The Tall Target

Αστυνομική περιπέτεια που εκτελίσσεται εξ ολοκλήρου μέσα σε ένα τρένο (και τους ενδιάμεσους σταθμούς) εν έτη 1885, λίγο πριν την ορκομωσία του Λίνκολν ως πρόεδρου των ΗΠΑ. Ο αστυνομικός Dick Powell έχει μάθει για μία συνομωσία κατά της ζωής του Λίνκολν, αλλά δεν έχει χειροπιαστά στοιχεία και κανείς δεν τον πιστεύει. Θα προσπαθήσει να ξεδιαλύνει μόνος του την υπόθεση και κάπως έτσι ξεκινάει το έργο. Noir ατμόσφαιρα, ύποπτοι όλοι οι δεύτεροι χαρακτήρες, ανατροπές, αρκετή φυσικά αγωνία χιτσκοκικού τύπου, δράση σε μικρούς χώρους (πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Anthony Mann), χολιγουντιανός σχολιασμός κατά της δουλείας και υπέρ της ελευθερίας. Ένα πολύ καλό "μικρό" έργο από το 1951 το The Tall Target. Η Ruby Dee σε έναν από τους πρώτους της κινηματογραφικούς ρόλους. Σημείωστε επίσης ότι οι τίτλοι αρχής θυμίζουν... Star Wars.

T-Men (Έφοδος αυτοκτονίας)

Όπου Τ-Men, εννοούμε treasure-men, δηλαδή τους πράκτορες του Υπουργείου Οικονομικών που στη συγκεκριμένη ταινία προσπαθούν να ξεσκεπάσουν ένα μεγάλο κύκλωμα πλαστογραφίας. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα από τα αρχεία του Υπουργείου, έχει πολλά εξωτερικά γυρίσματα, έχει κάποιους αληθινούς κυβερνητικούς αξιωματούχους και ξεκινάει με μια voice-over αφήγηση για να αποδείξουν την αξιοπιστία της. Έχει στην καρέκλα του σκηνοθέτη τον Anthony Mann και στη φωτογραφία τον John Alton, δύο από τους πιο επιφανείς δημιουργούς του νουάρ. Ο πρωταγωνιστής Dennis O'Keefe με τον συνεργάτη του είναι οι μυστικοί πράκτορες που υποδύονται τους πλαστογράφους και προσπαθούν να διεισδύσουν στον υπόκοσμο. Ξεκινούν από το Σικάγο, για να χτίσουν τη φήμη τους και συνεχίζουν μετά στην Καλιφόρνια, εκεί όπου εδρεύει το κύκλωμα που θέλουν να ξεσκεπάσουν. Οι περιπέτειές τους θα τους φέρουν αντιμέτωπους με έναν κόσμο βίας και διαφθοράς. Η οποία βία σκιαγραφείται πολύ έντονα από τον Μαν σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της. Και μόνο για τη σκηνή που σκοτώνεται ο συνεργάτης του O'Keefe μπροστά στα μάτια του, μη μπορώντας να κάνει τίποτα ώστε να μην αποκαλυφθεί η διπλή του ταυτότητα, η ταινία παίρνει πολλούς πόντους. Το άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι το πόσο ταιριάζουν τελικά οι διπλοί πράκτορες στον υπόκοσμο. Φοράνε τα φανταχτερά κουστούμια, μιλάνε άνετα με το μάγκικο τρόπο και δεν φαίνεται να δυσανασχετούν πολύ με τις πράξεις βίας που συμμετέχουν.

Ο σκηνοθέτης Μαν είχε δηλώσει για το έργο: «Το Τ-Men ήταν στην πραγματικότητα η πρώτη μου ταινία. Ήταν το πρώτο "ντοκιμαντέρ" εκείνου του είδους και πήγε εξαιρετικά καλά για μια β' διαλογής παραγωγή. Ήμουν αρκετά ευχαριστημένος με κάποιες σκηνές, όπως, ας πούμε, με τον ξυλοδαρμό του Ντένις Ο'Κιφ ή το φόνο του Φορντ στο χαμάμ.» Σε ρόλο κακού ο Charles McGraw, ο οποίος θα έχει τη δικιά του επιτυχία λίγα χρόνια μετά.

