Barbary Coast (Πόλις άνευ νόμου)

Θέλοντας να ξεφύγει από τα τυποποιημένα γουέστερν της εποχής του μεσοπολέμου, ο Howard Hawks παρουσίασε το 1935 μια ιστορία από την δυτική ακτή της Αμερικής και συγκεκριμένα της λεγόμενης Barbary Coast, εκεί που βρίσκεται η πόλη άνευ νόμου, δηλαδή το Σαν Φρανσίσκο. Εκεί μαζεύονταν όλοι οι χρυσοθήρες με τα σακούλια γεμάτα χρυσό, περιμένοντας να πάρουν τα πλοία της επιστροφής. Εκεί, ο Edward G. Robinson είναι ο ιδιοκτήτης ενός μεγάλου σαλούν, που εμμέσως πλην σαφώς διοικεί την πόλη και που καταφέρνει με πλάγιους τρόπους να αρπάζει το χρυσό των καημένων ανθρώπων. Το δόλωμα στο μαγαζί του αποτελεί η πανέμορφη Miriam Hopkins, που έφτασε στο Σαν Φρανσίσκο για να παντρευτεί, μόνο για να βρει τον μέλλοντα σύζυγό της νεκρό και αναγκάστηκε να πιάσει εκεί δουλειά, με σκοπό όμως κι αυτή να «πιάσει την καλή». Ο Hawks αναμιγνύει το ουέστερν με το μελόδραμα και μπλέκει με το χαρακτηριστικό του τρόπο πολλά πράματα στην ιστορία μας όπως: την δημιουργία της πρώτης εφημερίδας η οποία θα προσπαθήσει μάταια να πάει κόντρα στο κατεστημένο και τους νομοταγείς πολίτες της πόλης που θα πάρουν τα όπλα για να επιβάλλουν το νόμο και την τάξη. Και στη μέση όλων αυτών θα υπάρξει ο έρωτας ανάμεσα στη Hopkins και το νεαρό Joel McCrea, ενός συγγραφέα-ποιητή χρυσοθήρα, που θα εμφανιστεί στο δεύτερο μισό του έργου και θα κερδίσει την καρδιά της. Αν και αρκετά παλιομοδίτικη και κλασικότροποη, η ταινία ξεχωρίζει από αρκετές άλλες της χρονιάς της. Όπως και σε άλλα έργα του Hawks, ξεχωρίζει η συμμετοχή του καρατερίστα Walter Brennan. Για την ακρίβεια, πρόκειται μάλλον για τον πρώτο ουσιαστικό δευτεραγωνιστικό ρόλο του Brennan μετά από μυριάδες συμμετοχές που είχε ως κομπάρσος μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Virginia City (Ο δρόμος των ηρώων)

Γουέστερν της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ, ενώ ο πόλεμος μαινόταν στην Ευρώπη, ένα χρόνο πριν μπει και η Αμερική στο... παιχνίδι. Έτσι οι ηρωισμοί, το καθήκον, η πίστη στα ιδανικά (που εκφράζει η κάθε πλευρά) και ο πατριωτισμός δίνουν και παίρνουν σ'αυτό το παραδοσιακά στημένα γουέστερν, που δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο, αλλά είναι ευπρόσωπο και τίμιο στις προθέσεις του. Μεγάλη για την εποχή παραγωγή της Warner, με τον Michael Curtiz (πάλι) στην καρέκλα του σκηνοθέτη και ένα πλήθος από σταρ να σκονίζονται στους δρόμους της δύσης. Πρώτο βιολί ο Errol Flynn που είναι φυλακισμένος βόρειος, δραπετεύει και πηγαίνει στη Virginia City σε μυστική αποστολή να ξετρυπώσει ένα φορτίο χρυσού που θέλουν να μεταφέρουν οι Νότιοι για να μπορέσουν να συνεχίσουν τον εμφύλιο πόλεμο. Αντίπαλος του ο Randolph Scott και η τραγουδίστρια Miriam Hopkins, που θα παίζει διπλό παιχνίδι. Μικρό ρόλο κακού (φυσικά) έχει και ο Humphrey Bogart, σε μια δεύτερη και τελευταία (νομίζω) εμφάνιση σε ταινία του είδους, αν και εδώ νομίζω ότι δεν είναι τόσο αταίριαστος όπως στο Oklahoma Kid. Συνολικά είναι ένα ενδιαφέρον εργάκι μέσα στην απλοϊκότητά του.

Dr. Jekyll and Mr. Hyde

Για πολλούς, θεωρείται η καλύτερη μεταφορά του έργου που δημιούργησε ο Robert Louis Stevenson. Ο Dr. Jekyll and Mr. Hyde είναι ο πολύ καλός ηθοποιός Fredric March που επιλέχτηκε για αυτό το λόγο, να ερμηνεύσει δηλαδή και τα δύο πρόσωπα με πειστικότητα. Τα πρωτόγνωρα και καλοφτιαγμένα εφέ για την εποχή, η εμπευσμένη σε σημεία σκηνοθεσία του Rouben Mamoulian και κάποιες επιμέρους λεπτομέρειες μας κάνουν να συμφωνήσουμε στο ότι είναι μια από τις καλύτερες μεταφορές. Ποιες είναι αυτές; Κατ' αρχάς, η απαγγελία των στίχων του John Keats από το "Ode to a nightingale" λίγο πριν καταλάβει ο ήρωάς μας ότι το Κακό έχει πλέον κυριαρχήσει πάνω του: Thou wast not born for death, immortal bird! No hungry generations tread thee down... Δεύτερον, η σκληρότητα του ήρωα και τρίτον οι σκηνές τις Miriam Hopkins όπου το γυμνό δέρμα δίνει και παίρνει, σκηνές που λογοκρίθηκαν τότε αλλά γυρίστηκαν αφού βρισκόμασταν στην εποχή πριν τον Κώδικα Χέιζ. Και σημειώστε ότι είναι η μοναδική ταινία από όλες τις μεταφορές όπου το όνομα του δόκτωρα προφέρεται σωστά, δηλαδή «Τζίκαλ»! Τέλος, να πούμε ότι οι χαρακτήρες της αρραβωνιαστικιάς και του πατέρα της δεν υπάρχουν στο βιβλίο αλλά τους δημιούργησε ο T.R. Sullivan στη δικιά του θεατρική μεταφορά που είχε ανέβει στο σανίδι το 1887. Έκτοτε χρησιμοποιήθηκαν σε πολλές από τις μεταφορές. Πρώτο όσκαρ ερμηνείας για τον March, ο οποίος από τότε και έπειτα άρχισε να θεωρείται υπολογίσιμος ηθοποιός στα στούντιο του Χόλιγουντ.