How to Steal a Million

Ευδιάθετη, κωμική, ελαφριά ταινία γύρω από μια ληστεία ενός διάσημου γλυπτού από ένα καλά φυλασσόμενο μουσείο. Χρέη ληστή αναλαμβάνει ο Peter O'Toole με την παρότρυνση και βοήθεια της Audrey Hepburn. Η δεύτερη το θέλει ώστε να μην ανακαλυφθεί ότι είναι... πλαστό! Καθώς αποτελεί μέρος της μεγάλης συλλογής του πατέρα της που δεν κάνει τίποτ' άλλο παρά να «δημιουργεί» πλαστά έργα τέχνης. Η ταινία How to Steal a Million είναι μια από τις τελευταίες δουλειές του μεγάλου William Wyler και ίσως περνούσε απαρατήρητη αν δεν έπαιζε η Hepburn. Αυτή η γλυκύτατη και πανέμορφη φατσούλα αιχμαλωτίζει το βλέμμα μας και δεν μπορούμε να πούμε άσχημα λόγια. Για τους θεατές θηλυκού γένους υπάρχει ο Ο'Toole με τα πανέμορφα γαλάζια μάτια. Συνδυασμός λοιπόν που εγγυάται την επιτυχία. Όπως επίσης δεν θα περάσουν απαρατήρητες οι φανταστικές δημιουργίες του Ζιβανσί. Προσθέστε και τη συμμετοχή των Eli Wallach, Charles Boyer και Hugh Griffith στους δευτεραγωνιστικούς ρόλους, με τον τελευταίο στο ρόλο του πατέρα να κλέβει ενίοτε την παράσταση. Feel-good ταινία, με ωραίους διαλόγους και εγγυημένο χάπι-εντ, μια κλασική ταινία για όλη την οικογένεια.

Paris–When It Sizzles (Καυτό Παρίσι)

Κακομαθημένος σεναριογράφος, που έχει μάθει να ζει σαν ζεν πρεμιέ, έχει αναλάβει να γράψει το σενάριο μιας καινούριας ταινίας. Όμως 48 ώρες πριν το παραδώσει στον παραγωγό του, δεν έχει γράψει ούτε μία γραμμή. Βρίσκει μια δακτυλογράφο και μαζί περνάνε το Σαββατοκύριακό τους προσπαθώντας να βρούνε την ιστορία και τη δράση της. Και αυτό που παρακολουθούμε εν τέλη είναι και η προσπάθεια συγγραφής του σεναρίου και η φανταστική ιστορία που έχει για πρωταγωνιστές -ποιους άλλους;- τους εαυτούς τους. Δέκα χρόνια μετά την Sabrina, οι William Holden και Audrey Hepburn ξανασυναντιούνται επί σκηνής σε μια κωμωδία με πολύ μπλα-μπλα, εντελώς προβλέψιμη αλλά και με κάποια στιγμιότυπα που διασώζουν την κατάσταση. Μπορεί να είχε καλύτερη τύχη αν βρισκόταν κάποιος άλλος στην καρέκλα του σκηνοθέτη από τον επαγγελματία Richard Quine, αλλά τι να πει κανείς. Η ταινία Paris–When It Sizzles εν τέλη παρακολουθείται μόνο από τους φαν του παλιού κινηματογράφου και της κυρίας Hepburn, που για άλλη μια φορά είναι εκθαμβωτική. Προσθέστε και τα ενδιαφέροντα γκεστ περάσματα από την Marlene Dietrich και κυρίως του Tony Curtis σε χαζό ρόλο διακωμώδησης.

Love in the Afternoon (Άριαν)

Ταινία με την υπογραφή του Billy Wilder δεν μπορεί να είναι κακή. Μπορεί να μην είναι και κανένα αριστούργημα, παρά ταύτα το Love in the Afternoon παρακολουθείται ευχάριστα και σε σημεία είναι παραπάνω από γοητευτική, με τους δύο σταρ να «είναι όλη η ταινία» και το γλυκό μουτράκι και τα τερτίπια της Audrey Hepburn να επιρεάζει τον ακαταμάχητο αμερικανό γόη Gary Cooper. Η διαφορά ηλικίας είναι όντως αρκετά μεγάλη μεταξύ των δυό τους, αλλά στο κάτω της γραφής δεν πειράζει. Αυτό που μετράει είναι μια καλή ιστορία και πόσο πετυχημένα και όμορφα την πλασάρεις. Σ' αυτόν τον τομέα ο Wilder ήταν ιδανικός. Εξάλλου, εδώ βρίσκουμε τον σκηνοθέτη να συνεργάζεται στο σενάριο για πρώτη φορά με τον I.A.L. Diamond, τον σεναριογράφο με τον οποίο θα συνυπογράψει τα επόμενα αριστουργήματά του. Τον πατέρα-ντετέκτιβ της Hepburn υποδύεται ο παλαίμαχος Γάλλος ηθοποιός Maurice Chevallier που είχε αξιόλογη καριέρα στο Χόλιγουντ τη δεκαετία του '30.