Follow Me Quietly

Μικρό, αστυνομικό b-movie με φτωχικό καστ και διάρκεια σχεδόν μια ώρα. Θέμα της η αναζήτηση ενός serial killer που στραγγαλίζει γυναίκες κάθε φορά που βρέχει. Ο αστυνομικός που είναι υπεύθυνος της υπόθεσης έχει όλα τα στοιχεία από τους φόνους, όλες τις πληροφορίες που μπόρεσαν να μαζέψουν γι'αυτόν, ξέρει σχεδόν τα πάντα για αυτόν, εκτός από το πρόσωπό του. Θα έχει τότε μια αναλαμπή: θα βάλει να του φτιάξουν μια απρόσωπη κούκλα που θα έχει όλα τα χαρακτηριστικά του δολοφόνου, ύψος, βάρος, ντύσιμο, χρώμα μαλλιών. Έτσι θα αρχίσει μια νέα έρευνα που θα οδηγήσει σιγά-σιγά στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Αυτή η τελευταία εξέλιξη δίνει ενδιαφέρον στην ταινία Follow Me Quietly όπως επίσης ενδιαφέρον έχει η μονομανία του πρωταγωνιστή να πιάσει το δολοφόνο, σε τέτοιο βαθμό που θα αρχίσει να μιλάει στην κούκλα. Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια απλή φιλμ-νουάρ ταινία που σκηνοθετήθηκε από τον νεαρό Richard Fleischer κάτω από την επίβλεψη του Anthony Mann (που έγραψε και το σενάριο), γνώστη του είδους ο δεύτερος αφού ασχολήθηκε πολύ επιτυχημένα με τέτοιου είδους έργα στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '40.

Raw Deal (Ο δραπέτης του Σινγκ Σινγκ)

Η βαριά φωνή της Claire Trevor με voice-over αφήγηση ανοίγει αυτό το δευτεροκλασάτο film-noir του Anthony Mann. Μας συστήνει τον εραστή της Dennis O’Keefe που βρίσκεται στη φυλακή και ετοιμάζεται να δραπετεύσει. Στην πορεία τους προς την ελευθερία, θα πάρουν μαζί τους (κάτι σαν απαγωγή) τη νεαρή Marsha Hunt. Σκοπός τους να βρουν τον αρχικακοποιό για τον οποίο μπήκε φυλακή, να τους δώσει τα χρωστούμενα και να διαφύγουν προς Νότια Αμερική. Αυτός όμως δεν θέλει μήτε να τον δει, μήτε να του δώσει τίποτα. Αντιθέτως, θα τον αφήσει στην τύχη του με την αστυνομία στο κατόπι του και όταν πλησιάσει υπερβολικά κοντά, θα βάλει να τον σκοτώσουν. Εμείς παρακολουθούμε κυρίως τις προσπάθειες του περίεργου αυτού (και ερωτικού) τριγώνου να γλυτώσει από τα νυχιά αστυνομικών και κακοποιών. Ταυτόχρονα η νεαρά γοητεύεται από το δραπέτη του Σινγκ-Σινγκ και επηρεάζεται από τον σκοτεινό κόσμο των κακοποιών, στο σημείο μάλιστα να βοηθήσει τον απαγωγέα της. Κλασικό πλέον νουάρ το Raw Deal του 1948 με τη σκοτεινή φωτογραφία του διάσημου στο είδος John Alton, με τα αρκετά εξωτερικά γυρίσματα και το ρεαλιστικό σκηνοθετικό τόνο, για να «βάλει» ο Mann το κοινό στο κλίμα του ζοφερού ταξιδιού των πρωταγωνιστών προς το προκαθορισμένο από τη μοίρα τέλος τους.

