρώσων ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτό που πίστευαν οι Βρετανοί και η συντριβή της ταξιαρχίας ήταν αναπόφευκτη.

Η ιστορία της ταινίας που παρακολουθούμε πάντως επικεντρώνεται στο ερωτικό τρίγωνο ανάμεσα στον Errol Flynn, την αρραβωνιαστικιά του Olivia de Haviland και τον αδερφό του Flynn (κάποιον σχετικά άσημο Patrick Knowles), και το δράμα περιπλέκεται από τις εξελίξεις και το περιβάλλον στο οποίο διαδραματίζεται. Το οποίο περιβάλλον είναι η Ινδία και η επανάσταση του 1857. Το μεγαλύτερο κομμάτι της ταινία βασίστηκε πάνω στην ιστορία της σφαγής του Cawnpore και μόνο στο τέλος παρουσιάζεται η μάχη στο Balaklava. Επειδή όμως υπήρχε χρονολογική ανακρίβεια με τα δύο συμβάντα, οι του Χόλιγουντ επέλεξαν να αλλάξουν ονομασία στο Cawnpore και το μετονόμασαν στο φανταστικό Chukoti. Η βία που παρουσιάζεται στο έργο είναι αρκετά... light και γραφικά απλοϊκή για τα δεδομένα του σύγχρονου θεατή αλλά και για την λογοκρισία της εποχής του 1936, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος της αποτροπιαστικής σφαγής που έλαβε χώρα στο Cawnpore από τους Ινδούς. Και φυσικά, στη συνέχεια, τα αντίποινα των Βρετανών ήταν εντελώς εκδικητικά και ομοίως αποτροπιαστικά.

Μετά αναρωτιέσαι αν έχει αλλάξει τίποτα στον κόσμο μας εδώ και χιλιάδες χρόνια: οι μεγάλεις δυνάμεις επεμβαίνουν σε διάφορα σημεία του πλανήτη, οι προστριβές οδηγούν σε αιματοχυσίες και εν έτη 2015 η τρομοκρατική ενέργεια στο Παρίσι επιβεβαιώνει την απορία μου· τίποτα δεν έχει αλλάξει σ'αυτόν τον κόσμο.

Κατά τ'άλλα, το έργο είναι άλλη μία δημιουργία του κλασικού Χόλιγουντ με σκηνοθέτη τον Michael Curtiz (της Καζαμπλάνκας και άλλων τετρακοσίων έργων!), με εμφάνιση των στίχων του ποιήματος πάνω στην οθόνη κατά τη διάρκεια της τελικής μάχης (σαν ταινία του βωβού) και με πλήθος από κουστούμια, σκηνικά, κομπάρσων και αλόγων. Σημειώστε ότι (αντιγράφω από wikipedia) στην τελική σκηνή, χρησιμοποιήθηκε ως είθισται σύρμα για να ανατρέπονται τα άλογα αλλά χρειάστηκε να θανατωθούν 25 από τα 125. Μετά από αυτό το συμβάν, το αμερικανικό Κονγκρέσο θέσπισε νόμο για την προστασία των ζώων στα γυρίσματα ταινιών και φυσικά απαγορεύτηκε η χρήση των συρμάτων.

Mildred Pierce (Θύελλα σε μητρική καρδιά)

(και λίγα spoilers)
Νουάρ και ψυχολογικό μελόδραμα μεγατόνων από την Warner! Όλες οι αναποδιές και όλα τα βάσανα σε μια μητέρα: νοικοκυρά που χωρίζει από τον σύζυγό της, αναλαμβάνει να συντηρήσει τα δύο της κορίτσια εκ των οποίων το ένα κάνει όνειρα για πλούτη και μεγαλεία, αναλαμβάνει δουλειά ως σερβιτόρα, στήνει αργότερα δικιά της επιχείρηση, γνωρίζεται με πλούσιο γόη και συνάπτει σχέση μόνο και μόνο για να συντηρεί μετά κι αυτόν, πεθαίνει το μικρό της παιδί, πιάνει τη μεγάλη κόρη «στα πράσα» με τον πλούσιο! Αυτός βρίσκεται νεκρός από την αρχή της ταινίας και μεις βλέπουμε την ανάκριση της Κρόφορντ. Μέσω των φλάσμπακ μαθαίνουμε όλη την ιστορία τού πώς φτάσαμε ως εδώ, τη σχέση της με τους άντρες της ζωής, με το μυστήριο του ποιος είναι ο δολοφόνος (whodunit) να πλανάται από την αρχή μέχρι το τέλος.

Στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο (σχεδόν μόνιμος στα έργα της Warner) Michael Curtiz και σε πρώτο ρόλο η ντίβα με τα μεγάλα μάτια Joan Crawford στον ρόλο του τίτλο, της κυρίας Mildred Pierce, αμέσως μετά το διωγμό της από την MGM. Μ’ αυτή την ταινία διέσωσε (για λίγα ακόμα χρόνια) την πτωτική της καριέρα και πήρε το πολυπόθητο όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου. Η ταινία απέσπασε άλλες πέντε υποψηφιότητες: καλύτερης ταινίας, σεναρίου και φωτογραφίας και δύο για δεύτερους γυναικείους ρόλους. Μια παρατήρηση, σ'αυτήν την κατά τ' άλλα καλή ταινία: πώς γίνεται να «ξεχνάει» η πρωταγωνίστρια τόσο γρήγορα το θάνατο ενός μικρού παιδιού; Αν κάποιος δει το τελευταίο μισό έργο δεν θα μάθει ποτέ για την ύπαρξή του.

Virginia City (Ο δρόμος των ηρώων)

Γουέστερν της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ, ενώ ο πόλεμος μαινόταν στην Ευρώπη, ένα χρόνο πριν μπει και η Αμερική στο... παιχνίδι. Έτσι οι ηρωισμοί, το καθήκον, η πίστη στα ιδανικά (που εκφράζει η κάθε πλευρά) και ο πατριωτισμός δίνουν και παίρνουν σ'αυτό το παραδοσιακά στημένα γουέστερν, που δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο, αλλά είναι ευπρόσωπο και τίμιο στις προθέσεις του. Μεγάλη για την εποχή παραγωγή της Warner, με τον Michael Curtiz (πάλι) στην καρέκλα του σκηνοθέτη και ένα πλήθος από σταρ να σκονίζονται στους δρόμους της δύσης. Πρώτο βιολί ο Errol Flynn που είναι φυλακισμένος βόρειος, δραπετεύει και πηγαίνει στη Virginia City σε μυστική αποστολή να ξετρυπώσει ένα φορτίο χρυσού που θέλουν να μεταφέρουν οι Νότιοι για να μπορέσουν να συνεχίσουν τον εμφύλιο πόλεμο. Αντίπαλος του ο Randolph Scott και η τραγουδίστρια Miriam Hopkins, που θα παίζει διπλό παιχνίδι. Μικρό ρόλο κακού (φυσικά) έχει και ο Humphrey Bogart, σε μια δεύτερη και τελευταία (νομίζω) εμφάνιση σε ταινία του είδους, αν και εδώ νομίζω ότι δεν είναι τόσο αταίριαστος όπως στο Oklahoma Kid. Συνολικά είναι ένα ενδιαφέρον εργάκι μέσα στην απλοϊκότητά του.