The Nun's Story (Η ιστορία μιας μοναχής)

Η Ιστορία μιας μοναχής θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται η ιστορία μιας νεαρής που ήθελε να γίνει μοναχή, που θα πήγαινε στο Κονγκό για να βοηθήσει στο εκεί ανθρωπιστικό έργο, αλλά στην πορεία καταλαβαίνει ότι την ενδιαφέρει περισσότερο η ανακούφιση και οι υπηρεσίες που προσφέρει στους αρρώστους ως νοσοκόμα παρά ως μοναχή. Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Kathryn Hulme, η ταινία του Fred Zinnemann είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς του 1959, που είχε καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία. Αν και μεγάλη σε διάρκεια (σχεδόν 150 λεπτά) δεν την βαριέσαι λεπτό. Η φυσιογνωμία της Audrey Hepburn, εξάλλου, μαγνητίζει το βλέμμα και παρακολουθείς με ευχαρίστηση το δικό της... δράμα. Είναι επίσης μια ευκαιρία, για όσους δεν ξέρουν, να δουν όλα τα στάδια που περνάει μια καλόγρια· από την εισαγωγή στο τάγμα, την περίοδο της εκπαίδευσης ως δόκιμη, την προσωρινή ορκωμοσία ως μοναχή για τρία χρόνια, την τελική ορκωμοσία, που γίνεται μοναχή διά παντός και στο τέλος η... εθελούσια έξοδος! Όλα αυτά κάτω από το σχεδόν ντοκυμαντερίστικο βλέμμα του Zinnemann, ο οποίος παρατηρεί και δεν επεμβαίνει. Οχτώ υποψηφιότητες για όσκαρ για αυτήν την σιωπηλή όπως η πρωταγωνίστρια ταινία (σχεδόν κατανυκτική), χωρίς τα γνωστά κλισέ και τις υπερβολές που έχουμε δει σε ταινίες ανάλογου θέματος.

The Unforgiven (Οι ασυγχώρητοι)

Όχι του Clint Eastwood, αλλά του John Huston, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, μια ταινία του Burt Lancaster και της ομάδας παραγωγής του, την Hecht-Hill-Lancaster. Πέρα από τον πρωταγωνιστή της και αρχηγό της οικογένειας γελαδάρηδων, η ταινία The Unforgiven περιλαμβάνει την Audrey Hepburn σε εντελώς ασυνήθιστο για αυτήν ρόλο και περιβάλλον (αυτό της άγριας δύσης) ως υιοθετημένη κόρη. Συναντάμε επίσης την πάλαι ποτέ σταρ της βωβής εποχής, την Lilian Gish στο ρόλο της μάνας που κρατάει σε ισορροπίες το σπίτι και τον Audie Murphy σε ακόμα έναν ρόλο καουμπόι, παίζοντας τον αδερφό του Λάνκαστερ. Αυτή η οικογένεια γελαδάρηδων έρχεται αντιμέτωπη με έναν γέρο παρείσακτο που προσπαθεί να πάρει εκδίκηση για κάτι που έγινε στο παρελθόν, κάτι για το οποίο μόνο η μάνα γνωρίζει.

Σε χαμηλούς τόνους και ρυθμούς κυλάει το πρώτο μισό της ταινίας, συστήνοντάς μας την οικογένεια και τις συνήθειές της. Η αποκάλυψη του μυστικού της οικογένειας όμως θα περιπλέξει τα πράγματα και θα βγάλει στη φόρα το ρατσιστικό μένος της τοπικής κοινωνίας. Η οικογένεια θα βρεθεί αντιμέτωπη στο τέλος με του Ινδιάνους που θα ζητήσουν τα... «πατρογονικά» τους δικαιώματα, με παρόμοιο τρόπο όπως ο John Wayne στην Αιχμάλωτη της ερήμου. Μόνο ο Huston θα μπορούσε να προκαλέσει με μια τέτοια ταινία εν έτη 1960 (ίσως και ο Samuel Fuller), αλλά κι αυτός έμπλεξε με τις ιδιαιτερότητες των παραγωγών. Έτσι η ταινία αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην δράση και στο ιδιαίτερα προκλητικό της θέμα, αφήνοντας στο τέλος μια μέτρια γεύση.

Breakfast At Tiffany's

Βασισμένη στην πετυχημένη νουβέλα του Truman Capote, η ταινία Πρόγευμα στο Τίφανις του 1961 έχει μικρή (δυστυχώς) σχέση με το βιβλίο. Καταρχάς, ο Capote πούλησε τα δικαιώματα του βιβλίου στην Paramount με προϋπόθεση το ρόλο της Holly να πάρει η Marilyn Monroe. Αντ' αυτού, φέρανε την Audrey Hepburn (καθόλου άσχημα, βεβαίως-βεβαίως) αλλά οι αλλαγές στο σενάριο άρχισαν να δίνουν και να παίρνουν (προσθήκη κάποιων χαρακτήρων, χολιγουντιανό χάπι-εντ κλπ), φτάνοντας στο τέλος η ταινία απλώς να βασίζεται (νοερά) στο βιβλίο. Παρόλο αυτά, η Hepburn σαν αφελής, εκκεντρική και ατίθαση κοσμοπολίτισσα είναι θεϊκή σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς της ρόλους, το Moon River του Mancini είναι πλέον ένα κλασικό τραγούδι και ο Mickey Rooney είναι όλα τα λεφτά στο ρόλο του κινέζου συγκατοίκου (και ας κατηγορήθηκε η ταινία για την αφελή/γραφική παρουσίαση της κινέζικης εθνικότητας). Περαιτέρω σχόλια δεν χρειάζεται μια κλασική ταινία, εκτός από το να αναφέρω ότι θα ήταν πολύ καλύτερη αν είχε κάποιον πιο μεγάλο σταρ για δευτεραγωνιστή στη θέση του (σχεδόν άγνωστου) George Peppard.