Cimarron

Αν θυμάστε τον Μακρινό ορίζοντα με τον Τομ Κρουζ, τότε μπορείτε να μπείτε πολύ εύκολα στο κλίμα της ταινίας Cimarron του 1960. Η ταινία έχει ως αφετηρία την αποίκηση των αχανών εκτάσεων της Αμερικής και συγκεκριμένα με τον τρόπο... «όποιος προλάβει», ή αλλιώς στα αγγλικά land rush. Ο Glenn Ford αποφασίζει να κυνηγήσει κι αυτός την τύχη του και μαζί με τη νεαρή, πλούσια και άβγαλτη γυναίκα του πηγαίνουν στην Οκλαχόμα. Εκεί ο πρώην τυχοδιώκτης θα βρει ενδιαφέρον στο στήσιμο της πρώτης τοπικής εφημερίδας και θα αφοσιωθεί με τα κοινά. Ταυτόχρονα θα παρακολουθήσουμε τις περιπέτειες του με μια ρατσιστική ομάδα που τα βάζει με τους Ινδιάνους, με μερικούς νεαρούς εγκληματίες και, κυρίως, με μια πρώην σχέση του που είναι ελευθέρων ηθών. Επικών διαστάσεων η ταινία που σκηνοθετήθηκε από τον Anthony Mann. Αυτό αποτέλεσε το τελευταίο του γουέστερν λίγο πριν ασχοληθεί αποκλειστικά με άλλες επικές ιστορίες και χλαμύδες. Η ταινία έχει ενδιαφέρον και παρακολουθείται ευχάριστα, μόνο που δεν μπορείς εύκολα να ταυτιστείς με τον πρωταγωνιστή και, σε γενικές γραμμές, η ιστορία δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο.

The Glenn Miller Story

Κλασική ταινία από τη δεκαετία του '50 με τον James Stewart και μάλιστα με έγχρωμη φωτογραφία; Πρόκειται για την The Glenn Miller Story, μια ημιβιογραφική ταινία γύρω από τη ζωή του μεγάλου μουσικοσυνθέτη Glenn Miller. Παρακολουθούμε την προσπάθεια του τρομπονίστα Miller να βρει το δικό του μουσικό ύφος ενώ παίζει με άλλους μουσικούς ή συμμετέχει σε παραστάσεις για να βγάλει τα προς το ζην. Βλέπουμε πώς έριξε και παντρεύτηκε τη γυναίκα της ζωής του, τις προσπάθειες να βρει το δικό του στυλ και αργότερα τον ερχομό της επιτυχίας με τα πασίγνωστα τραγούδια "Moonlight Serenade" και "In the mood", για να αναφέρω μερικά, για να καταλήξουμε στην εξαφάνισή του την εποχή του Β' Παγκοσμίου πολέμου όταν υπηρετούσε στο πολεμικό ναυτικό. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Anthony Mann αποτελώντας άλλη μια συνεργασία του σκηνοθέτη με τον διάσημο ηθοποιό αλλά για πρώτη φορά όχι σε ταινία γουέστερν. Δεν είναι κανένα σπουδαίο φιλμ, βλέπεται όμως ευχάριστα εξαιτίας της πολύ καλής μουσικής, των ωραίων τραγουδιών και της χαλαρής ερμηνείας του Stewart, ο οποίος σε πείθει πολύ άνετα ότι ξέρει να παίζει το όργανο. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τους τίτλους Το ατέλειωτο ρομάντζο και Έρωτες χωρίς περιορισμό. Και να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε τη συμμετοχή πολλών διάσημων μουσικών όπως των Louis Armstrong και Gene Krupa, για να αναφέρουμε κανά-δυο.

Border Incident (Εμπόριο ανθρώπων)

