Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Greer Garson. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Greer Garson. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011

Random Harvest

Λοχαγός με αμνησία από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το σκάει από το άσυλο, γνωρίζει νεαρά τραγουδιάρα, ερωτεύονται, παντρεύονται και ζουν ευτυχισμένα τρία χρόνια μαζί. Όταν θα πάει στο Λίβερπουλ για μια δουλειά, θα έχει ένα ατύχημα, το οποίο θα τον συνεφέρει από την αμνησία αλλά ταυτόχρονα θα ξεχάσει τα τελευταία τρία χρόνια! Το μόνο που θα έχει πάνω του την ώρα του ατυχήματος θα είναι το κλειδί του σπιτιού του, για το οποίο όμως δεν θυμάται τίποτα και κανέναν. Ο αγνοούμενος λοχαγός θα επιστρέψει στην οικογένειά του και θα επανέλθει στην «κανονική» ζωή και μεις μένουμε καθηλωμένοι στη θέση μας για να δούμε πώς θα εξελιχθεί η ιστορία. Τα χρόνια περνάνε και τίποτα δεν προϊδεάζει ότι θα αλλάξει κάτι. Μόνο που ο σκηνοθέτης κρατάει άλλη μια ανατροπή για το τέλος, για να μας εξιτάρει αλλά και να οδηγήσει σιγά-σιγά την πλοκή προς την τελική επανασύνδεση. Το αν η πρώτη ανατροπή σας θυμίσει λίγο το An affair to remember, έτσι όπως συμβαίνει εξίσου αναπάντεχα και χωρίζει τους δύο πρωταγωνιστές, είναι προς συζήτηση. Ή μπορεί να σας θυμήσει το πιο κωμικό I Love You Again, στο οποίο ο William Powell ξυπνάει κι αυτός από αμνησία και γίνεται... ο προηγούμενος εαυτός του!

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βαρύγδουπο ρομαντικό δράμα. Το Random Harvest έχει γενναίες δόσεις μελοδράματος, αλλά και δύο αγαπημένους πρωταγωνιστές, τον παλαίμαχο Ronald Colman (σταρ από την εποχή του βωβού που η έλευση του ήχου δεν πτόησε την καριέρα του χάρη στην πανέμορφη χροιά της φωνής του) και το νέο αστέρι που άκουγε στο όνομα Greer Garson. Πολλές υποψηφιότητες για όσκαρ, η μοναδική του σκηνοθέτη Mervyn LeRoy, αλλά δεν απέσπασε κανένα. Πιστεύω ότι αν δεν υπήρχε το αντίπαλο Mrs. Miniver του William Wyler, αυτή θα ήταν η νικήτρια ταινία της χρονιάς. Η Greer Garson κέρδισε το όσκαρ α’ γυναικείας ερμηνείας για την ταινία του Wyler. Σημειωτέον, είχε έξι υποψηφιότητες μέσα στην εφταετία 1939–1945, οι πέντες συνεχόμενες την πενταετία '41–'45.

Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010

Madame Curie


Η ταινία μας εδώ δεν αποτελεί μια βιογραφία της Madame Curie. Έχει ως αφετηρία το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, όπου η πολωνέζα φοιτήτρια Marie Skłodowska δείχνει το ταλέντο της, γνωρίζεται με τον Pierre Curie, δουλεύει στο εργαστήριό του και αναπτύσσεται μεταξύ τους ένα ιδιόμορφο ειδύλλιο. Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Mervyn LeRoy βασίστηκε στο βιβλίο της δεύτερης κόρης του ζευγαριού Ève Curie, αλλά αρκετές σκηνές λείπουν και πολλές άλλες δραματοποιήθηκαν έτσι ώστε να πιάσει τα... στάνταρ του Χόλιγουντ! Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται φυσικά στην ανακάλυψη του ράδιου και στην επίπονη προσπάθεια απομόνωσής του. Η πολύ καλή ηθοποιός Greer Garson με τις εκλεκτικές επιλογές της ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχοντας στο πλευρό της τον Walter Pidgeon, αποτελώντας ένα πετυχημένο κινηματογραφικό ζευγάρι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, μετά την Κυρία Μίνιβερ του '42. Εφτά υποψηφιότητες για όσκαρ κέρδισε η ταινία, κανένα βραβείο όμως.

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010

Goodbye, Mr. Chips (Αντίο, ωραία νιάτα)

Μια βιογραφική ταινία για ένα... μη υπαρκτό πρόσωπο. Το μυθιστόρημα που έγραψε μέσα σε τέσσερις(!) μέρες ο James Hilton, μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Sam Wood. Η ταινία λεγόταν Goodbye, Mr. Chips. Παρακολουθούμε διάφορα κομβικά σημεία της ζωής του κυρίου Chipping (χαϊδευτικά Chips) από τη στιγμή που πηγαίνει να δουλέψει ως καθηγητής στο ιστορικό σχολείο αρρένων Brookfield, όντας μόλις είκοσι χρονών, ως το θάνατό του 63 χρόνια μετά! Φυσικά και η ταινία δεν επικεντρώνεται σε κάποιο γεγονός, αλλά παρακολουθούμε εν τάχει κάποια κομβικά σημεία· την πρώτη του μέρα στη δουλειά, τη γνωριμία του με τη γυναίκα της ζωής του, το βαλς στη Βιέννη, μαθαίνουμε γιατί λένε το Δούναβη γαλάζιο. Τα χρόνια περνάνε, τα παιδιά μεγαλώνουν, νέες γενιές έρχονται στη θέση των παλιοτέρων, ο ίδιος όμως παραμένει στη θέση του σταθερός ακόμα και στη διάρκεια του Α' παγκοσμίου πολέμου, όταν όλοι βρίσκονται στο μέτωπο και η χώρα βομβαρδίζεται, το μάθημα όμως συνεχίζεται.

Ιστορική, κλασική ταινία της δεκαετίας του '30, παρακολουθείται παραπάνω από ευχάριστα, παρόλο τα 71 χρόνια που έχουν περάσει. Κάποια πράγματα είναι διαχρονικά όπως είναι η σχέση των μαθητών με το σχολείο και τους διδάσκοντες, η μοναξιά, ο έρωτας και η απώλεια, και αυτό φαίνεται και σ'αυτήν την ταινία. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο νεαρός Robert Donat (που πρωτογνωρίσαμε στα 39 σκαλοπάτια του Χίτσκοκ), στον πιο διάσημο ρόλο της καριέρας του, κερδίζει το όσκαρ α' ανδρικού ρόλου. Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας υποδύεται τον ηλικιωμένο και είναι φορτωμένος με μπόλικο μέικ-απ και μεγάλα μουστάκια. Η ταινία απέσπασε άλλες έξι υποψηφιότητες, αλλά δεν είχε μεγάλη τύχη επειδή εκείνη ήταν η χρονιά του Όσα παίρνει ο άνεμος.