The Private Lives of Elizabeth and Essex

Η σχέση της βασίλισσας Ελισάβετ Α' με τον πρίγκιπα του Έσσεξ είναι το κύριο και το μόνο θέμα της ταινίας που βασίστηκε στο θεατρικό "Elizabeth the Queen" του Maxwell Anderson. Η Warner μαζί με τον μόνιμο σκηνοθέτη της Michael Curtiz παίρνουν τον σταρ της εποχής Errol Flynn και τον βάζουν σε άλλο ένα έγχρωμο έργο με... κολάν, μετά το Ρομπέν των Δασών. Ευτυχώς ο κύριος γυναικείος ρόλος δώθηκε στην Bette Davis, η οποία δίνει μια μεγαλύτερη αξία στο έργο με το ερμηνευτικό της βάθος. Κι αυτό το λέμε επειδή το μειονέκτημά μας εδώ είναι η ερμηνεία του Flynn, που απλά δεν ταιριάζει. Μια χαρά είναι όταν τον βλέπουμε σε περιπέτειες. Εδώ, δυστυχώς, είναι λίγος. Η βασίλισσα Ελισάβετ και ο ιππότης του Έσεξ λοιπόν αναλώνονται σε πολύ μπλα-μπλα, προσπαθώντας να δείξουν ο ένας στον άλλο την αγάπη τους αλλά ταυτόχρονα να κρατήσουν το κύρος τους και να μην ρίξουν το Εγώ τους. Παιχνίδια πάθους και εξουσίας με τις κατάλληλες δόσεις δολοπλοκίας και ίντριγκας. Συμπρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, η Olivia De Havilland και ο νεαρός τότε Vincent Price σε ρόλο αντιπαθητικού, πάλι! Προτάθηκε για πέντε τεχνικά όσκαρ και μόνο.

20,000 Years in Sing Sing

Ταινία φυλακής, ρεαλιστική, σκληρή, μια από τις καλύτερες της πρώιμης αμερικανικής περιόδου του Michael Curtiz, αλλά αρκετά διδακτική. Ξεχωρίζει η ερμηνεία του νεαρού τότε Spencer Tracy σε ρόλο ατίθασου και αντιδραστικού κατάδικου που θα περάσει άσχημα τον πρώτο καιρό στη στενή μέχρι να βάλει μυαλό και να προσαρμοστεί. Σε μικρό ρόλο (τέσσερις ολιγόλεπτες εμφανίσεις όλες κι όλες), η Bette Davis που υποδύεται την κοπελιά του που τον καρτερεί να βγει από τη φυλακή αλλά θα τον μπλέξει ακόμα περισσότερο όταν αυτός πάρει μια μονοήμερη άδεια για να πάει να τη δει. Βασίστηκε εν μέρη σε αληθινά γεγονότα από το ομότιτλο βιβλίο του διευθυντή των φυλακών Lewis E. Lawes, ο οποίος τους έδωσε και την άδεια για γυρίσματα μέσα στις εγκαταστάσεις των φυλακών. Και αν έχετε απορία, τα 20.000 χρόνια στο Σινγκ Σινγκ, όπως φαίνονται κι από τους πανέξυπνα σχεδιασμένους τίτλους αρχής, είναι το άθροισμα των ποινών όλων των κατάδικων.

Kid Galahad (Χαλύβδινοι άνδρες)

Μεγαλοπαράγοντας του μποξ (ο πολύς Edward G. Robinson) που δε δέχεται μύγα στο σπαθί του, ανακαλύπτει στο πρόσωπο (ή, καλύτερα, στις γροθιές) ενός επαρχιώτη το νέο αστέρι του μποξ που θα φτάσει μέχρι τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Το χεράκι της έβαλε και η Bette Davis, η φίλη του Robinson που φαίνεται να τον γουστάρει και λίγο. Αυτή εξάλλου του έδωσε το προσωνύμιο Kid Galahad, ως υπερασπιστής του ασθενούς φύλου. Ο Robinson θα τον εκπαιδεύσει και θα τον ρίξει στα βαθειά προσπαθώντας ταυτόχρονα να τα βάλει με το κύκλωμα του παράνομου στοιχήματος και τη συμμορία του Humphrey Bogart. Όταν ο νεαρός μποξέρ ερωτευτεί την αδερφή του Robinson, την οποία προσέχει σαν τα μάτια του, θα του «γυρίσει το μάτι» και θα θελήσει να τον προδώσει στον τελευταίο αγώνα για τον τίτλο του πρωταθλητή. Ο Michael Curtiz υπογράφει (και) αυτήν την αθλητική-γκανγκστερική ταινία, ο (σχεδόν) μόνιμος σκηνοθέτης της Warner των δεκαετιών του '30 και του '40. Ενδιαφέρουσα η ταινία, αλλά χαρακτηριστική της δεκαετίας του '30 με τις ερμηνευτικές τις υπερβολές. Γυρίστηκε σε ριμέικ το '41 με τον Bogart πρωταγωνιστή αλλά διαφορετικό τίτλο (The Wagons Roll at Night) και λίγο αλλαγμένο στόρυ και ξανά το 1962 ως μιούζικαλ με πρωταγωνιστή τον Elvis Presley.