«Εμπόριο ανθρώπων» λέει ο ελληνικός τίτλος και αυτό ακριβώς μάς παρουσιάζει η ταινία Border Incident παραγωγής 1949 από την MGM. Με μια... εγκυκλοπαιδική εισαγωγή, ο αφηγητής παρουσιάζει το εργατικό θέμα στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού: κάθε μέρα περνούν νόμιμα τα σύνορα εκατοντάδες εργάτες (κοινώς μπρασέρος) για να δουλέψουν στα χωράφια των αμερικανών μεγαλοκτηματιών. Όσοι δεν τα καταφέρνουν νόμιμα, βρίσκουν τον τρόπο και την αμερικάνικη χείρα βοηθείας ώστε να μπουν παράνομα και να δουλέψουν φυσικά παράνομα με χαμηλό κόστος στα χωράφια. Στην επιστροφή τους, θανατώνονται από Μεξικανούς κακοποιούς που τους κλέβουν και τα λίγα έσοδα που βγάλανε. Συστήνεται λοιπόν μια επιτροπή από αμερικανούς και μεξικανούς αξιωματούχους και αποφασίζουν να βάλουν δύο κρυφούς πράκτορες στο παιχνίδι των λαθρομεταναστών, έναν από κάθε πλευρά. Τον ένα υποδύεται ο μεξικανός ηθοποιός (με μεγάλη θητεία στο Χόλιγουντ) Ricardo Montalban και τον άλλο ο αμερικανός ηθοποιός George Murphy (που αργότερα εκλέχθηκε και γερουσιαστής για έξι χρόνια). Όλα αυτά στα πρώτα 5-10 λεπτά και αμέσως σκέφτεσαι ότι θα δεις κάποια βαρετή δραματική ταινία. Από κει και πέρα όμως η ταινία παίρνει το σκοτεινό δρόμο της και με οδηγό τον οξυδερκή σκηνοθέτη Anthony Mann παρακολουθούμε το σκληρό πρόσωπο της ζωής· την εκμετάλλευση (σχεδόν κακοποίηση) των αθώων μπρασέρος, το τι κάνει κάποιος για το εύκολο κέρδος, τους μηχανισμούς που έχουν στήσει γύρω από αυτό το παράνομο κύκλωμα. Κάποια στιγμή προς το τέλος, η αληθινή ταυτότητα του αμερικανού πράκτορα θα ανακαλυφθεί και θα βρει φρικτό θάνατο, πρωτοφανούς βιαιότητας για την εποχή που γυρίστηκε το έργο.

Κάποιος είπε ότι η ταινία δεν δείχνει το αληθινό πρόβλημα των συνόρων όπως το ξέρουμε σήμερα, με το λαθρεμπόριο λευκής σαρκός, ναρκωτικών και όπλων. Ότι η συνεργασία των αμερικανών αρχών με τις «αδιάφθορες» μεξικάνικες αποτελεί σκέτη φαντασία. Σίγουρα, αλλά πάλι αποτελεί μια πολύ τολμηρή ταινία για την εποχή της, με έξοχη φωτογραφία και δυναμική σκηνοθεσία που αξίζει να ανακαλύψετε.

The Furies

Η τελευταία ταινία του ηθοποιού Walter Huston, του πατέρα του μεγάλου σκηνοθέτη John Huston. Υποδύεται έναν χήρο μεγαλο-κτηματία που έχει κερδίσει τη γη του με τα όπλα και τον εκφοβισμό. Επειδή ταξιδεύει συνέχεια, αφήνει το ράντσο του με την ονομασία The Furies στην κόρη του, που δεν μπορεί να της χαλάσει χατήρια. Έναν ρόλο γάντι για την Barbara Stanwyck· μια δυναμική γυναίκα που ξέρει τι θέλει στη ζωή της και ξέρει πώς να το παίρνει. Η συνταγή θα χαλάσει όμως όταν εμφανιστεί ένας αντίπαλος του πατέρα της και θα αρχίσουν οι οικογενειακές έριδες όταν ο ίδιος ο τρανός φέρει μια γυναίκα να ξαναπαντρευτεί. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν όταν χρειαστεί να διώξουν τους φίλους της τους Μεξικανούς από τη γη που ζούσαν τόσα χρόνια επειδή το ζητάει η τράπεζα στην οποία είναι οικογενειακά χρεωμένοι. Η ιστορία μας έχει ανατροπές και θα φέρει την κόρη αντίπαλη με τον πατέρα. Για να κερδίσει το ράντσο για την πάρτη της, θα σκεφτεί ένα σχέδιο που θα την αναγκάσει να συνεργαστεί με τον αντίπαλο του πατέρα της. Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στο οικογενειακό δράμα του μάστορα Anthony Mann που «έτυχε» να εκτυλίσσεται στην Άγρια Δύση. Επικεντρώνεται περισσότερο στην ψυχολογία των χαρακτήρων και τους διαλόγους, που οδηγούν την πλοκή και βοηθάνε στην εξέλιξη της ιστορίας παρά στηριζόμενος στην ανούσια και άνευ λόγου δράση. Ταινία με larger-than-life χαρακτήρες που δεν βλέπουμε πια στη μεγάλη οθόνη (με ελάχιστες εξαιρέσεις, αν θυμηθούμε τον κύριο Daniel Plainview).

