The Strange Love of Martha Ivers (Αμαρτωλές γυναίκες)

You may be through with the past, but it sure ain't through with you

Ενοχές, παιδικά τραύματα, παρελθόν και μνήμη. Όλα τα χαρακτηριστικά του είδους και ακόμα περισσότερα: από την μία πλευρά ένα αρρωστημένο πλούσιο ζευγάρι, από την άλλη απλοϊκοί άνθρωποι με όνειρα αλλά χωρίς να έχουν στον ήλιο μοίρα. Η καπατσοσύνη όμως του πρωταγωνιστή Van Heflin θα υπερκεράσει όλα τα εμπόδια και το "μαύρο" αιματοβαμμένο τέλος είναι η μόνη λύση. Ένα διάσημο, κλασικότροπο φιλμ νουάρ που είδα μόλις πρόσφατα. Το The Strange Love of Martha Ivers έχει τη σκηνοθετική σφραγίδα του έμπειρου, ήδη παλαίμαχου το 1946, Lewis Milestone, ενώ το σενάριο επιμελήθηκε ο Robert Rossen, έναν χρόνο πριν μεταπηδήσει ο ίδιος στη σκηνοθεσία. Η Barbara Stanwyck επαναλαμβάνει έναν ακόμα ρόλο μοιραίας γυναίκας (μετά την επιτυχία του Double Indemnity), ο Kirk Douglas κάνει την παρθενική του κινηματογραφική εμφάνιση και η Lizabeth Scott τυποποιείται, από κει και έπειτα, σε έργα φιλμ-νουάρ και μόνο.

Ocean's Eleven

Ο πολύπειρος σκηνοθέτης Lewis Milestone ανέλαβε το 1960 να σκηνοθετήσει την Rat Pack ομάδα του Sinatra και των λοιπών. Τι καλύτερο από την ιστορία των παλαίμαχων αλεξιπτωτιστών που οργανώνουν το μεγαλύτερο κόλπο της τότε εποχής; Να ληστέψουν ταυτόχρονα 5 καζίνο στο Λας Βέγκας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ή για την ακρίβεια, ακριβώς την ώρα που θα μπει το νέο έτος. Η ταινία Ocean's Eleven του 1960 έχει λιγοστή σχέση με το ριμέικ του 2001. Πέρα από τον αριθμό 11, τον Danny Ocean και το θέμα της ληστείας των καζίνο, δεν υπάρχει τίποτα κοινό με τις νέες ταινίες. Άλλες εποχές τότε, άλλες τώρα. Ήταν μια ευκαιρία μάλλον να μαζευτεί η παλιοπαρέα και να διασκεδάσει παίζοντας... τους κουλ εαυτούς τους. Χωρίς να είναι τίποτα ιδιαίτερο πάντως, η ταινία είναι, καταρχάς, μια επίδειξη στυλ. Είναι επίσης κωμική εκεί που πρέπει, ο Dean Martin και ο Sammy Davis Jr. πετάνε κανά-δυο τραγουδάκια μέσα στην πλοκή που δεν κουράζουν και όλα πάνε δεξιά για την πιο μεγάλη και πιο πετυχημένη ληστεία που είδαμε στην οθόνη (για την εποχή εκείνη, λέμε). Μόνο που την τελευταία λέξη, στο τέλος, την έχουν ένα πτώμα και η χήρα γυναίκα του...