Blithe Spirit (Πονηρό πνεύμα)

Ο Rex Harrison είναι χήρος από την πρώτη του γυναίκα και ξαναπαντρεμένος. Διοργανώνει ένα περίεργο σουαρέ με ένα φιλικό ζευγάρι και μία μέντιουμ, την οποία θέλουν να διακωμωδήσουν και να πάρει ιδέες για να γράψει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Μόνο που τελικά θα έρθει από το υπερπέραν η πρώην του γυναίκα, την οποία θα βλέπει μόνο αυτός και θα κάνει τη ζωή του ζευγαριού άνω-κάτω. Αυτό είναι εν ολίγοις το έργο Blithe Spirit που σκηνοθέτησε ο David Lean το 1945 και ήταν βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό του Noel Coward. Πρόκειται για μια κωμωδία της οποίας το φανταστικό στοιχείο δίνει την ευκαιρία στον Coward να παίξει με τις συζυγικές σχέσεις και να γράψει απίστευτους διαλόγους και ατάκες. Οι παρεξηγήσεις και οι συζυγικές ζήλιες δίνουν και παίρνουν και οι λίγες πινελιές μαύρου χιούμορ εμπλουτίζουν περισσότερο το κλασικό αυτό έργο. Ο μετέπειται σκηνοθέτης Ronald Neame βοήθησε τον Lean στη συγγραφή του σεναρίου, ο Coward έδωσε και τη φωνή του για μια μικρή αφήγηση, ο Rex Harrison έχει το τυπικό βρετανικό στυλ, αλλά η Margaret Rutherford είναι αυτή που ξεχωρίζει ως μέντιουμ με την ανεπανάληπτη σπιρτόζικη ερμηνεία της. Η ταινία κέρδισε ένα όσκαρ για τα ειδικά εφέ.

Paris–When It Sizzles (Καυτό Παρίσι)

Κακομαθημένος σεναριογράφος, που έχει μάθει να ζει σαν ζεν πρεμιέ, έχει αναλάβει να γράψει το σενάριο μιας καινούριας ταινίας. Όμως 48 ώρες πριν το παραδώσει στον παραγωγό του, δεν έχει γράψει ούτε μία γραμμή. Βρίσκει μια δακτυλογράφο και μαζί περνάνε το Σαββατοκύριακό τους προσπαθώντας να βρούνε την ιστορία και τη δράση της. Και αυτό που παρακολουθούμε εν τέλη είναι και η προσπάθεια συγγραφής του σεναρίου και η φανταστική ιστορία που έχει για πρωταγωνιστές -ποιους άλλους;- τους εαυτούς τους. Δέκα χρόνια μετά την Sabrina, οι William Holden και Audrey Hepburn ξανασυναντιούνται επί σκηνής σε μια κωμωδία με πολύ μπλα-μπλα, εντελώς προβλέψιμη αλλά και με κάποια στιγμιότυπα που διασώζουν την κατάσταση. Μπορεί να είχε καλύτερη τύχη αν βρισκόταν κάποιος άλλος στην καρέκλα του σκηνοθέτη από τον επαγγελματία Richard Quine, αλλά τι να πει κανείς. Η ταινία Paris–When It Sizzles εν τέλη παρακολουθείται μόνο από τους φαν του παλιού κινηματογράφου και της κυρίας Hepburn, που για άλλη μια φορά είναι εκθαμβωτική. Προσθέστε και τα ενδιαφέροντα γκεστ περάσματα από την Marlene Dietrich και κυρίως του Tony Curtis σε χαζό ρόλο διακωμώδησης.

In Which We Serve (Ναυάγιο στα νερά της Κρήτης)

Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας θέλει να διαφημίσει δείξει την τοποθεσία που λαμβάνουν χώρα τα δρώμενα της πρώτης σκηνοθετικής δουλειάς του David Lean. Μια δουλειά όμως που ανήκει περισσότερο στον θεατρικό συγγραφέα, ηθοποιό και μουσικο-συνθέτη (και... σερ) Noël Coward, ο οποίος ήταν ο κύριος δημιουργός της ταινίας. Η έμπνευση ήρθε μετά την παρότρυνση του Churchill προς τον φίλο του τον Coward να γυρίσει μια ταινία με θέμα τον καπετάνιο Louis Mountbatten και τη Μάχη της Κρήτης για να νιώσει ότι προσφέρει κι αυτός από τη μεριά του κάτι στον πόλεμο (τον 2ο).

Η ταινία λοιπόν In Which We Serve αφηγείται μια (ημι-ρεαλιστική) ιστορία για τη ναυάγηση ενός βρετανικού καταδρομικού στα ανοιχτά της Κρήτης και την προσπάθεια των επιζώντων να περάσουν στη νότια πλευρά του νησιού με τη βοήθεια των Κρητικών, χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι οι Γερμανοί. Η όλη ταινία έχει ενδιαφέρον και ειδικότερα οι σκηνές με τους κρητικούς κάνουν τον Έλληνα να νιώθει... ελληνάρας! Η ταινία όμως παίρνει μεγαλύτερες συγκινητικές διαστάσεις με τη χρήση των αναπολήσεων των βρετανών και των φλας-μπακ που παρακολουθούμε από τις ειρηνικές στιγμές με τις οικογένειές τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Μια από τις καλύτερες ταινίες της —φτωχής σε κορυφαίες ταινίες, συγκριτικά με άλλες— χρονιάς του 1942.