Dr. Stangelove

Την εποχή που ανακαλύπταμε το κλασικό παρελθόν του κινηματογράφου, την εποχή που περιμέναμε την νέα (και τελευταία τελικά) ταινία του Stanley Kubrick, γνωρίσαμε τον Dr. Strangelove σε μια προβολή από την κινηματογραφική ομάδα της Αγγλικής Φιλολογίας Φιλοσοφικής. Παρέα με τον Κωνσταντίνο από Κοζάνη που είχε φανταρική άδεια! Η ταινία με τον τίτλο/σιδηρόδρομο: Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb. Εδώ μπορούμε να πούμε ότι η ελληνική μετάφραση ήταν εύστοχη: ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα!

Υ.Γ.: Και μια βδομάδα μετά από αυτές τις αναρτήσεις, βρήκα το εισιτήριο αυτής της προβολής, καταχωνιασμένο στο βάθος της ντουλάπας μου σε μία σακούλα με διάφορα αντικείμενα του παρελθόντος! Έγιναν και οι απαραίτητες διορθώσεις στο κείμενο, φυσικά, επειδή η μνήμη μου δεν είναι να την εμπιστεύεσαι!

The Long Goodbye (Μια σφαίρα, ένα αντίο)

Μετά την επιτυχία του MASH, ο Robert Altman γυρνούσε τη μια ταινία μετά την άλλη τη δεκαετία του '70 και ενεπλακόταν με όλα τα κινηματογραφικά είδη. Μια από αυτές ήταν το The Long Goodbye του 1973 το οποίο βασίστηκε στην ομότιτλη νουβέλα του Raymond Chandler. Αλλά όπως και στις άλλες ταινίες του σκηνοθέτη, έτσι και δω ο Altman δεν δίνει σημασία στις κινηματογραφικές ταμπέλες. Το αποτέλεσμα δηλαδή απέχει από το να χαρακτηριστεί ένα καθαρόαιμο νουάρ και καλύτερα να πούμε ότι είναι απλά μια ταινία του Altman. Δηλαδή, με τα χαρακτηριστικά του ατμοσφαιρικά πλάνα και την καλή σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Αλλά επειδή είναι και ένα νεονουάρ, το μπλέξιμο του πρωταγωνιστή αλλά και του θεατή που δεν καταλαβαίνει πολλά είναι δεδομένο. Στο ρόλο του Φίλιπ Μάρλοου μην περιμένετε κάτι σε Μπόγκαρτ. Εδώ ο Elliot Gould φέρνει την κουλ περσόνα του και σε κερδίζει με την ηρεμία του, για να μην πω απάθεια. Σε χαρακτηριστικό ρόλο βρίσκουμε και τον παλαίμαχο τότε Sterling Hayden και ένα πέρασμα κάνει ο τωρινός... κυβερνήτης της Καλιφόρνια. (Άμα το λέγαμε αυτό τότε, θα μας πέρνανε με τις ντομάτες.) Και στο σύνολό της η ταινία τι λέει; Παρακολουθείται αλλά δεν τρελαίνεσαι κιόλας. Πάντως είναι ό,τι πρέπει για να παρακολουθήσετε την μετά-χίπις εποχή στην Καλιφόρνια του '70.

The Killing (Το χρήμα της οργής)

Η πρώτη ταινία ουσιαστικά μεγάλου μήκους του Stanley Kubrick είναι ένα εκπληκτικό b-movie, μια ταινία film-noir στην οποία ο νεαρός τότε σκηνοθέτης δείχνει τα διαπιστευτήριά του. Με συνεχή flash-back, με αφήγηση από διαφορετικές οπτικές γωνίες χωρίς την «συνηθισμένη», κλασικά χολιγουντιανή χρονολογική σειρά, βλέπουμε την ιστορία μιας ληστείας ενός ιπποδρόμου, από την αρχική σχεδίαση της μέχρι την αποτυχημένη εκτέλεση. Ακόμα και σήμερα η ταινία παραμένει φρέσκια και εντυπωσιάζει με την λακωνικότητα, το κινηματογραφικό της στυλ και ύφος που επηρέασε τα μάλα τους Tarantino και Singer στα Reservoir Dogs και The Usual Suspects, αντίστοιχα. Χωρίς άλλα σχόλια από μένα, αναζητήστε την ταινία The Killing και δείτε το φιλμ νουάρ έτσι όπως το συνέλαβε η ιδιοφυία του Κιούμπρικ. Αν βρείτε και το βιβλίο Clean Break του Lionel White στο οποίο βασίστηκε η ταινία, πείτε και σε μας.

