The Black Orchid

Χήρα αυτή (Σοφία Λόρεν) με ένα αγόρι που μπαινοβγαίνει στο αναμορφωτήριο, χήρος αυτός (Άντονι Κουίν) με μια κόρη που ετοιμάζεται να παντρευτεί. Ιταλοαμερικανοί και οι δυο με κοινούς φίλους, το φλερτ δεν θα αργήσει να ξεκινήσει με τον γελαστό και χαρωπό Κουίν να προσπαθεί να διώξει τη θλίψη της Λόρεν, της επονομαζόμενης και Μαύρης Ορχιδέας. Σ'αυτή την αμερικανική παραγωγή του Carlo Ponti, ο Martin Ritt σκηνοθετεί λιτά και... απέριττα την μόλις 23 χρονών Λόρεν, ανακατεύει γνωστά θέματα γύρω από την παντρειά και τα παιδιά, προσθέτει ένα οιδιπόδειο μπλέξιμο με την κόρη και μας δίνει μια απλή αλλά ενδιαφέρουσα ταινία γύρω από συνηθισμένα (ή μπορεί και όχι) οικογενειακά προβλήματα. Κάτι σαν απλό μάθημα ζωής μέσα από το πρίσμα εκείνης της εποχής, της χρονιάς του 1958.

Με το που έγινε γνωστή η Ιταλίδα καλλονή στις ΗΠΑ με το Παιδί και το δελφίνι, αμέσως την πλαισιώσανε δίπλα στους μεγάλους σταρ, βλέπε Κάρι Γκραντ (δύο φορές), William Holden και Anthony Quinn (επίσης δις).

Matrimonio all’italiana (Γάμος α λα Ιταλικά)

Μετά το Διαζύγιο α λα ιταλικά ήρθε ο Γάμος α λα ιταλικά, και μεις νομίζαμε ότι θα βλέπαμε άλλη μια κωμωδία με τον Marcello Mastroianni να κοντράρεται τη Σοφία Λόρεν αυτή τη φορά. Τελικά, πρόκειται για ένα ιταλικό μελό, με αρκετές δόσεις χιούμορ που ανακουφίζουν κάπως το δράμα. Η πρώην πόρνη Λόρεν που βρίσκει τον άντρα της ζωής της στο πρόσωπο του Μαστρογιάννη, δεν έχει υπολογίσει ότι αυτός τη θέλει για ερωμένη κι όχι για σύζυγο. Τα χρόνια περνούν, τα μαλλιά γκριζάρουν και η σχέση δεν προχωράει. Όταν, χρόνια μετά, αυτός θελήσει να παντρευτεί μια πολλή νεότερη, αυτή θα βρεθεί «ετοιμοθάνατη» στο κρεβάτι του πόνου κι έτσι ο Μαστρογιάννη θα αναγκαστεί να την παντρευτεί. Και η ιστορία και τα μπερδέματα μόλις θα έχουν αρχίσει. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι «όλα τα λεφτά» σ’αυτή την κλασική ταινία του Βιτόριο Ντε Σίκα, που έχει πολλή αγάπη και μίσος, χαρές και λύπες και πολλές... φωνές. Το ιταλικό ταπεραμέντο σε όλο του το μεγαλείο. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι ξανασυναντιέται στο πλατό πάλι σε ταινία του Ντε Σίκα, ένα χρόνο μετά το «Χθες, σήμερα, αύριο». Η Λόρεν κέρδισε μια υποψηφιότητα για όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου στα βραβεία του ’65 και η ταινία ήταν υποψήφια για το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα βραβεία του ’66! Βασίστηκε στο θεατρικό "Filomena Marturano" που έγραψε ο ναπολιτάνος Eduardo De Filippo, το οποίο είχε μεταφερθεί στον κινηματογράφο το 1950 στην Αργεντινή.