Young Man With a Horn

Μια ταινία για το πάθος ενός ατόμου για τη μουσική και για μια γυναίκα. Όταν τον προδώσει η δεύτερη, θα ασχοληθεί φρενιασμένα με την τρομπέτα του, μέχρι τη στιγμή που θα φτάσει στα όριά του και δεν θα μπορεί να παίξει τις νότες που θέλει. Θα νιώσει πάλι προδωμένος και θα καταρακωθεί. Αυτή είναι η ουσία, εν ολίγοις, της ταινίας Young Man With a Horn.

Ο Kirk Douglas μένει ορφανός πολύ μικρός και βρίσκει παρέα στη μοναξιά του τη μουσική. Ανακαλύπτει τη jazz και την τρομπέτα και παίρνει μαθήματα από τον διάσημο Art Hazzard. Μεγαλώνει και μαζί μεγαλώνει το ταλέντο του. Θα ψάξει για δουλειά σε ορχήστρες και έτσι θα γνωρίσει την τραγουδίστρια Doris Day και τον μετέπειτα μοναδικό του φίλο τον πιανίστα Σμόκι, που υποδύεται ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Hoagy Carmichael. Ασυμβίβαστος όμως καθώς είναι, δεν θα μπορέσει να κάτσει να παίζει μουσικές άλλων και θα τους παρατήσει για να αναπτύξει τη δική του μουσική ταυτότητα. Τότε θα γνωρίσει τη Lauren Bacall, μια περίεργη φίλη της Doris Day, με την οποία αργότερα θα παντρευτούν αλλά η σχέση θα αποδειχθεί πολύ ψυχοφθόρα και θα οδηγήσει στα τραγικά αποτελέσματα.

Ελληνιστί «Η γυναίκα των χιμαιρών» είναι μια από τις καλές ταινίες που υπέγραψε ο Michael Curtiz. Τον βοηθάει η ερμηνεία του νεαρού Kirk Douglas, ο οποίος βρίσκεται στα πάνω του στην 10η ταινία του στα μόλις τέσσερα χρόνια καριέρας μέχρι τότε. Η νεαρή τραγουδίστρια Doris Day εμφανίζεται για πρώτη φορά σε δραματικό ρόλο και δεν τα πάει καθόλου άσχημα. Να πούμε, τέλος, ότι η ταινία είναι μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος της Dorothy Baker, το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε σε αρκετά στοιχεία της βιογραφίας του διάσημου στο χώρο Bix Beiderbecke. Και να πούμε ότι κάποιες λεσβιακές αναφορές έκαναν μεγάλη εντύπωση τότε, αν και σήμερα τις προσπερνάς πολύ εύκολα.

Yankee Doodle Yankee

Βιογραφική ταινία παραγωγής 1942, σκηνοθετημένη από τον Michael Curtiz, για τη ζωή και το έργο του George M. Cohan, του πολυάσχολου θεατράνθρωπου, χορευτή, συγγραφέα, συνθέτη, σκηνοθέτη και λοιπά κλπ που λέγεται ότι τη δεκαετία πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο «του ανήκε» το Broadway χάρη στις επιτυχίες του. Μια ταινία σταθμός στην καριέρα του James Cagney, καθώς με επιτυχία αποτίναξε από πάνω του την ταμπέλα του σκληρού μαφιόζου άντρα και ταυτόχρονα κέρδισε το μοναδικό βραβείο όσκαρ α' ανδρικού ρόλου. Όλα αυτά μέσα από το τραγούδι και το χορό, στα οποία ανταπεξήλθε με πολύ μεγάλη άνεση. Η ταινία Yankee Doodle Yankee ξεκίνησε να γυρίζεται λίγες μέρες μετά το βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ, και εύλογα περιέχει αρκετό πατριωτικό ύφος. Αν παραμερήσουμε αυτά τα στοιχεία, μπορούμε να πούμε ότι η ταινία έχει αρκετό ενδιαφέρον και δεν σε κάνει να τη βαρεθείς εύκολα. Για την ιστορία, η ταινία προβλήθηκε κατ'ιδίαν στον Cohan, όντας βαριά άρρωστος, λίγο καιρό πριν πεθάνει.