Crime Wave (Η πόλις είναι σκοτεινή)

Μπιμουβάδικο φιλμ νουάρ παραγωγής 1954, η ταινία Crime Wave διασώζεται κυρίως από την παρουσία του Sterling Hayden· εδώ σε ρόλο κυνικού και σκληρού αστυνομικού, ο οποίος αναζητεί τρεις δραπέτες που βρίσκονται στην πόλη του. Αυτοί κρύβονται σε έναν πρώην κατάδικο, ο οποίος όμως προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή του και να ξεφύγει από το εγκληματικό του παρελθόν. Οι τραμπούκοι «φίλοι» του όμως δεν τον αφήνουν και κρατώντας όμηρο τη γυναίκα του, τον αναγκάζουν να συμμετάσχει στο κόλπο μιας μεγάλης ληστείας τράπεζας. Ο μπι-μουβάς σκηνοθέτης André De Toth επικεντρώνεται κυρίως στην περιπέτεια του πρώην κατάδικου, αφήνοντας τον Hayden σε γραφικό ρόλο να περιφέρεται εδώ και κει. Γραφικοί χαρακτήρες, απελπισμένοι πρώην κατάδικοι που δεν μπορούν να βγάλουν την ταμπέλα του κακού από πάνω τους και μια-δυο σκηνές σκληρής βίας είναι μερικά από τα γνωστά χαρακτηριστικά που επαναλαμβάνονται εδώ. Η τελευταία πράξη του δράματος —η ώρα της ληστείας δηλαδή— είναι αυτή που ξεχωρίζει σ'αυτήν την κατά τα άλλα ψιλοαδιάφορη ταινία.

Suddenly (Οι τρομοκράτες)

Κοίτα τι μπορεί να ανακαλύψει κανείς σε μικρά κανάλια... Εννιά χρόνια πριν τη δολοφονία του John Kennedy, η ταινία Suddenly του 1954 πραγματεύεται την απόπειρα της δολοφονίας του προέδρου των ΗΠΑ, όταν αυτός θα κάνει μια στάση στη μικρή (και φανταστική) πόλη Suddenly της Καλιφόρνια. Ο Frank Sinatra σε έναν σκληρό και σκοτεινό ρόλο ηγείται της ομάδας που θέλει να δολοφονήσει τον πρόεδρο και ο Sterling Hayden υποδύεται το σερίφη της μικρής πόλης που θα προσπαθήσει να του σταθεί εμπόδιο. Από την αρχή της ταινίας, όλη η δράση μεταφέρεται σε κλειστούς χώρους και, πιο συγκεκριμένα, στο σπίτι όπου έχουν εισβάλει οι κακοποιοί και έχουν στήσει το sniper για τη «δουλειά». Η ταινία αποκτάει έτσι έναν ενδιαφέρων κλειστοφοβικό χαρακτήρα ο οποίος συμβάλλει θετικά στην αύξηση του σασπένς. Όπως επίσης και η χρήση του (σχεδόν) ρεαλιστικού χρόνου στα χνάρια του Τρένου θα σφυρίξει τρεις φορές μέσα στη μικρή της διάρκεια (73 λεπτά) βοηθάει την ταινία να διατηρήσει την αγωνία της και φυσικά να μην γίνει φλύαρη.

Τα δικαιώματα της ταινίας έχουν εκπέσει, οπότε μπορείτε να τη βρείτε, να την κατεβάσετε και τη δείτε εύκολα εδώ.