Sabrina (Γλυκειά μου Σαμπρίνα)

Ένα χρόνο μετά τη μεγάλη επιτυχία (και το αγαλματάκι του θείου Όσκαρ) των Διακοπών στη Ρώμη, η Audrey Hepburn επιστρέφει στο σελιλόιντ υπό τις οδηγίες του μεγάλου Billy Wilder, αυτή τη φορά για το έργο Sabrina. Στο πλευρό της βρίσκονται δύο άλλοι βραβευμένοι εκείνη την εποχή ηθοποιοί, ο Humphrey Bogart και ο William Holden, που υποδύονται δύο πλούσια αδέρφια, εντελώς διαφορετικά το ένα από τ' άλλο. Αυτή είναι κόρη του σωφέρ τους και ερωτευμένη (από πάντα ήταν δηλαδή) με τον playboy που υποδύεται ο Holden χωρίς αυτός φυσικά να δίνει καμιά σημασία στην ύπαρξή της. Ο άλλος (Bogart) είναι εργασιομανής μέχρι τελικής πτώσης και δεν βρίσκει χρόνο για γυναικοδουλειές. Η λύση στην ερωτική της απογοήτευση λέγεται Παρίσι όπου και τη στέλνει ο πατέρας της για να σπουδάσει τα μυστικά της κουζίνας και να γίνει σεφ. Όταν επιστρέψει, θα επιστρέψει με στυλ και άποψη που δεν θα μείνει απαρατήρητη από κανέναν αδερφό. Παρόλο που η ταινία διαθέτει μια μετρίου ενδιαφέροντος ιστορία (λέω γω), βλέπεται με πολύ περισσότερο ενδιαφέρον γιατί έχει μια νοσταλγική διάθεση που πηγάζει από το παλιό καλό Χόλιγουντ, δηλαδή το εξαιρετικό καστ και το σκηνοθετικό άγγιγμα του Wilder. Ήξερε αυτός ο άνθρωπος να φτιάχνει ταινίες που σ' αρέσει να τις βλέπεις ξανά και ξανά.

Roman Holiday (Διακοπές στη Ρώμη)

Με την πρώτη (ουσιαστικά) πρωταγωνιστική της εμφάνιση το 1953, η Audrey Hepburn έγινε παγκοσμίως γνωστή και τσίμπησε το Όσκαρ α' γυναικείου ρόλου με την πρώτη. Υποδυόταν μια σύγχρονη πριγκίπισσα που επαναστατεί κατά της βασιλικής καταπίεσης. Αψηφώντας τα πρωτόκολλα και... τους πάντες, το σκάει για να κάνει πραγματικές Διακοπές στη Ρώμη. Εκεί γνωρίζει τον Gregory Peck, έναν αμερικανό δημοσιογράφο που ψάχνει την αποκλειστική είδηση, ενώ κρύβει ο ένας απ' τον άλλο την πραγματική τους ταυτότητα.

Το άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο της ταινίας πέρα από την Hepburn βεβαίως-βεβαίως είναι η ιστορική βόλτα στην αιώνια πόλη πάνω στη βέσπα. Κάτι που διαφήμισε βοήθησε και την ιταλική εταιρεία κατασκευής της και την έκανε διάσημη παγκοσμίως. Όσον αφορά την ταινία πάντως, πρόκειται για μια χαριτωμένη ξενάγηση στη Ρώμη, έναν ευχάριστο ταξιδιωτικό οδηγό χάρη στο ανάλαφρο άγγιγμα του William Wyler, που φαίνεται ήθελε να κινηματογραφήσει τη Ρώμη έτσι όπως θα την έβλεπε ένας τουρίστας.

Να σημειώσουμε το γεγονός ότι το σενάριο της ταινίας έγραψε ο Dalton Trumbo αλλά, λόγω της εμπλοκής του με τη Μαύρη Λίστα του γερουσιαστή Μακάρθι, το έδωσε στον Ian McLellan Hunter, ο οποίος κέρδισε και το βραβείο όσκαρ καλύτερου σεναρίου. Στην απονομή του 1993 όμως αποκαταστάθηκε η ιστορία, βραβεύοντας μετά θάνατον τον Trumbo, δίνοντας το βραβείο όσκαρ για την εν λόγω ταινία στη χήρα γυναίκα του.