Captain Blood

Η ζωή κύκλους κάνει... ακόμα και στον κινηματογράφο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πειρατικές ταινίες, οι οποίες ξαναζωντάνεψαν (χάρη στον Johnny Depp). Εμείς όμως τις γνωρίσαμε μέσω του ήρωα με τα κολάν Errol Flynn. Η ταινία του 1935 Captain Blood είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς αποτελεί το μεγάλο breakthrough του Flynn (που την εποχή εκείνη ήταν ένας άσημος ηθοποιός που πήγε στο Χόλιγουντ από την Τασμανία της Αυστραλίας!) και της (συνήθης παρτενέρ του από κει και έπειτα) Olivia De Havilland. Το Χόλιγουντ βρήκε στο πρόσωπο του Flynn τον αντικαταστάτη του Douglas Fairbanks και λογικό ήταν να τυποποιηθεί σε γραφικούς ρόλους σε περιπετειώδεις ταινίες. Η ταινία μας βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Rafael Sabatini και σκηνοθετήθηκε από τον Michael Curtiz, ο οποίος θα ήταν και ο (σχεδόν) μόνιμος σκηνοθέτης του ζευγαριού Flynn-De Havilland. Η ιστορία μας θέλει το γιατρό Peter Blood να καταδικάζεται για προδοσία εναντίον του στέματος το 17ο αιώνα, να πουλιέται ως σκλάβος στο νησί Μπαρμπέιντος, να δραπετεύει, να κατακτά ένα ισπανικό πλοίο και να γίνεται πειρατής και να ακολουθούν διάφορες ακόμα περιπέτειες. Όλα αυτά και άλλα πολλά τα βλέπουμε μέσα σε δύο χορταστικές ώρες.

Angels with Dirty Faces (Κολασμένες ψυχές)

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες με τον James Cagney σε γκανγκστερικό ρόλο αποτελεί η ταινία Angels with Dirty Faces του 1938. Με την παρούσα ταινία, μάλιστα, κέρδισε την πρώτη του υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ. Μαζί με τον Pat O'Brien, υποδύονται δύο παιδικούς φίλους που μεγαλώνουν στη σκληρή περιοχή Hell's Kitchen της Νέας Υόρκης και που μπαίνουν από μικροί στα κόλπα. Μια αποτυχημένη ληστεία όμως ενός βαγονιού τρένου θα οδηγήσει στη σύλληψη του Cagney που θα τον στείλει στο αναμορφωτήριο, ενώ ο O'Brien θα καταφέρει να το σκάσει. Μεγαλώνοντας, οι δύο φίλοι ξανασυναντιούνται με τον Cagney να είναι πλέον ένας διαβόητος κακοποιός που επηρεάζει τη νεολαία της περιοχής, ενώ ο φίλος του είναι πλέον ιερέας. Μπλέκοντας με έναν διεφθαρμένο δικηγόρο (ο Humphrey Bogart, την εποχή που έπαιζε δεύτερους ρόλους) θα βρεθεί αντιμέτωπος με το γκανγκστερικό κύκλωμα και την αστυνομία. Η καλύτερη στιγμή της ταινίας πάντως είναι το τέλος της, όταν ο Cagney έχει συλληφθεί και έχει καταδικαστεί να «πάει» στην ηλεκτρική καρέκλα: ο ιερέας του ζητάει να το «παίξει» δειλός και να αρχίσει να φωνάζει, έτσι ώστε να μην γίνει είδωλο και ήρωας στα μάτια των παιδιών που τον είχαν ως πρότυπο. Η συνέχεια επί της οθόνης σας...