Houseboat (Σπίτι πάνω σε βάρκα)

Όταν ακούς ότι στο έργο Houseboat παίζουν οι Cary Grant και Sophia Loren, δεν χρειάζεσαι και περισσότερα σχόλια. Πρόκειται για ρομαντική κομεντί, φυσικά, με τον πατέρα τριών μικρών και αποξενωμένων τέκνων να αναλαμβάνει την επιμέλεια μετά το χαμό της μητέρας τους, να βρίσκει κατά λάθος για κουβερνάντα την ιταλίδα Loren, η οποία πρόκειται για πλουσιοκόριτσο που το έσκασε από το σπίτι της και δεν ξέρει να κάνει ούτε μια δουλειά! Ύστερα από διάφορες συγκυρίες θα καταλήξουν στο πλωτό σπίτι του τίτλου και, παρόλο την ανικανότητά της, η Loren θα παραμείνει στο σπίτι επειδή θα φέρει τη «χημεία» που θα δέσει την προβληματική οικογένεια. Πρόκειται για ένα ελαφρύ εργάκι, παρόλο τις κάποιες «βαριές» στιγμές του, στο οποίο απολαύσαμε την καλή χημεία των δύο (αρκετά ηλιοκαμένων) μεγάλων σταρ! Τα κουτσουμπολιά της εποχής ήθελαν το κινηματογραφικό ζεύγος να είναι ζευγάρι και εκτός πλατώ, μέχρι τη στιγμή που η Λώρεν παντρεύτηκε τον ιταλό παραγωγό Κάρλο Πόντι.

La Ciociara (Η ατιμασμένη/Δύο γυναίκες)

Το σκληρό πρόσωπο του πολέμου μέσα από την απλή ιστορία των ανθρώπων που προσπαθούσαν να επιβιώσουν στο βομβαρδισμένο τοπίο. Μη σας ξεγελάει η ομορφιά της Σοφία Λώρεν (che bellezza!). Όλα θα κυλάνε υπερβολικά ήρεμα και αρκετά εύκολα για τη μάνα και την κόρη, οι Δύο γυναίκες που θα αφήσουν τη Ρώμη και θα πάρουν κυριολεκτικά τα βουνά για να επιβιώσουν. Το τέλος θα έρθει σα γροθιά στο στομάχι και θα σας αφήσει σύξυλους. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του Vittorio de Sica. Επειδή ο πόλεμος δεν είναι καθόλου όμορφος και έχει θύματα από όλες τις μεριές. Χαρακτηριστική εμφάνιση από τον νεαρό Jean-Paul Belmondo, σε μια από τις οχτώ(!) ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε εκείνη τη χρονιά και έγινε αμέσως σταρ πανευρωπαϊκής εμβέλειας. Η Λώρεν κέρδισε επάξια όλα τα βραβεία που βρήκε μπροστά της: το βραβείο ερμηνείας στις Κάννες, στην Αγγλία το BAFTA, στην Ιταλία φυσικά, αλλά και το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου, που δόθηκε για πρώτη φορά σε γυναίκα σε μη αγγλόφωνη ταινία. Classico!

Boy on a Dolphin (Το παιδί και το δελφίνι)

Να πούμε, κατ' αρχάς, ότι η ταινία Boy on a Dolphin είναι αρκετά μέτρια, για να μην πούμε αδιάφορη κι αυτό για διάφορους λόγους: α) για τις μετριότατες ερμηνείες, β) για το απλοϊκό σενάριο και γ) για την άνευρη σκηνοθεσία. Τη σήμερον ημέρα, η ταινία παρακολουθείται για... τουριστικούς/αρχαιολογικούς λόγους και μόνο. Και αυτό διότι είναι εξ ολοκλήρου γυρισμένη στην Ελλάδα και ειδικότερα στα πιο διάσημα τουριστικά μέρη της χώρας μας. Η δράση εκτελίσσεται στην Ύδρα, αλλά οι πρωταγωνιστές προλαβαίνουν να κάνουν μια στάση στην Ακρόπολη των Αθηνών, στο θέατρο της Επιδαύρου, στα Μετέωρα, ακόμα και στα «Αστέρια» της Γλυφάδας! Πρόκειται πάντως για την πρώτη αμερικανική παραγωγή που ήρθε στη χώρα μας για γυρίσματα και αποτέλεσε την αφετηρία για τις επόμενες που ακολούθησαν. Αποτέλεσε επίσης την πρώτη εμφάνιση της Sophia Loren σε αμερικανικό έργο, υποδυόμενη εδώ την ελληνίδα καταδύτρια. Η οποία βρίσκει στο βυθό ένα διάσημο άγαλμα της αρχαιότητας, το «παιδί και το δελφίνι». Για αυτό θα ενδιαφερθεί ένας αμερικανός αρχαιολόγος που υποδύεται ο Alan Ladd και ένας διάσημος αρχαιοκάπηλος με το παρουσιαστικό του Clifton Webb, ο οποίος θα κερδίσει στην αρχή την εύνοια της Loren αλλά τον τελευταίο λόγο θα έχει ο... έρωτας. Ε, τι νομίζατε;