Side Street

Η τελευταία noir ταινία του Anthony Mann το 1950, λίγο πριν αρχίσει να ασχολείται για τα επόμενα 8 χρόνια σχεδόν αποκλειστικά με το είδος του γουέστερν. Νεαρός ταχυδρόμος, παντρεμένος με εξίσου φτωχή κοπέλα, αποφασίζει να κάνει για πρώτη φορά στη ζωή του μια μικρή... ατασθαλία. Έχοντας για σκοπό να κλέψει από έναν εισαγγελέα μόνο 200 δολάρια, καταλήγει να έχει στα χέρια του 30.000 δολάρια που προέρχονταν από παράνομες δουλειές. Από τη μια μέρα στην άλλη, λοιπόν, βρίσκεται στη λάθος πλευρά του νόμου και αυτό τον οδηγάει στο μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο μπλέξιμο της ζωής του. Ένα μπλέξιμο απ' το οποίο αποφασίζει να ξεμπλέξει μόνος του και αναγκάζεται να αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματά του όντας κυνηγημένος και από τους «κακούς» και από την αστυνομία.

Η ταινία Side Street αποτελεί ένα από τα καλύτερα και ταυτόχρονα αρκετά άγνωστα αμερικάνικα νουάρ και σε μεγάλο βαθμό μού θύμησε τη Γυμνή πόλη του Dassin, με την αφήγηση στην αρχή της ταινίας δηλαδή και τη συσχέτιση των άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπους σε μία κοινή ιστορία. Και μαζί με όλα αυτά, ο Mann κινηματογραφεί τη Νέα Υόρκη έτσι όπως θα ζήλευε και ένας... Martin Scorsese. Στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι βρίσκουμε τους Farley Granger και Cathy O'Donnell που τους ξαναείδαμε μαζί να προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα πάλι σε εγκληματικό περιβάλλον στην (παρθενική) ταινία του Nicholas Ray Ο νόμος της μοίρας. Διαβάστε επιπλέον για το Side Street και στον Αναχωρητή!

Man of the West

Εβδομάδα γουέστερν για τον υπογράφοντα ήταν η βδομάδα που μας πέρασε, και η πρώτη ταινία που είδαμε ήταν Ο άνθρωπος της δύσης, ένα western με την χαρακτηριστική υπογραφή του Anthony Mann, το οποίο αποτέλεσε την τελευταία ταινία του είδους για τον σκηνοθέτη, λίγο πριν αναλάβει τα επικά δράματα. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν βρίσκουμε τον Jimmy Stewart αλλά τον Gary Cooper σε έναν ρόλο που κι αυτόν του πηγαίνει γάντι, φυσικά· αυτόν ενός αινιγματικού τύπου που περνάει από μια πόλη για να πάρει το τρένο και συστήνεται με διαφορετικά ονόματα σε αυτούς που τον ρωτάνε. Όταν μια συμμορία επιχειρήσει να ληστέψει το τρένο, θα βρεθεί μπλεγμένος και θα αναγκαστεί να αναλάβει δράση. Θα ξεμείνει όμως στην ερημιά μαζί με δύο άτυχους συνεπιβάτες, μια κοκέτα τραγουδίστρια και έναν ηλικιωμένο πολυλογά τζογαδόρο. Για να επιβιώσουν, οδεύουν προς ένα εγκαταλλειμένο καταφύφιο, μη γνωρίζονας ότι εκεί έχει στρατοπεδεύσει η συμμορία των ληστών που έχει για αρχηγό έναν παλιό του γνώριμο.