The Comancheros

Η ταινία The Comancheros του 1961 είχε αρκετά καλά συστατικά για να θεωρείται πετυχημένη. Είχε έναν έμπειρο σκηνοθέτη (Michael Curtiz), είχε τον πιο διάσημο πρωταγωνιστή της εποχής (John Wayne) και είχε μια εκπληκτική έγχρωμη φωτογραφία. Δυστυχώς όμως δεν είχε ένα σενάριο της προκοπής· πρωταγωνιστές χωρίς ιδιαίτερο ψυχολογικό υπόβαθρο, πλοκή που δεν σε κρατάει ξύπνιο και κακούς Ινδιάνους ώστε να 'χουμε κάτι να σκοτώνουμε την ώρα μας. Φαντάζομαι ότι ήταν τελικά μια ταινία της εποχής για εμπορική εκμετάλλευση και μόνο, κάτι σαν το Ντάι Χαρντ 4 στις μέρες μας, ας πούμε. Οπότε άλλα σχόλια δεν χρειάζονται (ούτε την υπόθεση δεν έχω όρεξη να σας περιγράψω!). Μόνο για τους φανατικούς φίλους του John Wayne που θέλουν να λένε ότι έχουν δει τα πάντα (πράγμα αδύνατον αλλά λέμε τώρα). Οι υπόλοιποι δείτε κάτι άλλο...

We're No Angels (Δεν είμαστε άγγελοι)

Καταρχάς, μην μπερδέψετε αυτήν την ταινία, παραγωγής 1955 με την ομώνυμη και remake του 1989 με τον De Niro και τον Sean Penn. Εδώ το στόρι θέλει 3 κακοποιούς να το σκάνε από τις φυλακές στο Νησί του Διαβόλου. Αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Humphrey Bogart (σε μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις), Peter Ustinov (λίγο πιο λιγνός απ' ό,τι τον θυμάστε) και Ray Aldo. Επειδή δεν μπορούν να το σκάσουν απ' το νησί, εισβάλλουν σε ένα σπίτι και μπλέκουν στη ζωή της οικογένειας του σπιτιού. Όλα αυτά βέβαια με χιουμοριστικές διαθέσεις και κυρίως (έτσι όπως εξελίσσεται η ταινία) με μπόλικο μαύρο χιούμορ. Οι ρυθμοί της ταινίας είναι λιγάκι αργοί, το ύφος είναι επαγγελματικά χολιγουντιανό και κανονικά θα με άφηνε αδιάφορο η ταινία. Έλα όμως που οι έξυπνοι διάλογοι της ταινίας σε κάνουν να σκάσεις κανά γελάκι εδώ και κει, η χημεία των πρωταγωνιστών αρκετά καλή και το έντονο μαύρο χιούμορ της προς το τέλος σε αποζημιώνει.

Ευχάριστη ταινία για όλη την οικογένεια από τον εργολάβο-σκηνοθέτη Michael Curtiz (αυτός που έκανε την Καζαμπλάνκα, ξέρετε, μαζί με άλλα 44 έργα τη δεκαετία του '30, 21 έργα τη δεκαετία του '40 και άλλα τόσα τη δεκαετία του '50!!!). Και να προσθέσω επίσης ότι η ταινία διαδραματίζεται ημέρες Χριστουγέννων. Τι ταιριαστό! (Κατά λάθος την είδα) Βέβαια, μην περιμένετε να δείτε χιόνια σε τροπικό νησί και τα τοιαύτα...

Το ίδιο στόρι πάνω-κάτω πάντως γυρίστηκε την ίδια χρονιά και πάλι με τον Μπόγκαρτ από τον William Wyler, στο πιο βίαιο, δραματικό και -φυσικά- ανώτερο έργο The Desperate Hours (Οι σκληροί άντρες): τρεις δραπέτες, που εισβάλουν σε σπίτι και κρατάνε όμηρο μια οικογένεια. Χμ... κάποια άλλη φορά θα τα πούμε και γι' αυτήν.