Ψυχολογικών προεκτάσεων, κυρίως, η ταινία του Μann, έτσι όπως μας είχε συνηθίσει. Ο πρωταγωνιστής έχει άσχημο παρελθόν από το οποίο θέλει να ξεφύγει αλλά δεν μπορεί. Παιχνίδια πίσω από την πλάτη, εκβιασμοί και ψυχολογική βία επικεντρώνουν το ενδιαφέρον μας στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, αφήνοντας τις σφαίρες και τα όπλα να μιλήσουν μόνο στο τέλος. Ο Lee J. Cobb σε δεύτερο ρόλο αποδεικνύει γιατί ήταν ένας από τους πιο μεγάλους ηθποποιούς.

The Naked Spur (Ο τελευταίος ζητιάνος)

Ο αγαπημένος James Stewart πρωταγωνιστεί σε ακόμα ένα western του Anthony Mann το 1953 με τον τίτλο The Naked Spur. Αυτή τη φορά τον βρίσκουμε σε έναν περισσότερο σκοτεινό και λιγότερο συμπαθητικό ρόλο ενός κυνηγού επικυρηγμένων. Πιο συγκεκριμένα, υποδύεται έναν πρώην ραντσέρη που η «αγαπητικιά» του τού 'φαγε την περουσία και βρίσκεται πλέον στο κατόπι του (άσχετου με το όλο θέμα) Robert Ryan με σκοπό να καρπωθεί την αμοιβή. Στο δρόμο του θα βρει άλλους δυο συμπαραστάτες, έναν γεράκο που αναζητά χρυσό και έναν νεαρό πρώην λοχαγό που εκδιώχθηκε από το στρατό. Το όλο ανδρικό σύμπαν επηρεάζει με την παρουσία της η νεαρή Janet Leigh, φιλενάδα και σύμμαχος του Ryan. Ο δεύτερος πάντως βρήκε ρόλο στα μέτρα του· αλαζονικός, χωρίς να έχει τίποτα να χάσει, «φιτιλιάζει» συνεχώς τους... τρεις σωματοφύλακές του προσπαθώντας να τους κάνει να φάνε ο ένας τον άλλο. Η απληστία είναι όντως αυτή που θα τους οδηγήσει στη φαγωμάρα και τελικά στην αιματωβαμένη κατάληξη, στα χνάρια της τεράστιας ταινίας Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε. Στοιχειωμένος από το παρελθόν του, ο Stewart θα βρει στο τέλος την εσωτερική δύναμη να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του. Όπως επίσης και τον Ryan, με ένα σπιρούνι!

The Tin Star (Ένας άντρας με καρδιά)

Ο σκηνοθέτης Anthony Mann είναι γνωστός κυρίως για τα western που είχε κινηματογραφήσει με πρωταγωνιστή τον James Stewart. Η χαμηλού προϋπολογισμού ταινία The Tin Star, παραγωγής 1957, τον βρίσκει σε γνώριμα λημέρια, έχοντας για πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον Henry Fonda (άλλος βετεράνος των γουέστερν). Ο οποίος Fonda υποδύεται έναν κυνηγό κεφαλών που βρίσκεται περαστικός για λίγες μέρες από μια (φαινομενικά) ήσυχη πόλη. Εκεί οι τοπικοί άρχοντες έχουν εκλέξει ως σερίφη έναν νεαρό (Anthony Perkins) ο οποίος όμως είναι ανέμπειρος και έρμαιο των διαθέσεων του τραμπούκου της πόλης. Με τη βοήθεια του πολύπειρου Fonda, ο Perkins θα μάθει να έχει αυτοπεποίθηση και θάρρος, θα μάθει να χειρίζεται σωστά το όπλο αλλά, κυρίως, να χειρίζεται επικίνδυνες καταστάσεις. Ο χαρακτήρας του νεαρού σερίφη θα σμιλευθεί σωστά και το τέλος θα τον βρει έτοιμο να αντιμετωπίσει την αδιαφορία της αριστοκρατίας, τη φυγή της αρραβωνιαστικιάς του και την ψυχολογική πίεση των τραμπούκων καουμπόιδων.